love to love you vinyl - οι 33 στροφές στα κόμικς

Τον καιρό που σκέφτεσαι να αδυνατίσεις μόνο και μόνο για να χωράς κι εσύ στο δωμάτιο με τους δίσκους - άντε και για να φτάνεις στα ψηλότερα ράφια της δισκοθήκης χωρίς να λαχανιάζεις καθώς τεντώνεσαι -,

τότε που οι δίσκοι αρχίζουν να καταλαμβάνουν τα χαλιά, τα μωσαϊκά και τα παρκέ συνειδητοποιείς πως το παιχνίδι δεν έχει το τέλος εκείνο που είχαν προβλέψει η Neoset, ο Βαράγκης και το Νεο Κατοικείν.

by Robert Crumb

Με την αμηχανία που σου δημιουργεί η γνώση του πεπερασμένου των επίπλων που φιλοξενούν τα άπειρα κιλά δίσκων - αλήθεια θυμάσαι τη μέρα που τ' αγόραζες και νόμιζες πως θα γεμίσει στα γεράματά σου; -  γονάτισε, διάλεξε ένα δίσκο από το κασόνι με τις νέες "αφίξεις" ...

by Edika (Θεός)

και βάλτον να παίξει για σένα. 

Έπειτα χάϊδεψε με τα ακροδάχτυλά σου τις ράχες των βινυλίων στα ράφια της δισκοθήκης σου γι ακόμα μια φορά και νιώσε περήφανος για το ιερό σου κόλλημα. Όρισε εκ νέου τη φράση "Μια μεγάλη δισκοθήκη"

Peanuts, by Charles Schulz

Τέλος πλύνε τα χέρια σου από τη σκόνη που μάζεψαν κατά την προηγούμενη διαδικασία περηφάνειας καθώς κανείς βινυλιάκιας δεν ξεσκονίζει ποτέ τα άλμπουμ του.

Οι ρίζες της παρούσας ανάρτησης, ο συνδυασμός  των δύο πολιτισμικών τάσεων, στο βινύλιο και τα κόμικς αναφέρομαι φυσικά, χρονολογούνται στις απαρχές του ιστολογικού μου χωρόχρονου, μπορεί κι ακόμη παλιότερα. Τότε που μάζευα υλικό για ένα ποστ αφιερωμένο στη διείσδυση των κόμικ στο artwork γνωστών και μη εξύφυλλων δίσκων. Για αρχή είχα σχεδιάσει να βάλω το Cheap Thrills της Janis Joplin με τους Big Brother & The Holding Co.

Cheap Thrills, by Robert Crumb

Στην πορεία όμως, το όλο εγχείρημα πήρε μια νέα κατεύθυνση. Κι αυτό γιατί τον τελευταίο καιρό αρέσκομαι να ανεβάζω "δοξαστικές" αναρτήσεις που αφορούν το βινύλιο και δεν έχω εγκαταλείψει αυτή την "Love to love you baby" διάθεση  προς το αντικείμενο φετίχ (Φετιχιστής μπορεί να δηλώνω, συλλέκτης όχι)..

Να μιλάω για όλες εκείνες τις απολαύσεις που αφορούν τη σχέση μου (σου, μας, σας) με αυτό, από το να το ψάχνεις και να το αναζητάς, μέχρι να το αγοράζεις, να του ανοίγεις τη συσκευασία και να το καθαρίζεις, και από το να εντρυφείς σε εσώφυλλα και σημειώσεις μέχρι - και αυτό είναι και το σημαντικότερο - και να το ακούς. 

Έτσι ο αναθεωρημένος λόγος ύπαρξης της ανάρτησης και δικός μου σκοπός (πιθανότατα ανώφελος, μα σίγουρα εγκυκλοπαιδικός κι εργασιοθεραπευτικός συνάμα), είναι το να εντοπίσω τις περισσότερες δυνατές σχεδιαστικές απεικονίσεις δίσκων βινυλίου καθώς και των θαυμαστών αναπαραγωγέων αναλογικού ήχου, που ονομάζουμε πικάπ, σε κόμικ, διαφημίσεις, γελοιογραφίες, τρικάκια, flyer κλπ

Ξεκίνησα λοιπόν, σκανάρωντας αρχικά όλους τους νευρώνες της μνήμης μου, ανέτρεξα σε ψηφιακούς φακέλους δεκαετιών στον υπολογιστή μου, κι αργότερα σε στίβες περιοδικών κόμικς, χωμένος σε μπαούλα και πατάρια. Στο τέλος έφερα και μια βόλτα στο χάος του διαδικτύου.

by Christian Binet

Έβαλα ένα δίσκο να στριφογυρνάει στο πλατώ, η ανάρτηση αυτή δεν θα μπορούσε άλλωστε να γραφτεί υπό τους ήχους άλλου φορμάτ, κι άρχισα την αποδελτίωση.

Οι πωλήσεις των δίσκων βινυλίου ανακάμπτουν του καταποντισμού τους κατά τη δεκαετία του 90, και συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία για σχεδόν δέκατη χρονιά!  Κάτι η επιστροφή στην ανάγκη του φυσικού, απτού αντικειμένου, η εξάπλωση της ιδέας περί ανωτερότητας του ήχου του βινυλίου και η παράλληλη εξαΰλωση του αντίπαλου cd,

κάτι οι μοδάτες vintage αναβιώσεις (με τη συμπαρομαρτούσα θετικότατη Record Store Day και το όλο hype), ανάγκασαν σχεδόν όλους τους εμπλεκόμενους, εταιρίες και δισκογραφούντες, να τυπώσουν τις δουλειές τους σε πολυμερισμένους πλαστικούς κύκλους προκειμένου να καλύψουν την αγοραστική όρεξη του κοινού.

Και πέρα από το αναμενόμενο έστειλαν πάρα πολύ περισσότερο μουσικόφιλο κόσμο στα δισκοπωλεία.

Η τροφοδότηση της έξης κάθε δισκομανιακού κατά τα γραφάς, ανέκαθεν απαιτούσε υπομονή, έρευνα και αντοχή. Κι οι περισσότεροι του κόμματος, εξ' όσων γνωρίζω τα έχουν αυτά τα τρία ηθικά αγαθά (στους περισσότερους εκλείπει βέβαια η αλληλεγγύη αλλά ετούτο είναι μια άλλη ιστορία). Υπάρχει όμως κι ένα τέταρτο αγαθό, υλικό αυτό, που καθορίζει την αγορά δίσκων (και πικάπ, ενισχυτών, ηχείων, επίπλων, καλωδίων). Το χρήμα.

Έτσι παρ' όλα τα υψηλά δεκαετίας διεθνώς, η αγορά, για την εγχώρια ομιλώ, έχει αναγκάσει τους περισσότερους στην αποκλειστική (και σ' αυτό το επίθετο εστιάζεται ένα κάποιο πρόβλημα) αναζήτηση δίσκων σε παζάρια και καταστήματα μεταχειρισμένων.

Προσωπικά πάντως εγώ το ευχαριστιέμαι εξίσου αν όχι και περισσότερο. Είναι που ενθουσιάζομαι όταν μερικές φορές στα μεταχειρισμένα άλμπουμ που φτάνουν στον καναπέ μου, ανακαλύπτω σημάδια και μηνύματα των παλιών κατόχων (εδώ δυο από τις περιπτώσεις αυτές: 1 & 2)

(Η Παναγιά μαζί σου, τις Κυριακές το πρωί στα παζάρια)

Holy Vinyl

Τα δε νέα ακούσματα έρχονται συνήθως μέσω οπτικών ινών, ελέγχονται, εκρίνονται, ξεδιαλέγονται προσεκτικά κι αν κάποιο απ' αυτά θεωρείς ότι αξίζει, τότε και μόνο τότε τρέχεις και το αναζητάς στο κοντινότερο δισκάδικο.

Δυστυχώς στην ψηφιακή τους μορφή, σπάνια ακούγονται πλέον ολόκληρα τα άλμπουμ ως ενιαία πνευματικά έργα. Ακόμα κι εγώ που δεν ενστερνίζομαι τη θεωρία των ξερών single, του ενός, άντε δύο χιτ ανά μπάντα και ανά δίσκο, υποκύπτω συχνά στον πειρασμό του next - next -next ....

[Ίσως έτσι κρατιέμαι νέος, ε; Αλλά τι νέος θα μου πείς με τέτοιες γελοιγραφίες σαν από το "Τραστ του γέλιου";]

Τις περισσότερες φορές οι μεγάλες αλήθειες (ναι υπάρχουν!) κρύβονται στα απλά λόγια. Ηλίου φαεινότερον αυτό στα στριπάκια του Charles Schulz. Η παρέα του Snoopy έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το βινύλιο και με την παιδική τους αφέλεια οι χαρακτήρες των Peanuts την αποκαλύπτει:

Peanuts, by Charles Schulz 

Peanuts, by Charles Schulz 

Peanuts, by Charles Schulz 

Είναι όντως αυτές οι αλήθειες οι πραγματικοί λόγοι που σε κάνουν συλλέκτη; Δύσκολο να σου απαντήσω μιας και δεν κατατάσσω τον εαυτό μου στην κατηγορία αυτή.

Peanuts, by Charles Schulz 

Ας επανέλθω όμως τώρα, στην πένα του κ. Robert Crumb, μιας κι αυτή στάθηκε η αρχέγονη αφορμή για την ανάρτηση, πάμε να δούμε "Το μανιφέστο του συλλέκτη δίσκων" διά χειρός του ιδίου (κλικ για μεγέθυνση)

Record Collectors by Robert Crumb

ο οποίος κ. Crumb έχει τιμήσει ουκ ολίγες φορές με τα μελάνια και τις γραφίδες του στα ιδιοσυγκρασιακά του σκίτσα, τόσο το βινύλιο, τους δίσκους και τα δισκάκια, τα πικάπ και τις συλλογές όσο και τα ίδια τα πρεζάκια του μαύρου χρυσού, τους δισκόφιλους και την καταραμένη ψυχολογία τους.

by Robert Crumb

by Robert Crumb

by Robert Crumb

καθώς και ο αντίλογος σε μια σπουδαία αυτοκριτική ανάλυση του ψυχισμού ενός συλλέκτη από έναν ...πάσχοντα. Τα λόγια του οποίου αν και υπερβολικά που και που έχουν πολύ ενδιαφέον:

Το σύνδρομο του συλλέκτη δίσκων: μια special κατηγορία ζωικού είδους.

by Robert Crumb

Οι κίνδυνοι. Οι πραγματικοί κίνδυνοι για έναν λάτρη του βινυλίου δεν είναι βέβαια ούτε ο εθισμός του στη νόμιμη μαύρη ουσία, 

Ranxerox by Stefano Tamburini and Tanino Liberatore,

I can't help it, Mike !!! (απίθανη ατάκα)

ούτε στην αντικοινωνικότητα που κάποιοι λένε πως ενσκύπτει στους συλλέκτες. Οι κίνδυνοι είναι άλλοι ή για να το πω καλύτερα οι κίνδυνοι είναι οι άλλοι. 

Li'l Phooey Dewey by Malt Spinelli

Για παράδειγμα ο τρόμος του να αφήσεις παιδιά, ανήψια και εγγόνια να ...παίξουν (με) τους δίσκους σου. Λαμπάτοι ενισχυτές και ακριβά πικάπ, διαμαντένιες βελόνες και κεφαλές πηνίου οφείλουν να έχουν πάντα ατρόμητους κασκαντέρ, υποκατάστατα για τα γυναικόπαιδα, τον απλό ...λαό με τον οποίο συνοικείς. 

Woody Woodpecker by Walter Lantz

Tom & Jerry by Hanna & Barbera

Καθώς όμως κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις που τον επιβεβαιώνουν υπάρχουν πάντα κι εκείνες οι στιγμές που κάποιο κόσμημα της δισκοθήκης σου χάνεται με άδοξο τρόπο.

Σπάνια έως ποτέ εχθρός είναι και ο κακός σου εαυτός.

The Simpsons, by Matt Groening

The Freak Brothers

Και λέω σπάνια έως ποτέ γιατί ακόμα και στα πάρτυ, - τουλάχιστον όπως γινόντυσαν κάποτε αυτά, όπου εκατοντάδες δίσκοι έπαιρναν τη σειρά τους να φέρουν τις βόλτες τους στο πλατώ πριν στοιβαχτούν απροστάτευτοι, γυμνοί από εσώφυλλα και προστατευτικά "βρακιά", ο ένας πάνω στον άλλο -, πλην ελαχίστων σημαδιών χρήσης ποτέ δεν πάθαιναν τίποτα.

Και αναφέρομαι σε κατακλυσμιαία πάρτυ με πολλούς καλεσμένους

The Far Side, by Gary Larson 

σε πάρτυ με 2 άτομα

Omaha by Reed Waller

ή ακόμα και εκείνα τα πάρτυ του που έκανες μόνος, είτε σ' άκουγε όλη η γειτονιά.

by Edika (είπαμε, θεός)

είτε όχι.

Ή και να πάθαιναν στην τελική, ήξερες πως εξαρχής γι αυτό προορίζονταν. Ένας δίσκος με τον οποίο έχετε λειώσει στο χορό δεν παύει να είναι ποτέ ένας από τους πιο υπέροχους δίσκους που έχεις. Όσες γρατζουνιές και χυμένα ποτά να έχει πάνω του.

Το "Standing on a beach" των Cure, κάπως έτσι την έχει πατήσει.

Κι εσύ φυσικά και δικαιολογημένα ο καλύτερος DJ του κόσμου! Στο σπίτι...

στο κλαμπ

στο τζούκμποξ ενός μπάρ

Juke box by Petros Zervos

The Simpsons, by Matt Groening

ή στο στούντιο ενός ραδιοφωνικού σταθμού

Lupo Alberto by Silver

Radio Lucien by Margerin

αφού ακούς και παίζεις την καλύτερη μουσική που έχει ηχογραφηθεί ποτέ στον πλανήτη.

Mafalda by Quino

με τους προσωπικούς σου ήρωες

Superman 1947

ή ακόμα καλύτερα τους ολόδικούς σου αντιήρωες

Mr Magoo, by M. Kaufman & J.Hubley

διαλέγοντας τραγούδια από τις 33 στροφές

τις 45

ή τις 78

Rolling Stones, by Robert Crumb

Red Brothers by Panebarco

Έτσι δεν είναι;

"Πονάει πάντα η πρώτη φορά, όπως λέει και εκείνο το συγκρότημα που άκουγες" μου 'χε πει η μάνα μου πάνω σε μια κουβέντα μια φορά, στις Τρύπες αναφερόταν φυσικά, κι εγώ έκπληκτος όχι μόνο που δεν αγνοούσε τη μουσική που έβαζα έφηβος στο πατρικό αλλά αντιθέτως είχε επιχειρηματολογήσει με στίχο του Αγγελάκα, απάντησα εξυπνακίστικα με τον αμέσως επόμενο στίχο.

Κάθε βινύλιο κουβαλάει πάνω του μνήμες. Σαν φωτογραφία ένα πράγμα. Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω, αλλά δεν πειράζει. Αντιγράφω λοιπόν από μία ανάρτηση του προηγούμενου μήνα: 

...η ιστορία της ζωής μου βλέπεις, ίσως και της δικής σου αν είσαι πάνω κάτω στην ηλικία μου ή μεγαλύτερος, έχει καταγεγραμμένο το μουσικό της soundtrack σε μαύρους κυκλικούς δίσκους πολυβινυλοχλωριδίου.  

5 e il numero perfetto by Igort

Οι οποίοι αν το σκεφτείς  φέρουν και κάτι ακόμα, άγραφο κι ατύπωτο αυτό, εξίσου σημαντικό πάνω τους. Μνήμες. Είναι φορτωμένοι εικόνες από τον καιρό που τους αγόραζες. Εποχές αυτιστικής εφηβείας, εποχές χορού, εποχές της πρώτης φοράς, μακριών μαλλιών, συνακροάσεων, ευτυχίας, εκπληρωμένων ή μη μεγάλων ερώτων, βίας και ξεσπασμάτων, λύπης κοκ. 

Top Cat by Hanna-Barbera

Τη μέρα που πήρα τον πρώτο μου μισθό, στην πρώτη μου έξοδο απ'το στρατόπεδο, τη μέρα που ήθελα να σου γράψω μια κασέτα με το τραγούδι που σου άρεσε, τη μέρα που έχασα τη δουλειά μου, τη μέρα που τέλειωσα το σχολείο ή τη σχολή, τη μέρα της απώλειας, τη μέρα που είχα 100 δραχμές στην τσέπη, τη μέρα που ψάχναμε δίσκους παρέα, τη μέρα που θα άλλαζε η χιλιετία, τη μέρα που γύρναγα έρημος στους δρόμους της πόλης αλλά κι εκείνη που σφύριζα ενθουσιασμένος στα ίδια μέρη πήρα ένα δίσκο. Όπως και τόσες άλλες.

Πολλές εκατοντάδες μέρες, τουλάχιστον 30 Μαρτίων. 

by Robert Crumb

Στις γιορτές και τα γενέθλια μου παίρνουνε δίσκους καλοί φίλοι.

Αυτά τα λίγα.

Now's the time, by Jean-Michel Basquiat 

Tommy's gone

Παράδοξο αλλά δυστυχώς αληθινό. Η "κατάρα" ξαναχτύπησε αργά χθες το βράδυ και πήρε μαζί της και τον Tommy. To  τελευταίο εν ζωή αυθεντικό μέλος των Ramones.

• Joey Ramone (May 19, 1951 – April 15, 2001)
• Dee Dee Ramone (September 18, 1951 – June 5, 2002)
• Johnny Ramone (October 8, 1948 – September 15, 2004)
• Tommy Ramone (January 29, 1952 – July 11, 2014)

New York, ice cream, TV, travel, good times

Norman Wisdom, Johnny, Joey, Dee Dee, good times

These are the things that dreams are made of

Human League

 - Dead Meadow? What the hell is wrong with the Ramones?  ρωτάει ο McNulty τον γιο του μα εκείνος ούτε που δίνει σημασία στην παρουσία τού πατέρα του.
 

το βράδυ που πρωτάκουσα Ηλίθια Αστεία

Λίτρα εξατμισμένου νερού κολλούν τα σεντόνια και τα φανελάκια στα σώματά μας, η δροσιά ενός παρηκμασμένου ανεμιστήρα αδυνατεί να μας συνεφέρει οπότε παραδινόμαστε αμφότεροι σε εκείνη την ιδρωμένη μακαριότητα του μεσημεριανού ύπνου που σου επιφυλάσσει ένας καυτός Ιούλιος στην Πάτρα έπειτα από μερικές μπύρες, ίσως και κάποιο ξαναζεσταμένο φαγητό.

Κι αν σήμερα αυτό θα ήταν αρκετό για να ξυπνήσεις στο υπόλοιπο της ημέρας (ή και της νύχτας) σου κακοδιάθετος, προσπαθώντας να διώξεις τον καταραμένο πονοκέφαλο, τότε, 21 ολόκληρα χρόνια πριν, δε σε εμπόδιζε να σηκωθείς απ' το κρεβάτι για μερικές μπύρες ακόμα κ έναν ανήφορο μέχρι το Κάστρο της πόλης, Παίζει μια μπάντα ήχους της οποίας που δεν έχεις ακούσει ποτέ αλλά την ξέρεις μόνο στα χαρτιά. 

Η πρώτη γνωριμία με τους Στέρεο Νόβα είναι δυο φωτοτυπίες που μοιράζονται στην είσοδο του χώρου, δυο τυπωμένα χαρτιά εν είδει μανιφέστου, τα οποία στην αρχή χρησιμοποιώ σαν αντήλιο. 

" Τη συγκίνηση που φέρνει η εκκόλαψη μιας μορφής, η προσαρμογή των διαθέσεων μου στην αυτοδυναμία ενός διαλόγου χωρίς διάρκεια είναι για μένα μια κατάσταση ιδιαίτερα πιο πολύτιμη από τον κορεσμό της δραστηριότητάς μου. είναι η λυδία λίθος για μερικά πνευματικά ψεύδη.

Είναι αυτό το είδος οπισθοχώρησης που κάνει το πνεύμα δώθε από τη συνείδηση που το καθορίζει, για να πάει να βρει τη συγκίνηση της ζωής. Αυτή η συγκίνηση βρίσκεται έξω από το ιδιαίτερο σημείο όπου το πνεύμα την αναζητά, και αναβλύζει με μια πλούσια πυκνότητα μορφών και με μια δροσερή ροή, αυτή η συγκίνηση που ξαναδίνει στο πνεύμα το συγκλονιστικό ήχο της ύλης, ολόκληρη η ψυχή κατρακυλάει εκεί και περνά από το φούντωμα της φωτιάς της. Μα πιο πολύ κι απ’ τη φωτιά, αυτό που θέλγει την ψυχή είναι η καθαρότητα, η ευκολία, η φυσικότητα και η παγερή αγνότητα αυτής της υπερβολικά δροσερής ύλης που αποπνέει το ζεστό και το κρύο.

Αυτή εκεί ξέρει τι σημαίνει φανέρωση αυτής ύλης και η εκκόλαψη της ποιας υποχθόνιας σφαγής είναι το τίμημα. Αυτή η ύλη είναι το στάθμισμα ενός κενού που αγνοείται.

Όταν στοχάζομαι, η σκέψη μου ψάχνει τον εαυτό της μέσα στον αιθέρα ενός καινούριου χώρου. Βρίσκομαι στο φεγγάρι όπως άλλοι βρίσκονται στο μπαλκόνι τους. Συμμετέχω στη διαπλανητική έλξη όντας μέσα στις ρωγμές του πνεύματός μου.

Ξ ζωή θα τραβήξει το δρόμο της, τα γεγονότα θα ξετυλιχθούν, οι πνευματικές συγκρούσεις θα λυθούν, κι εγώ δε θα συμμετέχω σ’ αυτές. Δεν περιμένω τίποτε ούτε απ’ τη φυσική ούτε απ’ την ηθική πλευρά. Για μένα μένει ο αδιάκοπος πόνος και η σκιά, η νύχτα της ψυχής, και δεν έχω τη φωνή να το φωνάξω.

Αντονέν Αρτώ"

Ο ήλιος δεν έχει δύσει ακόμη όταν πιάνουμε θέσεις στα σανίδια των πυρωμένων μεταλλικών κερκίδων, έχει έρθει μαζί μας και μια Μαρία (ή Σοφία) που έκτοτε δεν ξανάδα, εγώ προσπαθώ ματαίως να διαβάσω και να κατανοήσω τις παραγράφους της μεγάλης φωτοτυπίας. 

Θυμάμαι τους 3 ισαπέχοντες συνθετητές στο μέσο της σκηνής, πλεξούδες καλώδια που συστρέφονταν στο έδαφος, εμένα να αδημονώ - όπως κάνω πάντα στις συναυλίες – για τις πρώτες νότες, τον Α. που μου τους είχε προτείνει μερικούς μήνες πριν στο υπόγειο δισκάδικο της Σόλωνος (κοιτάζοντας με αποδοκιμασία αμφότερες τις τότε αγορές μου - Pixies και Μαρίζα Κωχ -), την ώρα να περνάει, ένα αποτυχημένο τελευταίο sound check και τον κόσμο στο κοινό που δεν ήταν πολύς (οι Σ.Ν. δεν έχουν αποκτήσει ακόμα λαϊκό έρεισμα)

Έχει σκοτεινιάσει για τα καλά όταν ο Κωνσταντίνος Β. ο Μιχάλης Δ. και ο Αντώνης Π. βγαίνουν στη σκηνή. Φορώντας φαρδιά ρούχα πυτζάμες κι έχοντας φακούς (ή μήπως ήταν strobo lights;) στα κεφάλια τους.

Μένω εμβρόντητος με τον ήχο που σκάει στα τύμπανά μου. τόσο με τις μελωδίες που αναπαύονται ανάμεσα στον μάλλον πρωτόγνωρο για τα αυτιά μου ζωντανό καταιγισμό των beats όσο και με τη στιχουργική η οποία απομακρύνεται παρασάγγας από τη συνθηματολογική γραφή που έχω συνηθίσει να ευχαριστιέμαι διηγούμενη κατεβατά τοπίων  φτιαγμένων με λέξεις.  Στην αρχή παρακολουθούμε τη συναυλία καθιστοί όπως όλοι με ένα είδος αμηχανίας ανατολικού μπλοκ. 

Ρουφώντας λούπες και ήχους, αποκρυπτογραφώντας - όρθιοι στη συνέχεια – κάθε απαγγελία   του Κ.Β., την ίδια ώρα που συνειδητοποιείς πως κάτι σπουδαίο γίνεται  μπροστά στα μάτια και τα αυτιά σου.  Μνημονεύω ακόμα την εμπειρία του να ακούς τα «Προάστια», τα «Ηλίθια Αστεία» και το «Μικρό Αγόρι» για πρώτη φορά.

Αθήνα μερικές μέρες αργότερα, πρέπει να έχει μπει ο Αύγουστος, με τη Ντισκολάτα υπό μάλης γυρνάω σπίτι μου και ξέρω πως η σχέση μου με τους ΣΝ έχει πλέον εδραιωθεί, πως θα αποκτήσω όλα τα άλμπουμ τους και πως θα τους συναντήσω ζωντανά ξανά και ξανά.

ερωτεύσιμος δι' αλληλογραφίας

" Γεια σου φίλε,

Ελπίζω να είσαι καλά. Το όνομά μου είναι Τζίνα Σαγιέντ, είμαι ένα τρυφερό, γλυκό, πιστό και ειλικρινές κορίτσι. Είμαι έτοιμη να δώσω όλη τη φροντίδα, την αγάπη, την προσοχή, την αφοσίωση και το σεβασμό μου στον άντρα που θα αγαπήσω. 

Είμαι μόνη αυτόν τον καιρό, ψάχνοντας εδώ μια σοβαρή σχέση μακράς διάρκειας. Κι εσύ, είσαι ακριβώς ο άντρας των ονείρων μου, πιστεύω πως εμείς οι δυο μπορούμε να είμαστε μαζί στο μέλλον με αληθινή αγάπη και εμπιστοσύνη. 

Υπόσχομαι να σου στείλω πρόσφατες φωτογραφίες μου και να σου πω περισσότερα για μένα.

Σε χαιρετώ με αγάπη

Τζίνα Σαγιέντ"

Πως θα μπορούσα να μην αισθάνομαι διπλά τυχερός διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές. Όχι μόνο γιατί το συγκεκριμένο τρυφερό email απευθύνεται ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ σε εμένα, αλλά και γιατί κατάφερα να το σώσω την τελευταία στιγμή από το βόρβορο και τη λήθη του junk mail στο οποίο όλως αναιτίως είχε αρχικά καταχωρηθεί.

Με τις μετοχές μου ανεβασμένες όσο δεν παίρνει λοιπόν, μετράω πλην 6 από το μέσο του καλοκαιριού και σχηματίζω στο μυαλό μου τα λόγια της απάντησης ενώ φυσιολογικότατα – έτσι δεν είναι; -  νιώθω αξιαγάπητος. Όχι πως δεν το γνώριζα βέβαια. 

υγ. Ένα πρώτο googlαρισμα του ονόματος της Τζίνας στο δίκτυο (είμαι ανυπόμονος βλέπεις να τη δω πως δείχνει), βγάζει ένα σωρό φωτογραφίες από μεσήλικες γενειοφόρους μουτζαχεντίν της χεζμπολάχ και άλλους τροπικούς άραβες θρησκευτικούς ηγέτες, αλλά αυτό - αλίμονο κιόλας - δε με τρομάζει καθόλου. Η Τζίνα, το είπε και η ίδια, είναι ειλικρινής μαζί μου.

είναι που είμαι αόρατος

Δεν είναι ο συνδυασμός της τυχαίας μέρας με τα πρεζάκια που τρυπιούνται στη γωνία, τους βιαστικούς και φυσιολογικά αδιάφορους περαστικούς, τα παιδάκια που παίζουν ή τον αστικό καύσωνα που σα μαρκαδόρος stabilo υπερτονίζει κιτρινίζοντας την εγκατάλειψη. 

Ούτε η μυρωδιά λιβανιού και κάτουρου που αναδύεται από την πλάτη του ιερού της εκκλησίας, ο μαύρος έμπορας που ανακάθεται στο παγκάκι του στραβοκοιτάζοντάς τους περασυικούς, η ζέστη ή ο ιδρώτας που θολώνει τα μάτια πριν τον ρουφήξουν σα κλάμα τα γένια μου. 

 
Δεν είναι τίποτα από το φολκλόρ του Αθηναϊκού κέντρου και δη του Μεταξουργείου που κάνουν τις φωτογραφίες που τράβηξα ωραίες.

Είναι που είμαι αόρατος, που περιφέρομαι στα κινηματογραφικά στούντιο της καθημερινότητας εν ώρα γυρισμάτων χωρίς να με προσέχει κανένας. Που δε σκέφτομαι τίποτα παρά πως θα αποτυπώσω στα απανωτά κλικ της μηχανής μου σκηνές από παράλληλα εκτυλισσόμενα, ξένα σε μένα έργα.

Είναι που κουμαντάρω το μυαλό μου, που σήμερα δε μου λείπει τίποτα. Που νιώθω ανάλαφρος κι ας με πονάει το πόδι μου.

Και που δεν με φοβάμαι (παρ' ότι καλοκαίρι).

τῆς Ἀθηνᾶς ἀνάγλυφο

Τῆς Ἀθηνᾶς ἀνάγλυφο

Πῶς ἀκούμπησες ἄπραγα τὸ δόρυ;

Τὴ φοβερή σου περικεφαλαία

βαριὰ πῶς γέρνεις πρὸς τὸ στῆθος, Κόρη;

Ποιὸς πόνος τόσο εἶναι τρανός, ὦ Ἰδέα,

γιὰ νὰ σὲ φτάση! Ὀχτροὶ κεραυνοφόροι

δὲν εἶναι γιὰ δικά σου τρόπαια νέα;

Δὲν ὁδηγεῖ στὸ Βράχο σου τὴν πλώρη

τοῦ καραβιοῦ σου πλέον πομπὴ ἀθηναῖα;

Σὲ ταφόπετρα βλέπω νὰ τὴν ἔχη

καρφωμένη μία πίκρα τὴν Παλλάδα.

Ὤ! κάτι μέγα, ἀπίστευτο θὰ τρέχη ...

Χαμένη κλαῖς τὴν ἱερή σου πόλη

ἢ νεκρὴ μέσ᾿ στὸ μνῆμα καὶ τὴν ὅλη

τοῦ τότε καὶ τοῦ τώρα, ὠιμένα! Ἑλλάδα;

Κωστὴς Παλαμᾶς

υγ. Χαρὰ σ᾿ ἐσέ, χώρα λευκὴ καὶ χώρα εὐτυχισμένη! Καμιὰ χώρα σ᾿ ὅλη τη γῆ, καμιὰ στὴν οἰκουμένη δὲν ηὖρε τέτοιο φυλαχτὸ σὰν τὸ δικό μου μάτι. Ἀπ᾿ ἄλλες χῶρες πέρασα γοργὰ - γοργὰ τρεχάτη καὶ μ᾿ εἶδαν τῆς Ἑλλάδας μου τ᾿ ἀγαπημένα μέρη σὰν ἄνεμο καὶ σὰν ἀϊτὸ καὶ σύννεφο κι ἀστέρι. Ὅμως σ᾿ ἐσὲ τὸ θρόνο μου αἰώνια θεμελιώνω καὶ ρίζωσ᾿ ἡ ἀγάπη μου στὰ χώματά σου μόνο. 

Ὕμνος εἰς τὴν Ἀθήνα, Κωστὴς Παλαμᾶς

η Νάνα, ο Βαλάντης, κι εγώ στους ευωδιάζοντες κήπους

Ευγενέστατη και τιμητική η ερώτησή του, πως θα μπορούσα συνεπώς να αρνηθώ να φτιάξω ένα mixtape για το μπλογκ του Electric Looser, του φίλτατου Βαλάντη του Spychedelic Sally (και του πάλαι ποτέ Blue Beat In My Soul). 

Διάλεξα τραγούδια από τη φαρέτρα των πολυακουσμένων (καθένα για το δικό του λόγο) των τελευταίων καιρών, βγήκαν τουλάχιστον διπλάσια απ' όσα μου είχαν ζητηθεί και λίγο πριν ξεκινήσω τη χωροθέτησή τους, αναγκάστηκα να κάνω τις απαραίτητες περικοπές.

Μην ξεχάσεις να βγάλεις και τις συνοδευτικές φωτογραφίες μου είχε δώσει στο μεταξύ οδηγίες ο Β., εγώ τις ακολούθησα αμέσως μόλις βρήκα χρόνο (η καλύτερή μου), σκηνοθέτησα λοιπόν τα 14 Lp, το ένα 7ιντσο, το ένα CD και τη μία κασσέτα σε όλους (ή σχεδόν όλους) τους χώρους του σπιτιού μου, τα φωτογράφησα, τα έκανα όλα ένα ηλεκτρονικό πακέτο και του τα έστειλα.

Κι εκείνος μετά από μια σειρά καλά λόγια για την αφεντιά μου (θενκς φίλε), ανάρτησε ως καλημέρα, την Κυριακή που μας πέρασε, μια ώρα (και 4 λεπτά) μουσικής διαλεγμένης από εμένα. 

Αν θες να δεις το tracklist των 16μιση τραγουδιών ή να κατεβάσεις το mixtape ως αρχείο mp3 δεν έχεις παρά να επισκεφτείς στο Spychedelic Sally την εν λόγω ανάρτηση:

In A Perfumed Garden by Lemonostiftis

Αλλιώς μπορείς να την ακούσεις όπως την έχει ανεβάσει στο κανάλι του από εδώ.

http://spychedelicsally.blogspot.gr/

άλλα σχεδίαζα να πω

 - Έλα, τι μου λες; Πότε έγινε; Πως; Ρε τον καημένο! είπε στο τηλέφωνο και άφησε σκυθρωπός το ακουστικό στη θέση του. 

Πέθανε ο κουμπάρος μου, καλός άνθρωπος και καλός κουμπάρος, απευθύνθηκε τώρα σε μένα. Και μικρός, στα 65 του, αλλά ταλαιπωρημένος άνθρωπος. Είχε χάσει πριν δεκαπέντε χρόνια την κόρη του, καλό κορίτσι κι εκείνη, συμμαθήτρια της Βάνα Μπάρμπα. Αλλά τι σου τα λέω αυτά; Έλα, πάρε το κλειδί που σου έφτιαξα. 

 - Κι όπως είπαμε, έτσι και έτσι θα κάνεις και θα φτιάξει, με χαιρέτησε την ώρα που τον συλλυπούμουν.

Και να ‘μαι τώρα με την εργαλειοθήκη μου, να φτιάχνω τη χαλασμένη εξώπορτα της κουζίνας, - έσπασε το κλειδί μέσα στην κλειδαρότρυπα πριν 5-6 μέρες -, σήμερα εδέησα να επιμεληθώ της επισκευής, μέσα στο γενικευμένο κλίμα home improvement (στη διάρκεια του οποίου έπλυνα και κάνα δυο χαλιά) του εικοσιτετράωρου που αντιμάχεται την καλοκαιρινή καταθλιβική αεργία με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. 

υγ. Άλλα σχεδιάζα να γράψω. Στο μυαλό μου στριφογυρνούσαν αναρτήσεις για εκείνο το γάμο που τον σχόλασαν οι καλεσμένοι πριν την ώρα του λόγω μουντιάλ, για την αγαπημένη μου παραλία η οποία πριν καν καλά-καλά φτάσει το καλοκαίρι στα μισά απέκτησε το γνωστό σκουπιδότοπο στις παρυφές της, για μια συζήτηση του Σαββατόβραδου που περιστράφηκε γύρω από την ηλιοφάνεια και τις επιρροές αυτής στην ψυχολογία του κ. Μερσώ, για τα 2 εγκεφαλικά της αγχωμένης Μ που αν και μικρότερή μου με κοντράρει στα ίσα σε αρτηριακή πίεση, για το ταξίδι με το ΚΤΕΛ όπου μετράς ζωντανούς φοίνικες για να περάσει η ώρα σε αυλές και πεζοδρόμια (149) ώσπου σε παίρνει ο ύπνος, για τους στίχους εκείνου του τραγουδιού που με ταλανίζουν νυχθημερόν τελευταία, για τη …φήμη που έχω αποκτήσει ως γυμνός, καθιστός στη σκιά του παραθαλάσσιου βράχου Βούδας (- Εσύ πρέπει να είσαι ο καθηγητής, ε; με ρώτησε το πρωί της Δευτέρας στην παραλία, ο μοναδικός - άγνωστός μου - συλλουόμενος), για τη ζέστη που με αποχαυνώνει και κάνει το μέλι να τρέχει καθημερινά από τις πρωινές φρυγανιές στη θερινή μου μπυροκοιλιά, για την καθιερωμένη εν καιρώ καύσωνα διάσχιση του Εθνικού κήπου, καταγράφοντας τα σεχταριστικά νεύματα των παρευρισκόμενων. Αλλά στο "χαρτί" δε μου έβγαιναν.