ο κατά Μάτεσι θάνατος

Στα παρακάτω, ενώ θα μιλάει η Μητέρα, η Κόρη φέρνει τραπεζομάντηλο, πιατικά κλπ. Τη βοηθάει ο Μικρός μπαινοβγαίνοντας μαζί της. Απλώνουν το τραπεζομάντηλο πάνω στο φέρετρο. Εκεί πάνω θα βάλουν όλα τα σχετικά με το δείπνο. Μεταχειρίζονται το φέρετρο για τραπέζι.  

Απάνω η Μητέρα. Φωτισμένη.

Μητέρα:

Ρόλος. Ρόλος ήταν. και πέρασε. Τυχαία μου τον αναθέσανε. Όχι πως με διαλέξανε. Μπορούσα να έχω παίξει και αλλού ρόλο. Ένα ρόλο με …κύματα. Όχι ρε παιδιά. Μπορούσαν να μου έχουν αναθέσει το ρόλο του (δείχνει) …πως τον λένε αυτόν που παίζει το μεγάλο μου γιο; Αυτός αγαπήθηκε πολύ.

Τυχαία μοιραστήκανε οι ρόλοι, κανένας λόγος να είμαστε χολιασμένοι με αυτούς κάτω, του θιάσου. Μπορούμε πλέον να είμαστε… σχεδόν φίλοι, τώρα οι ρόλοι ξεβάψανε… ένα ρούχο ήτανε… το ‘βγαλα από πάνω μου… όπως ξύναμε το σοβά από τοίχο… άλλο πρόσωπο φάνηκε κάτω από το σοβά… το ίδιο πρόσωπο σε όλους μας…

 Προς Ελευσίνα, θεατρικό έργο, (1992)

#

Ο κύριος Τηλέμαχος, ενενήντα ενός ετών, καλωσόριζε την καινούρια τους οικιακή βοηθό. Ενενήντα ενός ετών και ελαχίστων μηνών. Όσο και ο αδελφός του. Δίδυμα. Ακριβώς της αυτής ηλικίας, βγήκαν ταυτοχρόνως από την κοιλιά της μητέρας τους. Χωρίς να την προειδοποιήσουν, σπρώχνουν μαζί αδυσώπητα, και αδυσώπητα εκβάλλουν συντροφιά στον καθ’ ημάς κόσμο. Και με τον διαγκωνισμό τους για τα πρωτεία εσκότωσαν τη μητέρα τους δύο στιγμές πριν την έξοδό τους, την αιφνιδίασαν με τη ζαβολιά, πέθανε αιφνιδιασμένη, με οργή, δεν πρόλαβε να καταραστεί.

 Μύρτος (2004)

#

Κοίτα τη! Τι το χρειάζεται τόσο πολύ κορμί; Θα με βλέπει λες, έχουνε μάτια αυτά τα πλάσματα; Πώς να τα ονομάζουν αυτά τα πλάσματα; Μονολόγησε ο σπουργίτης. Γιατί είναι σε τέτοιο μέγεθος, τι της χρησιμεύει τόσοσς όγκος σώματος; Επιπλέον υποψιάζομαι ότι δεν έχει φτερά, είναι ημιτελές αυτό το πλάσμα, θα είναι κάπου εξακόσιες ογδόντα φορές περισσότερη από το δικό μου κορμί – άχρηστα πράματα. Όχι σαν εμάς. Αυτό το πλάσμα όταν πεθάνει θα έχει τεράστιο πρόβλημα ταφής, πού θα βρεθεί τόσος χώρος περισσευούμενος, ποιος θα χαραμίσει τόσο οικόπεδο; Εκτός βέβαια αν είναι αθάνατη, δεν έχω δει ποτέ κανένα απ’ αυτά τα πλάσματα να πεθαίνει, πάντα αυτοί βλέπουν εμάς να πεθαίνουμε. Βέβαια, θα δημιουργήσει πολύ ογκώδες πρόβλημα ενταφιασμού. Εδώ εγώ με το δικό μου εκτόπισμα και θα είμαι πρόβλημα, στην ώρα μου.

Όμως πρόβλημα δεν έγινε ο σπουργίτης όταν πέθανε. Δύο μικρά λευκά σβέλτα τρωκτικά τον έκαναν τροφή τους. Τρωκτικά με πρόθυμα δόντια και μάτια κόκκινα, δε γνώριζαν τον ύπνο αυτά.

Κι έτσι ο σπουργίτης έγινε χρήσιμος. Πολύ θα καμάρωνε αν το ήξερε όσο ζούσε, πως θα γινόταν χρήσιμο υλικό.

Και μόλις τον έφαγαν, τα πούπουλα του τινάχτηκαν ψηλά στον αέρα με μια έξαψη, ελεύθερα τώρα μετά από τόσων χρόνων υποχρεωτική αγγαρεία να σκεπάζουν σώμα, ανέβηκαν στον αέρα και φώναζαν επιτέλους επιτέλους.

 Σκοτεινός Οδηγός (2002)

#

Στις 18 Δεκεμβρίου μηνός, ημέρα που χιόνιζε απαλά σε όλο το Έθνος και έκανε άγριο κρύο, εκδηλώθηκε στην Κρατική Βουλή του Έθνους μια θανατηφόρος μεταδοτική ασθένεια και πέθαναν διαδοχικά όλοι οι κάτοικοι της Βουλής σε ημέρα απαρτίας, υπουργοί, κυβερνήτες, βουλευτές, σερβιτόροι, καθαρίστριες της Εθνικής Τουαλέτας, οι λοιποί υπάλληλοι, καθώς και οι τριακόσιοι φρουροί των τριακοσίων πατέρων του Έθνους. Ομοίως κόλλησαν ακαριαία και πέθαναν, με δόσεις, και με εφ’ όπλου λόγχη, οι διακόσιοι εξήντα χωροφύλακες. Ομοίως οι οδηγοί, όλοι τους χωρίς σειρά προτεραιότητας, ούτε αναλόγως με βαθμό και επετηρίδα.

Ο θάνατος ολοκληρώθηκε σε τρεις ή τέσσερις ημέρες.

-          Τσαγάκι ή καφέ να σας σερβίρω, σύντροφε πρόεδρε, ρώτησε η αρχιτρίκλινος του βουλευτικού καφενείου, κορυφαία αριστερή σερβιτόρα, έναν βουλευτή, έξι λεπτά προτού τη συλλάβει ο θάνατος, βουλευτή της Εθνικόφρωνος Αριστεράς – Καλέ! Κραύγασε αμέσως η αρχιτρίκλινος, ο σύντροφος πεθαίνει!

Ο σύντροφος είχε πεθάνει, εγκαινίασε την ασθένεια.

 (Graffito 2009)

#

Πάντως και η κυρία Κανέλλω της το είχε συμβουλεύσει της μάνας μου να μη μαυροφορέσει. Άλλο αγνοούμενος, Ασημίνα, της είπε, άλλο νεκρός. Άσε το πένθος μωρή, γιατί να μαυρίσεις την καρδούλα των παιδιών σου; Χώρια το έξοδο!

Διότι τότε το πένθος ήταν έξοδο, όχι ένα μαύρο φουστανάκι και τέλος. Βάναμε μαύρη κορδέλλα στα κουρτινάκια των παραθύρων, μαύρη κορδέλλα διαγων΄΄ιως στο τραπεζομάντηλο, σκεπάζαμε τονν καθρέφτη, είτε του βάζαμε μπορντούρα από μαύρο τούλιεπί δύο έτη συναπτά. Άσε τα κόλλυβα κάθε τόσο. Αν και επί Κατοχής, αυτή η μόδα, τα κόλλυβα, τηρήθηκε μόνο από την άνω κοινωνία, εμείς που να βρούμε στάρι!

Κι έτσι το πήρε απόφαση η μητέρα μας να μην πενθήσει. Έξαλλον, επί Κατοχής, που λεφτά για μαύρο ύφασμα, εδώ τη σημαία και την κάναμε σώβρακα.

 Η Μητέρα του σκύλου (1990)

Κι όλα αυτά την ώρα που η Αθανασία ή Νάνσι Καμπύλη – αδελφή Μελανίας ή Μέλυς Καμπύλη – πρωταγωνίστρια του Πάντα Καλά (1998), εσαεί παρθένα βασιλικιά και παρατημένη από το φίλο της προσπαθεί για πολλοστή φορά μα πάλι ανεπιτυχώς να αυτοκτονήσει, βάζοντας το κεφάλι στο φούρνο από τον οποίο έχει μόλις βγει το κεφαλάκι του αρνιού.  

Δυστυχώς δεν κατάφερα να εντοπίσω το «Πάντα Καλά» στη βιβλιοθήκη μου προκειμένου να παραθέσω κάποιο απολαυστικής γραφής απόσπασμα. Το ίδιο συνέβη και με τα Αλδεβαράν (1993) και Ο παλαιός των ημερών (1994). 

Όποιος τα έχει «δανειστεί» παρακαλείται δια την άμεσο επιστροφή τους.

το τσιγάρο της Κυριακής

- Το τσιγάρο είναι η μόνη σου παρέα φίλε, ίσως και ο ήλιος, μα αυτός μόνο αν τον αγαπάς.

Έμεινα ακίνητος αφήνοντας τον αριστερό μου ώμο στηριγμένο στον Κολωνακιώτικο τοίχο της Σόλωνος, όπως έκανα από ώρα περιμένοντας  το λεωφορείο. Μόνο γύρισα λίγο το κεφάλι να δω ποιος μιλούσε και σε ποιον. 

Ο ηλικιωμένος κύριος με το καφέ κουστούμι, τη λαδί γραβάτα και το καστόρινο μπουφάν με είχε πλησιάσει αθόρυβα – ίσως ήμουν κι εγώ αφηρημένος και δε τον άκουσα - κι είχε κοντοσταθεί δίπλα μου. Κοίταξα απορημένος γύρω, άλλος άνθρωπος δεν υπήρχε όσο έφτανε το μάτι σου, συνεπώς αν δεν παραμιλούσε, απευθυνόταν σε μένα. Κατέβασα το τσιγάρο από τα χείλια μου.

 - Σε σας μιλάω κύριε. Έτσι που λέτε: έλεγαν οι παληοί μάγκες, το τσιγάρο είναι η μόνη σου παρέα. Με τα χρόνια τους έχω πιστέψει και το λέω και σας τώρα να το ξέρετε, συνέχισε.

 - Μπορεί και να 'χετε δίκιο, μα δεν είμαι σίγουρος, Κυριακή πρωί είναι και όλα φαίνονται αλλιώτικα, του είπα επιστρατεύοντας τα εναπομείναντα ίχνη σουρεαλισμού μου και του χαμογέλασα κοιτώντας τις παράξενες ρυτίδες-fractal που σχηματίζονταν στο μέτωπο του.

 - Να με συγχωρείτε για την ενόχληση κύριε αλλά έτσι όπως σας έβλεπα από μακριά, ένιωσα πως έπρεπε να σας μιλήσω, μια πολύ καλημέρα να έχετε, είπε και συνέχισε τον περίπατό του στρίβοντας αριστερά στην Κανάρη. 

Ανεβαίνω στο λεωφορείο για το σπίτι χαϊδεύοντας την τσάντα με τους δίσκους. Frank Zappa, Shocking Blue, Hendrix και Bee Gees, οι καλύτερες μεταξύ άλλων αγορές της ημέρας.  

Απεργία μετρό σημαίνει για μένα ποδαρόδρομος, καθυστερημένα λεωφορεία και εξερευνητικές ματιές σε διαδρομές που (μερικές) έχω χρόνια να διανύσω υπεργείως.  Περπατώντας,  κολυμπάω στα όσα παλιά και νέα γυρνάνε στο μυαλό μου, φωτογραφίζω μηχανικά εικόνες που ξέρω πως μάλλον θα μ' αρέσουν αργότερα και δεν βαρυγκωμώ.  

Φρεσκοξημερωμένα στην πλατεία Συντάγματος μετράω τους λόγους που μ’έκαναν και έβγαλα για πρώτη φορά τη φωτογραφική μηχανή από την τσάντα: Χωρίς λόγια, η λεζάντα.

το μόνο παρήγορο στο κέντρο της πόλης, ετούτος ο φοίνικας, ο πιθανότατα μοναδικός που σώθηκε από το κόκκινο αφρικανικό γαμοσκαθάρι και ξαναπετάει νέα φύλλα.

Στις οκτώ η Ερμού άδεια, μονο εγώ 3-4 αδέσποτα, 5-6 περιστέρια και 7-8 αστυνομικοί,

στις 8:40 η Ιερά Οδός, με 3-4 χιλιάδες κόσμου να βυθίζεται για "ένα σεμινάριο, δίνεις 300 ευρώ και πας διακοπές όπου θες με δέκα φίλους και μετά με κάποιο τρόπο βγάζεις και λεφτά" όπως μου είπε ένας οδηγός πούλμαν που μόλις ξεφόρτωσε άλλη μια καραβιά κόσμου.

Την Κυριακή θ'ακούσουμε τη μπάντα που έλεγε κι ο ποιητής

 για τσολιάδες δεν έλεγε, αλλά είδα

υγ. Σπίτι πλέον φτιάχνω καφέ, και κάθομαι να διαβάσω τα ειδησεογραφικά, πέθανε ο Παύλος Μάτεσις λέει. Αυτό είναι απώλεια για μένα. Ο συγγραφέας που τη ματιά του έχω αγαπήσει περισσότερο.

η ισχύς εν τη ενώσει - η εκπομπή των αναγνωστών

 "Υou can’t always get what you want but if you ask lemon you just might find listen to what you need" 

 Διάλεξα κι εγώ ένα κομμάτι , Cockney Rebel  το Hidaway, να πω του λεμονοστίφτη να το βάλει στην εκπομπή του (κατά βάθος μάλλον είμαι glam, βρίσκω)  και ξεκίνησα με 3 μόνο ώρες ύπνου  - πήγα σε ένα πάρτυ εχθές, καλά ήτανε, ήπια τα κέρατά μου, πολλοί από σας ήσασταν επίσης εκεί οπότε ξέρετε πως πέρασα καλά -  για το στούντιο, μπαρουτοκαπνισμένος, με hangover, χωρίς την ομπρέλα μου και το χειρότερο: με απεργία μετρό. 

Απεργία μετρό σημαίνει ότι πάω με τα πόδια, τα λεωφορεία μένουν εικοσάλεπτα ακινητοποιημένα στο πρωινό μποτιλιάρισμα οπότε...

Βρέχει. Ψάχνω απεγνωσμένα για ΥΠΟ (Υπαίθριο Πωλητή Ομπρελών).

 - Ετούτη την ομπρέλα εδω που θέλεις να αγοράσεις με

 - Απλά πόσο έχει ρε φίλε;

 - 7 ευρώ

 - Τιιιί; Προχθές που δεν έβρεχε είχε τρία.

 - Αντε πάρτην τρία αλλά, … τι μου δίνεις; δεν έχω ρέστα από εικοσάρικο.

 - Κέρμα έχω μόνο των 2

 - Καλά άντε δώσε δύο αλλά να ξέρεις ότι αυ

Δεν άκουσα παρακάτω γιατί έφυγα με τη βροχή να δυναμώνει και το ταλαίπωρο σώμα μου να απέχει 4-5 χιλιόμετρα από τον προορισμό του.  Τα δύο ευρώ δε φαίνεται να πιάνουν τόπο,  ο αέρας ρίχνει όλη τη βροχή πάνω μου, ένα λεωφορείο περνάει, τσουπ εγώ πάνω του. Στο εσωτερικό δε βρέχει αλλά η λέξη αδιαχώρητο ορίζεται εκ νέου, ο οδηγός έχει το αιρ κοντίσιον στους συν 50^ο C, η παραδιπλανή μου ξανθιά λιποθυμάει ελάχιστα πριν από μένα οπότε αποφασίζω να κατέβω, να συνεχίσω με τα πόδια μην έχω κι εγώ την τύχη της, κι έχω εκπομπή να κάνω εγώ. Κι απέχω ακόμα δυόμιση χιλιόμετρα, έναν καφές στο χέρι και σκάλες τριών ορόφων από την on air καλημέρα. 

Στην αρχή μπέρδεψα τα λόγια μου αλλά μετά αποδείχτηκα άψογος μάγειρας ( με βραχνή φωνή) - , ενώνοντας σε ένα πραγματικά πολύ καλό playlist  - τουλάχιστον στα αυτιά μου - τις τριαντατόσες άριστες (και δε το λέω για γλύψιμο ή για να κάνω ταπ ταπ σε ξένες πλάτες) μουσικές επιλογές γνωστών κ’ αγνώστων αναγνωστών., κάποιες από τις οποίες έφτασαν πραγματικά τελευταία στιγμή.

Διασκέδασα το σημερινό επεισόδιο πάρα πολύ, σπάσαμε παρέα ρεκόρ ακροαματικότητας (η ισχύς εν τη ενώσει), και δε μπορώ παρά να ευχαριστήσω για την παρέα και τις επιλογές όσους άκουσαν ζωντανά ελπίζοντας να πέρασαν καλύτερα ακόμα κι από μένα. 

Για όσους δε, δεν πρόλαβαν να ακούσουν τη σημερινή ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗ εκπομπή (και θέλουν) υπάρχει όπως πάντα η δεύτερη ηχογραφημένη ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

 

ή  με το πάτημα του παρακάτω εικονιδίου για κατέβασμα

click pic to download

Τα τραγούδια του playlist στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

Δυόμιση ώρες αργότερα, έσυρα τα όμορφα κουρασμένα και ικανοποιημένα κομμάτια μου μηχανικά προς το μετρό Μοναστηράκι, διαπίστωσα εκ νέου πως υπήρχε απεργία, ανέβηκα νηφάλιος Σύνταγμα, έπειτα γύρισα στον indieground γιατί είχα ξεχάσει τα κλειδιά του στη τσέπη μου, βάρεσα έναν «Επανυπολογισμό Διαδρομής» στο νοητικό gps  μου και τέλος σύρθηκα σε μια στάση λεωφορείου στη  Σόλωνος όπου έπειτα από είκοσι λεπτά επιβιβάστηκα στο λεωφορείο. 

Ατυχώς ο «σε μια δουλίτσα πετάχτηκα ρε φίλε και πάρκαρα στο πεζοδρόμιο και δε φαντάστηκα πως το λεωφορείο δε θα μπορεί να στρίψει» γνωστός πανηλίθιος, ανάγκασε το ΜΜΜ μας να αλλάξει ρότα. Έτσι μετά το γύρο της φρακαρισμένης Αθήνας σε 1 ώρα βρεθήκαμε δύο μόλις τετράγωνα μετά τον παραπάνω ηλίθιο. 

Αλλά δε με πείραξε γιατί κοιμόμουν.

 

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

a lemon's quote

 

Οι αναγνώστες του blog και οι ακροατές του ραδιοφωνικού του επηνείου επέλεξαν και συνεχίζουν να επιλέγουν τα τραγούδια που θα ακούσουμε στο 62ο επεισόδιο της εκπομπής "στον λεμονοστίφτη".

 Όποιος/α επιθυμεί την παρέα των 22 23 27 τραγουδιών που έχουν επιλεχθεί μέχρι τώρα, μπορεί να συντονίσει τις οπτικές του ίνες στο δίκτυο του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

όπως επίσης και να μου στείλει και τη δική του/της αγαπημένο τραγούδι ή μπάντα αφού το playlist είναι για λίγο ακόμα "ανοιχτό" και υπο διαμόρφωση.

Ραντεβού λοιπόν, αύριο Παρασκευή 18 Ιανουαρίου στις 10:00 το πρωί.

η μπάντα του san mauro ξανά

Για τον Franco έχω γράψει και παλιότερα. Ο Francesco υπήρξε ένας καλός και αξιότιμος φίλος και με έναν ιδιαίτερο τρόπο (έστω και δι’ αλληλογραφίας μου έμαθε Ιταλικά) καθηγητής μου. 

Το Rust Never Sleeps, το περίφημο (χιλιοειδωμένο από εμένα) φιλμάκι του, με τα συναρπαστικά air guitar των πιτσιρικάδων μαθητών του ήταν το σημείο που τον πρωτοσυνάντησα το 2007, η αρχή μιας συζήτησης που θα εξελισσόταν σε φιλία  καθώς και η αιτία ετούτου του μικρού σημειώματος:

Ένα email που έλαβα από μια ομάδα κινηματογραφιστών ζητώντας πληροφορίες για τούτο το super8 pebble κινητοποίησε ξανά τη μνήμη μου. H όρεξή τους να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ για το φιλμάκι αυτό, το σκηνοθέτη του και την "San Mauro rock band", μ’ έκανε να ανατρέξω σε παλαιά αρχεία αλληλογραφίας και να το ξαναδώ ουκ ολίγες φορές πριν προσπαθήσω να τους κατατοπίσω και να τους φέρω σε επαφή με την οικογένεια του Francesco.  

 Franco: ένας αξιότιμος φίλος

----------------ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ----------------

Μιας και το μπλογκ γιόρτασε τα τρίτα του γενέθλια προχθές, το Παρασκευιάτικο επεισόδιο "στον λεμονιστίφτη" επί ανεξάρτητου εδάφους θα είναι μια εκπομπή αφιερωμα με τραγούδια που θα έχουν επιλέξει οι αναγνώστες, φίλοι, γνωστοί, επισκέπτες κλπ των λημεριών αυτών.

Έτσι όποιος/α θέλει μπορεί να μου προτείνει το αγαπημένο του τραγούδι ή καλλιτέχνη/μπάντα να το ακούσουμε παρέα την επόμενη Παρασκευή (όλοι οι δίαυλοι επικοινωνίας: σχόλια, mail, fb, sms, τηλεφωνο, είναι ανοιχτοί).