συνέβη στη λεωφόρο

 

Δεν ξέρω τι κινήσεις έκανε το πόδι της, το παπούτσι της μια φορά γλίστρησε,  έφυγε από το πόδι της και προσγειώθηκε στο πεζοδρόμιο. Αυτό το γεγονός -  παρόλο που δεν επηρέασε σε τίποτα  την πορεία της - έκανε τη μικρή φιλιππινέζα να στριφογυρίσει στην αγκαλιά της μητέρας της. Εκείνη μια σταλιά άνθρωπος, φορτωμένη την κόρη και  μια δυο σακούλες, περπατώντας βιαστικά   δεν φάνηκε να δίνει ιδιαίτερη σημασία στην ανησυχία της μικρής. 

Η μόνη ελπίδα πλέον του παιδιού για επαναπροσέγγιση με το χαμένο παπούτσι ήμουν εγώ που ακολουθούσα 5-6 μέτρα πιο πίσω γελώντας. Σήκωσε το κεφάλι της και σφήνωσε τα μάτια της στη ματιά μου.  Κούνησε το χέρι να μου τραβήξει την προσοχή, την είχε ολοδική της αλλά δεν το ήξερε, τέντωσε το πόδι με την κόκκινη κάλτσα που κρεμόταν κι έπειτα με το δείκτη του δεξιού χεριού σημάδεψε σταθερά το λιπόθυμο adidas που όλο και απομακρυνόταν.  

Έσκυψα και μάζεψα το παπουτσάκι, έκρινα πως έπρεπε να επιταχύνω για να προλάβω μάνα και κόρη, κι έτσι έπραξα. Σας έπεσε αυτό, άπλωσα το χέρι μου να δώσω το υπόδημα και τρόμαξα με την απροσάρμοστη αντίδραση της  μάνας. Το άρπαξε χωρίς να με κοιτάξει, έσφιξε παιδί και σακούλες πάνω της και στα μουγκά μου γύρισε την πλάτη. Άλλαξε μάλιστα και τη ρότα στην οποία από ώρα προχωρούσε.  

Καθώς το εξωτικό δίδυμο απομακρυνόταν, διάφορες παροιμίες έκαναν πως ξεπηδούν στο μυαλό μου. Πριν γίνουν λέξεις  όμως, κόπηκαν μαχαίρι γιατί είδα τη μικρή γελαστή να με χαιρετάει με εκείνον τον παιδικό τρόπο  που φιλάς την παλάμη σου κι έπειτα τη στρέφεις σ’ αυτόν που θες να απευθυνθείς.  Ηθική αποκατάσταση. Λεωφόρος Αλεξάνδρας.

Όποτε περνάω έξω από την Αλεξάνδρας, το γήπεδο, και περνάω συχνά, θυμάμαι εκείνο το μεσημέρι  Κυριακής του εβδομηντακάτι, που μ’ είχε πάει ο πατέρας μου (παρ’ ότι αεκτζής)  να δούμε το Παναθηναϊκός – Καβάλα. 1-0 είχε λήξει, είχε αποβληθεί ο …Μπουμπλής για άσεμνη χειρονομία στο διαιτητή, καλά του έκαναν είχε πει ο πατέρας μου. Θυμάμαι και το μίζερο Σεραφίνο που είχα πάρει κρυφά μαζί μου μη βαρεθώ στο ματς και διάβαζα σχεδόν σε όλο το δεύτερο ημίχρονο. 

να φύγουν οι χαζοί

Φρέσκια φωτό του φίλου ανταποκριτή Δ.Γ. από την Πάτρα. 

υγ. Μου φέρνει στο μυαλό τη ρήση-haiku (?) "Να τη με τι νάζι του ναζί του την τινάζει" που πάντα ήθελα να γράψω αλλά δεν έβρισκα κατάλληλη ευκαιρία.

άλλη μια μέρα

αφιερωμένο

υγ. τραβηγμένο προ τετραετίας με φωτογραφική μηχανή. Τα ...γυρίσματα , σε ανύπαρκτο σενάριο κράτησαν 20 λεπτά. Το "Look back in" από το άλμπουμ 18 του Moby χρησιμοποιήθηκε κατόπιν άδειας.

νιου γουέηβ

Κάτι ο αχός των ημερών, κάτι η παράδοξη βροχή ή ακόμα ακόμα μια σχολική εργασία που …επιμελήθηκα τις προάλλες, η σημερινή εκπομπή βγήκε απολαυστικά (τουλάχιστον για μένα) “νιουγουεβάδικη”.  Ίσως πάλι να ήταν απλά ο δίσκος των The Wake που βρήκα την Κυριακή στο Μοναστηράκι που με έβαλε σ'αυτό το κανάλι.  Ήρθε κι έδεσε κι η φωτογραφία που τράβηξα προ τριημέρου στην Κυψέλη, τον τελευταίο καιρό η Κυψέλη προσφέρεται ως ο απόλυτος καμβάς αστικού σουρεαλισμού - να κάψεις πολλά φιλμ.

Η σημερινή εκπομπή είναι φορτωμένη και έτοιμη προς ακρόαση και/ή κατέβασμα ως mp3-podcast  στο link πίσω από το εικονίδιο και φυσικά το playlist κατά τα συνήθη στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

υγ. Νεοκυματική φράντζα δεν είχα ποτέ, δεν το μετανοιώνω όμως.

η εκπαίδευση του αυτιού

 Έχω να παραδώσω στο σχολείο αύριο μια εργασία για το alternative rock, μου είπε, μπορείτε να την τσεκάρετε; Κόπυ πέηστ 16 σελίδες από τη wikipedia και αυτόματος google μεταφραστής με τραγικά αποτελέσματα ήταν ότι αντίκρυσα. Αυτή ήταν η έρευνα και μελέτη που είχε κάνει το καλόπαιδο - δεν του πήρε πάνω από 5 λεπτά - μετά από τους δύο μήνες προθεσμίας που είχε.

Αιτήθηκα μια έξτρα μέρα προθεσμίας, έσβησα τα πάντα, έβαλα στο πικάπ Sonic Youth, ξενύχτησα και έγραψα το κείμενο από την αρχή. Αναφορές, πρωτοπόροι, υποείδη, Velvet, Smiths & Hüsker Dü, φωτογραφίες, επιρροές, φεστιβάλ, ηχητικά αποσπάσματα, links, βιβλιογραφία. Τα πάντα όλα. Αισθάνθηκα τρομερά περήφανος στο τελευταίο save  που πάτησα πριν κοιμηθώ.

Πιστεύετε πως πρέπει να το διαβάσω πριν το δώσω;  με ρώτησε άμα τη παραδόσει του.

 υγ. Αύριο Παρασκευή 11/5 όπως πάντα στις 10 το πρωί θα είμαι στον indieground radio για ένα ακόμα επεισόδιο "στον λεμονοστίφτη". Όσοι πιστοί (και ξύπνιοι) ακούσετε:

love the police

Είναι ο τίτλος ενός προκλητικού σκαμπρόζικου έργου τέχνης που εθεωρείτο  εξαφανισμένο για καιρό.  Σχεδιασμένο με μαρκαδόρο (δυστυχώς μη ανεξίτηλο) κόσμησε για σειρά εβδομάδων  τον εσωτερικό τοίχο συρμού του ηλεκτρικού. Υπήρξε δε διάσημο τουλάχιστον μέχρι τη μέρα που βάνδαλα συνεργεία καθαρισμού προσπάθησαν να το εξορίσουν από την αστική μνήμη, τόσο  για την τεχνοτροπία του καθαυτή όσο και για τον ουμανισμό που αποπνέει. 

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες για το βιογραφικό του ανώνυμου καλλιτέχνη καθώς η υπογραφή του δεν έχει μέχρι τις μέρες μας αποκρυπτογραφηθεί. Ενδιαφέρουσες όμως είναι οι κόντρες που είχαν ξεσπάσει γύρω από τον τίτλο του έργου. Κι αυτό καθώς παρά το αναγραφόμενο "Fuck thr police", η κοινή γνώμη αρέσκεται να χρησιμοποιεί το "Love The Police” ως τίτλο αυτού, την ώρα που διάσημοι εικαστικοί του απέδωσαν το αρκούντως πολυπλοκότερο: "Η βυζαρού αστυνομικίνα και ο ρωμαλέος πάνκης".

To “love the police” σήμερα αναγεννάτε.  Μετά τη φωτογράφιση του επιβαγόνιου καμβά και την ψηφιοποίησή του έγινε αριστοτεχνική επεξεργασία του με χρήση σούπερ τεχνικών  και προγραμμάτων σε κομπιούτερς. Έτσι μπορεί πλέον να αποδοθεί το έργο (ει το δυνατόν πιστότερο στις αρχικές θεωρήσεις του αγνώστου καλλιτέχνη) στις μελλοντικές γενιές.

υγ. παρεμπιπτόντως δεν είναι σαν σπηλαιογραφία;

439.811 άτομα που αποφεύγω

Τετρακόσιες τριανταεννιά χιλιάδες οκτακόσια έντεκα άτομα που δε θα 'θελα κανένα πάρε δώσε μαζί τους.

-------UPDATE---------


Αγόρασα ξυπνητήρι "Χ.Α."!
Στο 1ο "εγέρθητOY" που πάτησα snooze με πέταξε έξω από το δωμάτιο!!!


στσ. σχόλιο - κορυφή ανώνυμου στην παρούσα ανάρτηση. γελάω ακόμα

χωρίς έξτρα κανονάκι

Πρώτη φορά που ψήφιζα - δικαιολογούμαι φαντάζομαι λόγω του νεαρού της ηλικίας– το ‘χα φάει το “η μέρα που  μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα”  παραμύθι. Σήμερα 23 παρά δύο βδομάδες χρόνια μετά,  ξέρω πως ακόμα κι αν δεχτώ τη δύναμη της ψήφου, χρειάζομαι δύο – τι δύο; δέκα πες – ζωές  για να δω να γίνονται τα μισά από όσα περίμενα τότε.  Όμως τι κρίμα! άμα τη γεννήσει μου προικίστηκα σαν όλους με ένα "κανονάκι" (το οποίο τρέχει ήδη προ πολλού). Παρ' όλα αυτά και σε πείσμα της απογοήτευσης η αποχή ποτέ δε μου πήγαινε, ούτε τώρα μου πάει.

Η σημερινή προεκλογικής θεματολογίας εκπομπή είναι φορτωμένη και έτοιμη προς ακρόαση και/ή κατέβασμα ως mp3-podcast  στο link πίσω από το εικονίδιο που ακολουθεί:

Το playlist κατά τα συνήθη στο πρώτο δικό μου σχόλιο. 

--------------UPDATE-----------------

Έχασε εχθές το κανονάκι του ο Adam Yauch (1964 – 2012) των Beastie Boys, RIP.

ψηφο θηρία

Ξέρω με σιγουριά τι δε θα ψηφίσω την Κυριακή, δεν έχω καταλήξει όμως ακόμα ποιο ψηφοδέλτιο θα ενφακελώσω.  Πρόβλημα!  

 

Έχω εκείνη την αγωνία που νιώθω όταν ο σερβιτόρος  στέκεται από πάνω μου λέγοντας  «Κύριε τελικά αποφασίσατε τι θα παραγγείλετε; Κοκκινιστό που είπατε στην αρχή, μόνο σαλάτα ή μπριζόλα; Θέλετε μήπως να ξαναπεράσω;» Ανήκω – για πρώτη φορά στον εκλογικό μου βίο – στο ακατάκτητο ποσοστό των αναποφάσιστων.

Σκέφτομαι πως μια προεκλογική  διαδρομή σε 7’’ & 12’’ βινύλια, σε cd και σκληρούς δίσκους ίσως βοηθήσει την κατάσταση. Λες;

Αύριο Παρασκευή στις 10 το πρωί στον indieground