απ' την Περσία

 Και ξάφνου ένας τύπος με πολιτικά την πλησιάζει  και της αρπάζει το τσιγάρο από το χέρι. Το σβήνει αγέλαστος και απομακρύνεται βαρύς  χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ένας φρουρός της επανάστασης έκανε σωστά τη δουλειά του στη χώρα που η μουσική απαγορεύεται,  τα 10 (δέκα) λίτρα βενζίνης κοστίζουν 1 (ένα) ευρώ και δεν νοείται συμμετοχή της στον κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας από το 490 π.Χ. 

Τόσο οι ταξιδιωτικές διηγήσεις, οι μικρές ιστορίες της Ε (η συνταξιδιώτισσά της, η Λ έλειπε) όσο και οι φωτογραφίες τους από το ταξίδι τους στο Ιράν, μας κράτησαν καθηλωμένους για ώρες και μόνο κάμποσα «Ω!», «Άντε ρε» και «Για λέγε» ακούγονταν από τη μεριά όσων προσπαθούσαν να καταλάβουν τη ομορφιά του μακρινού τόπου και τη γοητεία του – καταπιεσμένου - λαού του εξ αποστάσεως.

Μην ξεχάσεις να μου στείλεις ανταπόκριση και φωτό από το Ιράν, είπα στην Ε πριν φύγει, κι εκείνη μας έστειλε μέσω κινητού τη φωτογραφία μιας μπύρας Bavaria 0% όσο εμείς βρισκόμασταν στην Κρήτη.  Όμως προχθές μου έδωσε όλο το ψηφιακό φιλμ της εκδρομής τους, και συνεπαρμένος εγώ προσπάθησα να εστιάσω σε φάτσες και ανθρώπους προσωποποιώντας τις διηγήσεις της – μεταξύ πραγματικών μπυρών αυτή τη φορά – επιλέγοντας με αυτό το κριτήριο κάποιες φωτογραφίες προς δημοσίευση:

Εντωμεταξύ ήρθε στα σχόλια και η ανταπόκριση της Ειρήνης, την οποία παραθέτω αυτούσια εδώ:

" Λοιποοόν ήρθαν οι καθυστερημένες ζάντες.....

Η πρώτη φωτό είναι ένα μνημείο στην Τεχεράνη που το είχε φτιάξει ο Σάχης για να υποδεχτεί τους βασιλιάδες απ όλες τις χώρες. Όταν έγινε η επανάσταση του 1979 που τον διώξαμε και μπήκε ο Χομεϊνί με την ισλαμική δημοκρατία (μόνο δημοκρατία δεν είναι) το μνημείο αυτό ονομάστηκε πύλη της ελευθερίας.

Η γέφυρα που είναι πολύ ωραία φωτισμένη είναι στο Ισπαχάν. Έχει πολλές παρέες το βράδυ που κάθονται χαζολογάνε τρώνε και πίνουν και κανένα παράνομο ουισκάκι. (απαγορεύεται το αλκοόλ στη χώρα)

Το Ισπαχάν έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη πλατεία στον κόσμο μετά απ αυτήν του Πεκίνου. Είναι η πλατεία του ιμάμη (ιμαμ μεϊνταν) και φαίνεται στη φωτό με το μεγάλο τζαμί.

Το νεκροταφείο είναι για τα θύματα του πολέμου με το Ιράκ. Είναι ήρωες, τους τιμούν πολύ και βλέπεις φωτογραφίες τους σε όλους τους δρόμους του Ιράν.

Η πόλη με τα σοκάκια είναι η παλιά πόλη της Yazd η οποία προστατεύεται και διατηρείται από την unesco. Μένει όμως κόσμος κανονικά . Τα παιδάκια στις φωτό είναι εκεί.

Ο αρχαιολογικός χώρος είναι η Persepolis, είναι τρομερά εντυπωσιακή και καλοδιατηρημένη. Την είχε καταστρέψει ο μέγας Αλέξανδρος. "Ευτυχώς για να έχουμε τουρισμό¨ είπε ένας τύπος που δούλευε στην καντίνα απ έξω.

Γενικά είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι, πολύ φθηνό, καταπληκτικοί άνθρωποι, καθόλου εγκληματικότητα, πολύ ιστορία και ένα τόσο καταπιεστικό καθεστώς (ειδικά για τις γυναίκες) που δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο.

Αξίζει να πάτε κι όποιος το αποφασίσει να μας πει να βοηθήσουμε τώρα που βρήκαμε τις άκρες.

Ειρήνη"

 

 

 

 

 

 

 

 υγ. Ευχαριστώ Ε. και Λ..

ο Π. Γκίκας στον λεμονοστίφτη

Με τον φίλο μου τον Παναγιώτη είχαμε κάμποσες μουσικές διαφωνίες στο παρελθόν εκ των οποίων οι περισσότερες περιστρέφονταν γύρω από το ερώτημα «τι είναι μουσική;». Αν θυμάμαι καλά τα βρήκαμε προ εικοσαετίας όταν συμφωνήσαμε ότι ακόμα και ο μηχανικός επαναλαμβανόμενος θόρυβος του πλυντηρίου που σου πλένει τα ρούχα αργά τη νύχτα είναι μουσική (τουλάχιστον απ’ τη στιγμή που σου δημιουργεί συναίσθημα και όχι εκνευρισμό). Ήρεμος τότε ο Παναγιώτης μάζεψε τα πράγματά του κι έφυγε - μουσικός μετανάστης - για το Λονδίνο (βαθιά μέσα μου πιστεύω πως υπήρχαν κι άλλοι λόγοι για την απόφασή του).

20 χρόνια μετά από εκείνη τη νύχτα – μεγάλο το χρονικό άλμα αλλά να μην πολυλογώ – ο Παναγιώτης και εγώ με την εγρήγορση που μας έδωσαν δύο-τρεις ώρες νυχτερινού ύπνου, κατηφορίσαμε στο κέντρο της Αθήνας, λίγο πριν φτάσουμε στον indieground πληρώσαμε αναπάντεχα 2,5 ευρώ μια κούπα τσάι στο χέρι! (ορκίστηκα χαμογελώντας παγωμένα πως δεν πρόκειται να ξαναπάρω τίποτα από εκεί παρότι γνωστοί οι της διευθύνσεως του καφέ), ξεπεράσαμε τον αναπάντεχο θάνατο του δεύτερου μικροφώνου του σταθμού (καλά σήμερα βρήκε;) και επικεντρωθήκαμε στο στήσιμο μιας πάρα πολύ ιδιαίτερης κι εξίσου ενδιαφέρουσας εκπομπής.

Μιας εκπομπής που πέρα από τις μουσικές επιλογές του Παναγιώτη Γκίκα, περιλάμβανε μια αναδρομή στα μουσικά πεπραγμένα του την τελευταία εικοσιπενταετία (Raining Pleasure, The Chap, solo projects, συνεγασία με J. Walshe, Migro Records) μαζί με μια φιλική κουβέντα/συνέντευξη και τέλος δύο ζωντανούς πειραματικούς αυτοσχεδιασμούς του στο στούντιο. 

Για όσους/ες θέλησαν να μας ακούσουν και δεν πρόλαβαν τη ζωντανή μετάδοση της εκπομπής, υπάρχουν κατά το σύνηθες οι λεγόμενες δεύτερη ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

74th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

και τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου:

click pic to download

To playlist της εκπομπής όπως πάντα στό πρώτο δικό μου σχόλιο.

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.

friendly friday migro sounds

Ο Πάνος είναι απο εικοσαπενταετίας φίλος αλλά αυτή δε θα είναι η μόνη του ιδιότητα που επικαλέστηκα για να τον προσκαλέσω μαζί μου στο στούντιο του indieground αυτήν την Παρασκευή. 

Ο Πάνος Γκίκας είναι το 1/5 των αξιαγάπητων Λονδρέζων The Chap, διευθύνει την ανεξάρτητη ιδιαίτερα πειραματική δισκογραφική Migro Records ενώ έχει διατελέσει και ιδρυτικό μέλος των δικών μας Raining Pleasure πριν εγκαταλείψει - μουσικός πρόσφυγας τότε - τη χώρα στα μέσα της δεκαετίας του '90.

Αύριο θα αφήσω ως επί το πλείστον τις επιλογές της μουσικής στα χέρια του. Όποιος/α επιθυμεί να μας κάνει παρέα και φυσικά να ακούσει τα εν λόγω τραγούδια καθώς και μια μικρή φιλική  ...συνέντευξη (στην οποία μπορεί και να συμμετάσχει), αρκεί να συντονίσει τις οπτικές του ίνες στο δίκτυο του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

  

http://www.facebook.com/events/107904729406972/

Να είμαστε καλά και θα τα πούμε.

μια φωτογραφία κι άλλες δύο

Το Σαββατοκύριακο στα πέριξ του παζαριού έβγαλα μερικές φωτογραφίες. Ιδιαίτερα την πρώτη της ανάρτησης, τη θεωρώ πολύ καλό - αν και λίγο φολκλορικό - πορτραίτο. Υπό φυσιολογικές συνθήκες δε θα την ανέβαζα μιας και φαίνονται τα πρόσωπα της μάνας και της κόρης, αλλά με είδαν και οι δύο την ώρα που προσπαθούσα να σταθεροποιήσω εν κινήσει τη φωτογραφική μου μηχανή και δεν προσπάθησαν να κρυφτούν. Αντιθέτως μου χαμογέλασαν και με χαιρέτησαν προσπερνώντας τες. Κι εγώ ανταπέδωσα κάτι σαν στρατιωτικό χαιρετισμό, φέρνοντας τη δεξιά μου παλάμη τετωμένη λίγο πάνω από το δεξί μου αυτί.

κάποια τραγούδια κάποιες φορές

Υπάρχουν τραγούδια που τα βαριέμαι ασύστολα. Όχι ότι πρόκειται για τίποτα παρακατιανά, τίποτα τριτοτέταρτα δεύτερης πλευράς (εκεί τοποθετούνται σύμφωνα με δική μου θεωρία από τους παραγωγούς τα πιο αδύναμα του δίσκου), τίποτα "γεμίσματα". Αντιθέτως. 

Μιλάω για εκείνα τα αριστουργήματα, τα singles των singles που κάηκαν από τις πολλές ακροάσεις, ακυρώθηκαν παιγμένα στερεοτυπικά σε κάθε είδος μαγαζιού και κατά συνέπεια έχασαν το νόημά τους, τουλάχιστον στα αυτιά μου. 

Είναι τα τραγούδια που κάποτε σε έχριζαν έως και ήρωα του air guitar (δε θέλω να σε θίξω προσωπικά, αλλά στη χώρα μας οι περισσότεροι έχουμε θεωρήσει – έστω και άπαξ - χορευτική φιγούρα την εν λόγω στάση) αλλά σήμερα δεν δύνανται  να παρακινήσουν μήτε τα ακροδάχτυλά σου στο παραμικρό ταπ ταπ  στην έξω μεριά της τσέπης του παντελονιού σου.

Ε, που λες αυτά τα τραγούδια ξαναβρίσκουν με έναν μαγικό τρόπο τον εαυτό τους σε κάποια επαρχιακά μπαρ. Εκεί που η ξεχασμένη ροκ playlist δεν ανανεώνεται ποτέ παρά μόνο συμπληρώνεται με ρυθμό 1, βαριά 2 τραγουδιών το χρόνο. Εκεί που οι νεαροί ντι-τζέι παραλαμβάνουν κληρονομιά δίσκους, κασέτες και cd (με εγχάρακτους από στυλό μπικ δείκτες δίπλα στα «πρεπει να παιχτούν» τραγούδια) από τους προκατόχους τους και συνεισφέρουν ψήγματα εξέλιξης παίζοντας αταβιστικά από mp3 στο laptop του καταστήματος ψηφιακά τα ίδια τραγούδια

Εντυπωσιάζομαι από το απαρέγκλιτο της ανά την Ελλάδα ροκ playlist και απολαμβάνω πραγματικά τους Scorpions (!) που μου αναλογούν.  Κι έπειτα τον Alice Cooper και τους Led Zeppelin και Deep Purple και Maiden (παραδόξως εδώ μπαίνω στο ρυθμό).

Έτσι όταν αργότερα σκάει το With or without you, ηχεί τόσο φρέσκο που όχι μόνο ανατριχιάζω πρωτόγονα στο μελαγχολικό λυρισμό του αλλά και προσωποποιώ φαντασιώνοντας του You του τίτλου. Το ίδιο συμβαίνει και στο Losing my Religion. Θα ΄λεγα ότι κυκλοφόρησε μόλις την προηγούμενη βδομάδα αν δεν ήξερα απ’ έξω τους στίχους. Μονολογώ βιαστικά  «τι έγραψαν πάλι τα άτομα ρπμ», κλείνω τα μάτια, τεντώνω τα χέρια σε ημιέκταση και στριφογυρίζω αντιγράφοντας το χορό του Jim Kerr στο Don’t you.

Κι έπειτα λαχανιάζω γέρικα πριν καν τελειώσει το Add It Up και παραγγέλνω άλλη μια μπύρα λίγο πριν δυσθυμήσω αναλογιζόμενος πως κάποτε έβγαζα απνευστί ολόκληρη την πρώτη πλευρά της δισκάρας των Violent Femmes χορεύοντας αυτό που εγώ ανέκαθεν θεωρούσα rock n roll.

Υπέροχα!

Τοπ 10 καμένων τραγουδιών από την αναίτια  υπερβολική (λες και δεν υπάρχουν άλλα τραγούδια) χρήση:

• Aretha Franklin - Respect
• The Clash - Should I stay or should I go
• Blondie - Hanging on the telephone
• Rory Gallagher - Moonchild
• Deep Purple - Smoke On The Water
• Doors – Break On Through
• Violent Femmes – Kiss Off (αυτό το λατρεύω όπου κι όσες φορές κι αν το ακούσω)
• Guns n Roses – Paradise City
• Iggy Pop – The Passenger
• REM - Losing My Religion

# Bonus: Ένα βιντεάκι του Add it up που δεν είχα ξαναδεί: