ένα καλό κι ένα κακό νέο

Άκουσα ώρες μουσικής, διάλεξα τραγούδια από πρώτες και δεύτερες πλευρές δίσκων, μετέτρεψα βινύλια σε mp3, έψαξα και βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για μερικά από αυτά, πειραματίστηκα επιτυχώς σε μουσικούς συνειρμούς, κατέβασα 1-2 που ορέχτηκα κι έλειπαν από την ψηφιακή μου αρχειοθήκη, αποδελτίωσα φιλμικά αποσπάσματα, έφτιαξα κι ένα μικρό κουίζ (ποιο αγαπημένο τραγούδι έχει «δανειστεί» τα φωνητικά του από ...), φόρτωσα επίσης δυο τρία κομμάτια ως άτυπες αφιερώσεις, συγκεντρώθηκα προκειμένου να αποφύγω τα σαρδάμ και την ανόητη πολυλογία (ει δυνατόν) και πήρα το μετρό για το κέντρο της Αθήνας διερωτούμενος αν έχω κλείσει το μάτι της κουζίνας ή αν θα βρω το σπίτι κάρβουνο.

Ευτυχώς, το τελευταίο βασανιστικό ερώτημα λύθηκε με εξωτερική βοήθεια (ευχαριστώ N) κι έτσι πανήρεμος στο στούντιο του indieground, διασκέδασα  με το παραπάνω (και) το σημερινό επεισόδιο, ενώ νομίζω το εκτίμησαν και όσοι το άκουσαν ζωντανά, οι οποίοι περιέργως για το πρωινό της ώρας ήταν πολλοί και αρκετά ορεξάτοι για κουβέντα.

Αν κάποιος/α  "έχασε" τη ζωντανή μετάδοση (και θέλει) να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη κατά το σύνηθες ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

76th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή την τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου:

 

click pic to download

 To playlist της εκπομπής όπως πάντα στό πρώτο δικό μου σχόλιο.

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.

#

 Storm Elvin Thorgerson : RIP

 Και μιας και αναφέρθηκα στα άλμπουμ που κάποτε ακούγονταν ολόκληρα, (κάποιοι ακόμα τα ακούμε κατ’ αυτόν τοτν τρόπο) πριν δώσουν τη θέση τους στους άυλους τίτλους των ψηφιακών singles  νομίζω αξίζουν δυο συμβολικά κι επιμνημόσυνα λόγια για τον Elvin Storm Thorgerson που έφυγε σήμερα από τη ζωή στα 69 του χρόνια. 

 

Ο βρετανός Storm Thorgerson υπήρξε ο γραφίστας (σχεδιαστής) των εξωφύλλων εκατοντάδων άλμπουμ που έμειναν ορόσημα στην ιστορία της μουσικής (δεν είναι υπερβολή) μεταξύ των οποίων τα περισσότερα των Pink Floyd, του Dark Side Of The Moon συμπεριλαμβανομένου, όπως επίσης και των Led Zeppelin, Black Sabbath, Genesis, Audioslave, Catherine Wheel, 10cc, Anthrax, The Cult, Dream Theatre, Cranberries, The Mars Volta, Muse, Peter Gabriel, Ian Dury, Alan Parsons, Scorpions και πολλών ακόμα άλλων. 

Κύριο μέλος της Hipgnosis μαζί με τον Aubrey Powell. Από το 1974 σαν βοηθός και μετά σαν τρίτος της ομάδας ήταν και ο Peter Christopherson που "χαιρέτησε" το 2010. Ο Thorgerson από το 1983 και μετά έφτιαξε την δική του εταιρεία Storm Studios και από τους τρεις ο μόνος που συνέχισε να σχεδιάζει εξώφυλλα δίσκων.

 Κι αν εδώ παραθέτω 2-3 από τα πιο γνωστα εξώφυλλα σαν αρχή,

εσύ καλύτερα κάνε μια ψηφιακή βόλτα στο site του καλλιτέχνη, να θαυμάσεις μερικά ακόμα πραγματικά έργα τέχνης:

http://www.stormthorgerson.com/

σκέτη διαφήμιση

Αύριο Παρασκευή 19 Απριλίου το πρωί - όπως άλλωστε συνηθίζω τα τελευταία 2 χρόνια - θα είμαι στο στούντιο του indieground προσπαθώντας να καταλήξω ποια από τα 78 προεπιλεγμένα τραγούδια θα βρουν μια θέση στον δίωρο αέρα της εκπομπής.

Αν κάποιος/α επιθυμεί να ακούσει την προσπάθεια αυτή δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

http://www.facebook.com/events/374983222614161/

Ραντεβού αύριο λοιπόν. Θα τα πούμε στις 10:00 το πρωί όπως πάντα.

 #

Μέχρι νεωτέρας μένω με την οργή και το θυμό της χθεσινοβραδυνής ειδησεογραφίας που με κάποιο τρόπο, συλλογικό, οφείλω να τον μετασχηματίσω(-ουμε) σε πράξη πριν πάρει από τη λήθη συγχωροχάρτι.

.

οι Βέλβετ και οι Ντεντ στο Μίντλσεξ

Μιας και τον τελευταίο καιρό - παραδόξως για τέτοια εποχή - διαβάζω αρκετά βιβλία, θα ήθελα να κάνω μια ανάρτηση με μια (ή 2 ή 3) παρατηρήσεις για την κατά τ' άλλα λογοτεχνικά άρτια (κατ' εμέ) μετάφραση του - κλωτσιά στο στομάχι μου - “Middlesex” του Jeffrey Eugenides (Βραβείο Pulitzer 2003). Κι αυτό γιατί θέλω να σταθώ σε μερικά σημεία που αφορούν τη ροκ μουσική/κουλτούρα και δυστυχώς μου χτύπησαν πολύ άσχημα..

Είμαστε λοιπόν στο σημείο που ο πρωταγωνιστής του βιβλίου αναζητώντας τον εαυτό του, ταξιδεύει με ωτοστόπ προς το San Francisco και σχολιάζοντας την κουβέντα που είχε με τον οδηγό του αυτοκινήτου που τον είχε μαζέψει αναφέρει:

 “No one had ever talked to me like this before. I liked it. As we drove on through the yellow country, Scheer told me other interesting things. I learned about Ionesco and the Theater of the Absurd. Also about Andy Warhol and the Velvet Underground. It’s hard to express the excitement such phrases instilled in a kid like me from the cultural sticks.” Excerpt From: Eugenides, Jeffrey. “Middlesex.” Macmillan, 2003-09-16 00:00:00-07:00. iBooks

και η Άννα Παπασταύρου μεταφράζει ως εξής: " ...έμαθα για τον Ιονέσκο και το θέατρο του παραλόγου. Αλλά και για τον Άντι Γουόρχολ και το Βέλβετ Αντεργκράουντ. Είναι δύσκολο να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου… " (εκδ LIBRO, σελ 646).

Η αλήθεια είναι πως στην ουδετεροποίηση των Velvet δεν έδωσα αρχικά - μετριοπαθής καθώς είμαι - μεγάλη σημασία θεωρώντας το τυπογραφικό λαθάκι που πιθανότατα ξέφυγε και από τον διορθωτή. Όμως μερικές σελίδες παρακάτω έτερο μουσικό μαργαριτάρι με έκανε να γουρλώσω περισσότερο τα μάτια μου, με ειλικρινή απορία, αντικρύζοντας (και μάλιστα δις) τη μετάφραση που αφορούσε το όνομα μιας άλλης μπάντας. Έψαξα λοιπόν πάλι και βρήκα το πρωτότυπο κείμενο, στο οποίο λέει:

“... It turned out my new friend, Matt, wasn’t lying about his parents. He was from the Main Line. His father was a divorce lawyer in Philadelphia. Matt was the fourth child, the youngest. Stocky, with a lug’s jaw, a throaty, smoke-roughened voice, he had left home to follow the Grateful Dead the summer before but had never stopped. He sold tie-dyed T-shirts at their concerts, and dope or acid when he could.” Excerpt From: Eugenides, Jeffrey. “Middlesex.” Macmillan, 2003-09-16 00:00:00-07:00. iBooks.

ενώ η μετάφραση δεν αλλάζει το γένος αλλά το ίδιο το όνομα της μπάντας και πηγαίνει ως εξής: "... Χοντροφτιαγμένος, με άγαρμπο σαγόνι, φωνή βαριά, βραχνή απ’ τον καπνό, το είχε σκάσει από το σπίτι του για να ακολουθήσει τους Ντρέντφουλ Ντεντ το προηγούμενο καλοκαίρι, αλλά έκτοτε δεν είχε σταματήσει την περιπλάνηση..."(εκδ LIBRO, σελ 669).

κι έπειτα λίγο παρακάτω ξανά:

"...ο Ματ είχε αποβληθεί από το σχολείο λόγω επιδόσεων, αλλά είχε μυαλό ξυράφι, όταν ήταν να παραθέσει τις ασήμαντες πράξεις των Ντρέντφουλ Ντεντ. Κουβαλούσε τις ημερομηνίες και τις πόλεις της περιοδείας τους στο κεφάλι του." (εκδ LIBRO, σελ 671)

Και για του λόγου το αλήθές:

Τέλος μια τρίτη - μικρότερη - ένσταση που έχω είναι η διαφορά των  tie-dyed T-shirts που πουλούσε ο Ματ (He sold tie-dyed T-shirts at their concerts…) και δεν είναι άλλα από τα ψυχεδελικά ξεβαμμένα t-shirt της ροκ μυθολογίας (κοίτα εδώ) από τα μπατίκ μπλουζάκια της μετάφρασης (...πουλούσε μπατίκ μπλουζάκια στις συναυλίες τους).
H τεχνική του μπατίκ είναι  πάρα πολύ - δε λέω εντελώς για να μη χαρακτηριστώ δυσκοίλιος  - διαφορετική τόσο στον τρόπο δημιουργίας όσο και στο αποτέλεσμα (κοίτα εδώ)

Επουσιώδη θα μου πεις και ίσως συμφωνήσω.

τα 14 μολύβια

"Άνθρωπε του Θεού, μην πας από εκεί", του φώναξε αλλά ήταν η οθόνη του κινηματογράφου και όχι ο χωρόχρονος που εμπόδισε την ένρινη φωνή του άντρα που καθόταν μπροστά μου να φτάσει στα αυτιά του Ντόναλντ Σάδερλαντ. Έτσι, απροειδοποίητος ο κινηματογραφικός ήρωας και η τη γυναίκα του (Τζούλι Κρίστι) εξακολούθησαν να αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους, τα προσωπικούς τους δαίμονες και το κοντοπίθαρο στοιχειό με την όψη της νεκρής τους κόρης στα υπέροχα κινηματογραφημένα στενά της  γοτθικής Βενετίας του Don't Look Now.

Και ο φασαριόζος άντρας της μπροστινής σειράς συνέχισε να στριφογύριζει αμήχανα στις άβολες θέσεις του Αμόρε (το θερινό του περιφερειακού της Ευελπίδων πάνω από την ομώνυμη θεατρική σκηνή, πριν τη θέση αμφοτέρων σφετεριστεί άλλο ένα σουπερμάρκετ ΑΒ) παραμιλώντας μοναχός πότε συμβουλές και πότε σινε κριτικές για τη φιλμογραφία του σκηνοθέτη Nicolas Roeg.

Το πρόσωπο του δεν το έβλεπα, η προφορά του όμως, θα ορκιζόμουν πως δεν μου ήταν άγνωστη, παρόλα αυτά δε θα μπορούσα με τίποτα να θυμηθώ τον κάτοχό της.  Αφού βλαστήμησα λιγάκι στο στυλ «Μαγνήτη έχω ρε γαμώτο μου;», τον γείωσα - η ταινία άλλωστε δε σε άφηνε να πάρεις ανάσα (δες την αν δεν την έχεις δει) - και ήταν στο διάλειμμα που ταυτοποίησα τη φωνή με το πρόσωπο.

Ήταν ο πωλητής μολυβιών και στυλό των λεωφορείων. Ο «Κυρίες και κύριοι δε ζητιανεύω, στυλό πουλάω για να ζήσω εγώ και η οικογένειά μου». Τον συναντούσα από τότε που ήμουν πιτσιρίκος (τότε λιμπιζόμουν και το εμπόρευμά του). Για δεκαετίες ολόκληρες, στο πάλαι ποτέ 601, το τρόλεϊ το 13, την αφετηρία της Ακαδημίας, το Σύνταγμα. Τον ηλεκτρικό. Παντού. Και τώρα τον καμάρωνα πραγματικά βλέποντάς (και ακούγοντάς) τον να ψυχαγωγείται αγκαλιά με την τσάντα με την προς πώληση γραφική του ύλη.

Από το παραπάνω περιστατικό πέρασαν πολλά χρόνια στα οποία δε θυμάμαι να τον είχα ξαναδεί. Τον ξαναπέτυχα όμως προχθές στο μετρό. Γερασμένος πολύ, καταβεβλημένος αλλά με την ίδια χαρακτηριστική φωνή διαλαλούσε την πραμάτειά του, τα της κακιάς ώρας μολύβια  του:  τα 7 μισό ευρώ. Αγόρασα δυο επτάδες χωρίς να τα χρειάζομαι, κράτησα ένα και τα υπόλοιπα τα χαρίζω τώρα σε όποιους περνούν από το σπίτι μου. Είμαι σίγουρος πως όσοι δεν τα ...ξεχνάνε φεύγοντας,  τα παίρνουν μόνο για να μη με προσβάλουν.

#

"Ωραίο βιβλίο" είπα στη γυναίκα που διάβαζε στο μετρό, κι εκείνη κάνοντας το δάχτυλό της σελιδοδείκτη το έκλεισε για λίγο, με κοίταξε με την «καλημέρα ενοχλητικέ τύπε» ματιά της, αλλά τελικά μου χαμογέλασε και συμφώνησε λακωνικά. Και εγώ που ντράπηκα που την ενόχλησα, αποφάσισα να μην της πω πως ενώ το «Κουρδιστό Πουλί» το διάβασα το περασμένο καλοκαίρι στην παραλία ήταν μόλις το προηγούμενο βράδυ που συνειδητοποίησα πως οι ήσυχες εικόνες και τα εφιαλτικά τοπία εγκατάλειψης που έφτιαξε στο μυαλό μου η ανάγνωσή του, τα χρησιμοποιοιώ ακόμα, τα μετατρέπω μηχανικά σε σκηνικά κάμποσων μετέπειτα αναγνωσμάτων. 

αν δε μιλούσα

Παρά τσακ και θα έβγαινε καταπληκτική η σημερινή εκπομπή.  Και το τσακ ήμουν εγώ, μιας και η ροή του λόγου μου υπήρξε προβληματική σαν του πρωτάρη (no excuses – δεν είμαι) ή του αρτιφιλοδωρημένου με μίνι εγκεφαλικό (αυτό ελέγχεται).  Ας είναι.

Μένω στα πολύ όμορφα τραγούδια που παίξανε σήμερα (μεταξύ των οποίων η παγκόσμια Πρωτη ραδιοφωνική μετάδοση ενός απ’ αυτά), οι θεματικές μικροενότητες αυτής και τα κολακευτικά λόγια των πρωινών ακροατών και προτείνω αν κάποιος/α  έχασε τη ζωντανή μετάδοση (και θέλει) να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη κατά το σύνηθες ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

 

75th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή την τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου:

click pic to download

 To playlist της εκπομπής όπως πάντα στό πρώτο δικό μου σχόλιο.

υγ. Στον απόηχο της είδησης για το κατ’ εντολή εισαγγελέα κατέβασμα του indymedia μου ‘ρθαν στο μυαλό οι αμπάρες που μπήκαν πριν λίγο καιρό στην κατάληψη της Βίλλας Αμαλία. Έτσι ψάχνοντας από δώ κι από κει (κι επειδή το ένα φέρνει το άλλο) έπεσα πάνω σ'αυτο:

 Κι όμως υπάρχει η Βίλλα Αιμιλία. Είναι νηπιαγωγείο και παιδικός σταθμός.

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.

better than nothing (+ update)

 
Ελλείψει εμπνευσμένου ...δελτίου τύπου για την αυριανή εκπομπή, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως είμαι περήφανος για τα τραγούδια (που να γυρίζει η μετριοφροσύνη μου άραγε;) που έχω διαλέξει να ακούσουμε παρέα.

Έτσι όποιος/α επιθυμεί αύριο Παρασκευή 12 Απριλίου να ακούσει τις εν λόγω επιλογές (και να επιβεβαιώσει ή να καταρρίψει τους παραπάνω ισχυρισμούς μου), αρκεί να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

Ραντεβού αύριο λοιπόν. Θα τα πούμε στις 10:00 το πρωί όπως πάντα.

 ---------------------UPDATE---------------------

Της εκπομπής θα προηγηθεί (στις 9:30 πμ ) ένας μισάωρος καθόλα καθόλου δακρύβρεχτος "αποχαιρετισμός" στη Margaret Thatcher. Επίσης θα ακούσουμε σίγουρα ένα τραγουδι σε ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΤΑΔΟΣΗ


 http://www.facebook.com/events/139879679525050/

the day that Thatcher dies: 10+1 αντι-Θατσερικά τραγούδια

Τίτλοι τέλους για τη Margaret. Την "ειδεχθή" Maggie, την μη εξιλεωμένη στα μάτια μου από την προπερσινή ταινία, την σιδηρά κόρη του μπακάλη που το όνομά της έγινε συνώνυμο του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και του νεοβρετανικού επεκτατισμού, την επίτιμη απούσα του μετα θάνατον παραδείσου που από τις αρχές της δεκαετίας του 80, έβαλε - φανερά ή όχι - την υπογραφή της στις περισσότερες από τις ειδήσεις που ταλάνισαν την ανθρωπότητα κι εμένα μαζί.

Πολλά, πάρα πολλά άσματα γράφτηκαν για τη Thatcher. Το καλύτερο κατά τη γνώμη μου όμως το έγραψαν οι Hefner.

1. Hefner – The Day That Thatcher Dies (2000)

We will laugh the day that Thatcher dies,
Even though we know it's not right,
We will dance and sing all night.
I was blind in 1979, by '82 I had clues,
By 1986 I was mad as hell.
The teachers at school, they took us for fools,
They never taught us what to do,
But Christ we were strong, we knew all along,
We taught ourselves the right from wrong.
And the punk rock kids, and the techno kids,
No, it's not their fault.
And the hip hop boys and heavy metal girls,
No, it's not their fault.
It was love, but Tories don't know what that means,
She was Michelle Cox from the lower stream,
She wore high-heeled shoes while the rest wore flat soles.
And the playground taught her how to be cruel,
I talked politics and she called me a fool,
She wrapped her ankle chain round my left wing heart.
Ding dong, the witch is dead, which old witch?
The wicked witch.
Ding dong, the wicked witch is dead

αλλά υπάρχουν φυσικά και πολλά άλλα, από τα οποία επιλέγω μερικά ακόμα:

2. Elvis Costello, “Tramp the Dirt Down” (1989)

I saw a newspaper picture from the political campaign
A woman was kissing a child, who was obviously in pain
She spills with compassion, as that young child's
Face in her hands she grips
Can you imagine all that greed and avarice

 Coming down on that child's lips

#

3. The Beat - Stand Down Margaret (1980)

Our lives seem petty in your cold grey hands
Would you give a second thought
Would you ever give a damn, I doubt it
Stand down Margaret
Awar!
Everybody shout it
Stand down Margaret!

#

4. Morrissey - Margaret on the Guillotine (1987)

The kind people
Have a wonderful dream
Margaret On The Guillotine
Cause people like you
Make me feel so tired
When will you die ?

#

5. Specials – Maggie’s Farm

#

6. Madness – Blue Skinned Beast (1982)

Here you have this medal you can even melt it down
Or frame it in the living room every time you turn around
Have a drink on me I heard you shout for yesterday, but I was sleeping on the job
And I dreamt of fighters miles away whose lives I had to rob
Have a drink on me
I put it down to the company

#

7. Sinead O’Connor - Black Boys on Mopeds (1990)

Margaret Thatcher on TV
Shocked by the deaths that took place in Beijing
It seems strange that she should be offended
The same orders are given by her
I've said this before now
You said I was childish and you'll say it now
Remember what I told you:
If they hated me they will hate you

#

8. Billy Bragg – Thatcherites

#

9. Chumbawamba - Fitzwilliam

Smiles for the cameras as the miners return
They say no one has lost and no one has gained
But wiser and stronger the people have changed
And it won't be the same in the village again
Twelve months of bribery, twelve months of lies
Cops in the village to truncheon your bride
Scabs down the back roads to break up the strike
Come out of your houses--there's a war on outside
Attacked in the village, attacked in the courts
Sacked for refusing to bow to their lords
Less than a whisper from Commons and Lords
Retreats from the front when they most need support

#

10. The Blow Monkeys - It Doesn't Have To Be This Way (1987)

από το δίσκο αφιέρωμα στη Maggie με τίτλο "She Was Only a Grocer's Daughter"

#

11. The Exploited: Maggie You Cunt

Maggie, Maggie you cunt Maggie,
Maggie you cunt Maggie,
Maggie you cunt
Maggie Maggie Maggie Maggie
you fucking cunt