«Θα το μετανιώσεις άσχημα αν δεν πας lem», είπα στον κακοδιάθετο εαυτό μου σε μια από τις κατ’ ιδίαν συζητήσεις μας. «Μα θέλω να κάτσω σπίτι και να οικτίρω τον εαυτό μου που ….», απάντησα αλλά δεν έπεισα κανένα μας πως αυτό ήταν που πράγματι ήθελα να κάνω.
«ΘΑ ΠΑΣ!» μου είπα. «Δεν έχει μα και μου…»
Σε κάτι τέτοιες διαφωνίες συνήθως υποκύπτω κι έτσι, έστω και το πρωινό της τελευταίας ημέρας, ξέκλεψα χρόνο από τις δεκάδες, διόλου ασήμαντες δουλειές που μου είχα φορτώσει εν είδη εργασιοθεραπείας (και τις οποίες αμελούσα εσκεμμένα από καιρό) και κατέβηκα στο κέντρο της πόλης.
Δύο εισιτήρια για τους Ought μου δίνετε; απευθύνθηκα ευγενέστατα στην ταμία του πάνω ορόφου κι εκείνη δεν μου τα αρνήθηκε.
Ought (φωτ. Νεκ)
Έτσι λίγες ώρες αργότερα, Τρίτη βράδυ, με τις 2 χαζο-αποδείξεις αντί εισιτηρίων στα χέρια βρέθηκα με τον Ν. στο Αν Club. Για τη συναυλία των Ought ως όφειλα.
Στον αραιό ακόμα κόσμο του Αν, αρχικά μας συστήθηκαν οι εγχώριοι The Cave Children. Τουλάχιστον σε εμένα που σαν όνομα μπορεί να τους γνώριζα, δεν θυμάμαι όμως αν είχα ξανακούσει συνειδητά μέχρι εχθές δείγματα των ηχογραφήσεών τους.
οι Cave Children (φωτ. Νεκ)
Ποπ – με την ευρεία έννοια - ψυχεδέλεια είναι ο στόχος προς τον οποίο κινείται η μπάντα. Και εν μέρει πιστεύω τον πετυχαίνουν. Εκείνο το SydBarrett-ικό τραγούδι (μη με ρωτάς για τίτλο, δεν το έχω αποκρυπτογραφήσει ακόμα) για παράδειγμα, με έβαλε έστω και στιγμιαία 100% μέσα στο όχημά τους. Όμορφες μελωδίες, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η εκφορά των φωνητικών στα θετικά· τους στίχους δεν κατάφερα να τους διακρίνω, μιας κι ο ήχος του Αν ήταν ο παραδοσιακός ήχος του Αν. Η μάλλον άχαρη σκηνική τους παρουσία και κάποια χαρντ ροκ/progressive περάσματα που έκαναν στα αρνητικά. Τουλάχιστον για τα τελευταία πιθανολογώ πως χρειάζεται μια κάποια άλλη προσέγγιση από το ίδιο το συγκρότημα: να μην ακούγονται για παράδειγμα σαν μπάντα που διασκευάζει Deep Purple τις στιγμές που (εικάζω πως) επιδιώκουν τον baroque pop, βαρύ κι ασήκωτο ψυχεδελικό ήχο των πάλαι ποτέ Vanilla Fudge. Το άλμπουμ τους με διαβεβαίωσαν όσοι παρευρισκόμενοι το είχαν ακούσει είναι πάρα πολύ καλό οπότε το βάζω κι εγώ στο want list μου.
Απελευθερωμένος από την υποχρέωση της φωτογράφησης (χάλασε η φωτογραφική μου μηχανή προ εβδομάδος· ήταν που ήταν δανεική έγινε και αγύριστη) .
οι Ought επί τω έργω (φωτ. Νεκ)
Μεγάλη μπάντα οι Ought! Χαρισματικός ο frontman τους o Tim Darcy Το οποίο δεν θα έλεγε και τίποτα από μόνο του αν δεν είχαν και στις αποσκευές τους και σπουδαία τραγούδια. Post punk στα καλύτερά του. Για να μιλήσουμε λίγο με στερεότυπα (τα οποία ενίοτε βοηθούν τα μάλα στη καταγραφή μιας συναυλιακής εξόδου) τα πνεύματα τόσο του Tom Verlaine και των λοιπών Television όσο και του Mark E. Smith (The Fall) ήταν πανταχού παρόντα εχθές το βράδυ.
Κατοικοέδρευαν στο μυαλό των Ought, ξεχείλιζαν σαν λέξεις από το στόμα του ψιλόλιγνου Tim που παλλόταν σαν άλλος David Byrne, δονούσαν το μπάσο του Ben και τα τύμπανα του αλλόκοτα χαρούμενου Tim· κι έπειτα σε έναν συναρπαστικό σφιχτό εναγκαλισμό με την οξύνοια της μουσικής της ίδιας της μπάντας ξεχύνονταν προς όσους από εμάς γεμίσαμε τα 2/3 του Αν.
Οught (φωτ. Νεκ.)
Ήμασταν πολλοί (σχεδόν όλοι γνωστοί) που απολαύσαμε τον απόλυτο post punk ήχο των Ought, όχι όσοι περίμενα όμως· λιγότεροι. Στο setlist το Pleasant Heart ήταν εκεί, το ίδιο φυσικά και το New Calm όπως και τα Men for miles, Beautiful blue sky, The weather song.
το setlist (φωτ. Μιχάλης Κουρής)
Τη φανέλα μπορεί να μην την ίδρωσα αλλά έμεινα 100% ικανοποιημένος από το χθεσινό λάιβ· μπορώ να πω με σιγουριά πως μια δυο φορές ξεχάστηκα εντελώς (κι αυτό είναι κατόρθωμα τη σήμερον) από την εκτός συναυλιακού χώρου καθημερινότητα μου, την κούραση που με βαραίνει, το 2016, ακόμα και την ηλικία μου.
Λίγο πριν φύγω αγόρασα και το τελευταίο τους 10 ιντσο σινγκλ από το μάλλον φτωχό merchandise τους.
υγ. Ελλείψει οπτικοκουστικού υλικού, θα μπορούσες να τσεκάρεις μια παλιότερη studio/live εμφάνισή τους εδώ:
Αν τυχόν έχασες το προηγούμενο επεισόδιο ή θέλεις να το ξανακούσεις μπορείς να το εντοπίσεις στη δεύτερη πλέον ζωή του εδώ:
ή να το αποκτήσει σε mp3 φορματ:
click pic to download
γνωρίζοντας πως στη διάρκειά του ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:
Αρνάκια – Ο Δύτης τα’ Ουρανού
And Also the Trees - Your Guess
Violent Femmes - Do you really want to hurt me
Pram - In Dreams You Too Can Fly
Big Brother & the Holding Company - All Is Loneliness
Biff Bang Pow! - Hug Me Honey
Hangman's Beautiful Daughters - Love Is Blue
Alvarius B. - Funny Thing Is
The Mamas & The Papas - Glad To Be Unhappy
The Invisible Hands - The Same
The Coral-White Bird
Genesis - That's Me
Magic Castles - Rebecca's World
Jacob Faurholt - Two moons
Delaney & Bonnie- Groupie [aka Superstar]
Parquet Courts - Human Performance
The Feelies - Crazy Rhythms
WAR feat Eric Burdon - Paint It Black
The Rolling Stones - Mother's Little Helper
Ben Watt - Lucky One
Mulatu Astatqe - Mulatu Astatqe - Yekermo Sew
Woods - Sun City Creeps
Birthday Kicks - Run Right Now
The Fall - Smile
υγ. εκ των υστέρων αφιερώνεται το επεισόδιο στον Κοκαοφωνίξ, κατ' απαίτηση του οποίου ανέβηκε στην παρούσα ανάρτηση με μικρότερη καθυστέρηση απ' όση του επιφύλασσαν ένας σωρός άχαροι λόγοι (της Άνοιξης δυστυχώς μη συμπεριλαμβανομένης)
Ήταν περίεργο επεισόδιο αυτό της προηγούμενης Παρασκευής. Παρότι θα μπορούσα να πω πως ήμουν μάλλον αλλού κατά τη διάρκεια της ζωντανής του μετάδοσης και δεν έφυγα τυλιγμένος με εκείνη τη γαλήνια αίσθηση ικανοποίησης με την οποία συνήθως εγκαταλείπω το στούντιο - αντιθέτως! - ο αντίκτυπός του (impact κατά το δοκούν) ήταν αντιστρόφως ανάλογος. Εξακολουθώντας να είμαι πτοημένος από την καθημερινοτητα ή ίσως και οργισμένος από αυτήν, παρακολούθησα τη ροή των μετακροάσεων, τα σχόλια, αλλά και κάποια αναπάντεχα ψηφιακά χτυπήματα στην πλάτη τύπου "well done mate" από αμερικάνους καλλιτέχνες και μουσικούς δημοσιογράφους μεγάλου μουσικού site της γηραιάς Αλβιώνος να φτάνουν σε εμένα. Άλλους καιρούς φορές θα χοροπηδούσα από τη χαρά μου. Περίεργο.
Αν τυχόν έχασες το προηγούμενο επεισόδιο ή θέλεις να το ξανακούσεις μπορείς να το εντοπίσεις στη δεύτερη πλέον ζωή του εδώ:
ή να το αποκτήσει σε mp3 φορματ:
click pic to download
γνωρίζοντας πως στη διάρκειά του ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:
Tom Waits - Russian Dance
Speed the Plough – Veszprem
Dan Stewart - La Pasionaria
Alvarius B. - God Only Be Without You
A Sunny Day in Glasgow - Dedicate Your Love to Silence, Talk About the Loss (Sentimental Ghosts)
Shriekback – This Big Hush
The 1975 – Paris
Luke Temple - Love Won't Receive
Erfolg – Seelenfestival
The Chap - Sacco and Vanzetti
Electrelane - Those Pockets Are People
Electrelane - Partisan
Black Mountain – Constellations
The Jesus and Mary Chain - April Skies
The Callas - It's Sunday I'm Bleeding
Neil Diamond - Girl, You'll Be A Woman Soon
Sun City Girls – Dreamland
Sonic Youth - Turquoise Boy
Ezra Furman - I Wanna Destroy Myself
The Velvet Underground - Venus In Furs [acetate 1966 version]
Και να πεις πως δεν τους πόναγα? Και φαγητά τους έδωσα και πόσα ρούχα. Αλλά αυτοί δεν έχουν το θεό τους. Ήρθαν στη χώρα μας και τα κατέστρεψαν όλα, όπου πας τους βλέπεις, στους δρόμους, στα παγκάκια, στα σουπερμάρκετ, στις στάσεις των λεωφορείων που περιμένω τόση ώρα το δρομολόγιο. Μα που είναι κι αυτό το 036; Με τις μπούρκες και τα τσαντόρ και τα κουτσούβελα που σέρνουν...
Ένα ξέμπαρκο μποφώρ φύσηξε για μερικά δευτερόλεπτα και η ομιλούσα γυναίκα επικεντρώθηκε στην περιποίηση της γοτθικής της κόμμωσης· ο αλά Siouxsie υψηλός κυματισμός στη κορυφή του κεφαλιού της έγειρε στυλιστικά επικίνδυνα πάνω στον κοντοκουρεμένο αριστερό της κρόταφο. Το ίδιο και το διχτυωτό μπολερό της. Έσαξε επιμελώς τα κρόσσια του πάνω στο δερμάτινο παντελόνι της και συνέχισε απτόητη από την εχθρική μου ματιά.
… και μας ληστεύουν, και μας κλέβουν, και κουβαλούν ένα σωρό αρρώστιες, και πιάνουν και τις θέσεις στη στάση και δεν σηκώνονται με τα κωλοπράγματά τους. Κι αυτοί κι οι μαύροι κι οι άλλοι οι Αλβανοί, που δήθεν είναι από τα Γιάννενα, και εμείς πρέπει να τους μιλάμε με το σεις και με το σας να μην μας πούνε ρατσιστές. Ρατσίστρια δεν ήμουν ποτέ, αυτοί με έκαναν από την ώρα που πάτησαν το πόδι τους στη χώρα. Τη δική μας χώρα...
Όταν συνειδητοποίησα πως μια ματιά, όσο εχθρική κι αν είναι ή ένας οργισμένος ξερόβηχας δε φέρνουν κανένα αποτέλεσμα ανέλαβα δράση ενεργό.
Επιτυχώς.
Από μια ντουζίνα Έλληνες που περίμεναν στη στάση δίπλα της δεν βρέθηκε κάποιος μέχρι εκείνη την ώρα να της διακόψει τον εμπρηστικό ειρμό. Δεν την επικρότησε κανείς αλλά μήτε ένας δεν υπερασπίστηκε και τη Σύρια που με κατεβασμένα μάτια δίπλα στην κόρη της έκανε πως κοιτάζει τα μπαγκάζια που περικύκλωναν τα πόδια τους στο παγκάκι της στάσης. Μια Αλβανίδα μόνο σηκώθηκε και πρόσφερε τη θέση της στη φωνασκούσα. «Κουρασμένοι άνθρωποι είναι κι αυτοί», της είπε.
Ανέβηκα στο λεωφορείο και κοίταξα έξω. Μια κοπέλα μου χαμογέλασε και με σφιγμένη γροθιά ύψωσε προς τα μένα τον αντίχειρά της.
Οι Αλβανοί είναι ξαδέλφια μας, στην ίδια γειτονιά του κόσμου δε μεγαλώσαμε; σκέφτηκε φωναχτά ένας παππούς από τη δίπλα θέση, Τι τους πιάνει μερικούς;
Κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή κι αυτός ίσως πρέπει να είμαι εγώ ή εσύ. Κυριακή 3 Απριλίου στο δρόμο για το σπίτι μου, που πλέον απέχει κάπου 400 μέτρα από τον ξενώνα φιλοξενίας προσφύγων που μόλις άνοιξε.
υγ. Πίσω στο σπίτι, θμήθηκα κι αυτό το βιντεάκι της ActionAid, με ένα κοινωνιολογικό πείραμα όχι πολύ διαφορετικού σεναρίου από το παραπάνω γεγονός.
Έτσι καθυστερημένα κι ανόρεχτα θυμήθηκα πως δεν έχω ανεβάσει ακόμα το τελευταίο επεισόδιο της εκπομπής. Πρώτη φορά στα χρονικά του μπλογκ συμβαίνει αυτό - δεν τρέχει τίποτα όμως: για τα πάντα υπάρχει μια πρώτη φορά.
Μιας και την επόμενη Παρασκευή (μεθαύριο) η εκπομπή αναβάλλεται εορταστικά, εις έχασε ή ξέχασε να ακούσει το 194ο επεισόδιο, δύναται να εκμεταλλευτεί την ηχογραφημένη streaming δευτέρα του παρουσία :
ή να το αποκτήσει σε mp3 φορματ:
click pic to download
γνωρίζοντας πως στη διάρκειά του ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:
Graham Bond - Waltz For the Pig
James - So Many Ways
Black Mountain - Line Them All Up
Lucio Battisti - I Giardini di Marzo
Midlake - Acts of Man
A Shoreline Dream - Time is a Machine Gun
Sad Lovers And Giants - Things We Never Did
Midnight Rags - Brain Police
Bokomolech - Out Of My System
Wipers – When it’s over
BAZOOKA –Ψέμα
Black Mountain - Florian Saucer Attack
Pixies - Cecilia Ann
The Chap - Sacco and Vancetti [Ennio Morricone cover]
Μέσα από την ανάγνωση του "Just kids" (ελληνιστί "Πάττι και Ρόμπερτ") της Patti Smith μου ήρθε η όρεξη να οργανώσω αυτό το επεισόδιο - αφιέρωμα στο θρυλικό και πολυτραγουδισμένο Chelsea Hotel. Το κτίριο με τα κόκκινα τούβλα στην καρδιά της Νέας Υόρκης που έτρεφε αλλά και τρεφόταν από ζωές και θανάτους των ενοίκων του, άλεθε μεγάλους έρωτες και συνευρέσεις βιαστικές, χαρές και λύπες, αλκοόλ και ουσίες, χρόνια ολόκληρα, απελπισίες και αυτοκτονίες μετασχηματίζοντάς τα σε …έργα τέχνης.
Ο Mark Twain και οι επιζώντες του Τιτανικού, η Edith Piaf, o Arthur Miller, o Dylan Thomas, o Arthur C. Clarke, o William S. Burroughs, o Allen Ginsberg και ο Gregory Corso, ο Tennessee Williams, ο Jack Kerouac, ο Salvador Dali και η Simone de Beauvoir και ο Jean-Paul Sartre, ο Thomas Wolfe, ο Charles Bukowski, ο Stanley Kubrick, η Frida Kahlo, ο Robert Crumb, ο Tom Waits, o Andy Warhol και η Nico, o Jimi Hendrix kai o Leonard Cohen, o Sid και η Nancy, o Richard Hell, ο Jobriath, o Rufus Wainwright και η Madonna είναι λίγοι μόνο από όσους έζησαν και ίδρωσαν τα σεντόνια του ξενοδοχείου. Άλλοι για μερικές εβδομάδες και άλλοι για χρόνια ολόκληρα.
Με τα έργα και τις ημέρες του Chelsea Hotel κύλησαν οι δυο ώρες του χθεσινού επεισοδίου. To οποίο εις έχασε ή ξέχασε να ακούσει ζωντανά δύναται να εκμεταλλευτεί την ηχογραφημένη streaming δευτέρα του παρουσία :
ή να το αποκτήσει σε mp3 φορματ:
click pic to download
γνωρίζοντας πως στη διάρκειά του ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:
Edith Piaf - La Vie en Rose
Joni Mitchell - Chelsea Morning
Patti Smith - Piss Factory
Kris Kristofferson feat Janis Joplin - Me and Bobby McGee [acoustic lemon mix]
Lana Del Ray - Chelsea Hotel № 2
Bob Dylan - Visions of Johanna
Jefferson Airplane - Third Week In The Chelsea
Richard Hell & The Voidoid - Blank Generation
Jobriath - City freak
Okkervil River - Bruce Wayne Campbell Interviewed on the Roof of the Chelsea Hotel, 1979
Coil - Sex With Sun Ra (Part One - Saturnalia)
Tom Waits - Small Change (Got Rained on with His Own)
Leonard Cohen - Chelsea Hotel #1 [Tel Aviv, 19.04.1972]
The Velvet Underground-New Age [live at Max's Kansas City]
Alex North – 2001 A Space Odyssey (Also sprach Zarathustra)
...Ακόμα κι η σκέψη, με το δικό της τρόπο, με πείθει πως αυτός ο κόσμος είναι παράλογος. Η καθαρή λογική, σ' αντίθεση με το παράλογο, ισχυρίστηκε πως το κάθε τι είναι σαφές. Ευχόμουν το δίκιο της αλλά μάταια περίμενα αποδείξεις. Έπειτα από τόσους αιώνες αναζητήσεων και τόσους εκφραστικούς και πειστικούς ανθρώπους, ξέρω πως αυτό είναι λάθος. Σ' αυτό το πεδίο τουλάχιστον, αφού δεν μπορώ να μάθω, δεν υπάρχει ευτυχία. Η παγκόσμια λογική, πρακτική, ηθική, η αιτιοκρατία, οι θεωρίες που εξηγούν τα πάντα κάνουν τον συνεπή με τον εαυτό του άνθρωπο να γελά. Δεν έχουν καμιά σχέση με το πνεύμα. Αρνούνται να 19 δεχτούν την ουσιαστική του αλήθεια - το ότι είναι δέσμιο. Μέσα σ' αυτό το ανεξήγητο και περιορισμένο σύμπαν το πεπρωμένο του ανθρώπου παίρνει λοιπόν το νόημά του. Ένα πλήθος από παραλογισμούς υψώνεται και περικυκλώνει τον άνθρωπο ως το τέλος. Απ' τη στιγμή που θ' αποφασίσει να βλέπει σωστά, διακρίνει κι αισθάνεται το συναίσθημα του παράλογου. Έλεγα πως ο κόσμος είναι παράλογος και προχωρούσα πολύ γρήγορα....
Αλμπέρ Καμύ- Ο μύθος του Σισύφου (Δοκίμιο πάνω στο παράλογο / απόσπασμα)
Εις έχασε ή ξέχασε να ακούσει την Παρασκευή το 192ο επεισόδιο δύναται να εκμεταλλευτεί την ηχογραφημένη streaming δευτέρα του παρουσία :
ή να το αποκτήσει σε mp3 φορματ:
click pic to download
γνωρίζοντας πως στη διάρκειά του ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:
Ennio Morricone - Sixty seconds to what
Nina Simone - Wild is the Wind
The Noyes Brothers - Archetypal Memory
Suede - Europe Is Our Playground (Original Version)
Οργίζεσαι λες με την κυβέρνηση· άλλοτε μου μιλάς κατάμουτρα για την έλλειψη οιουδήποτε σχεδίου της στο θέμα το προσφυγικό κι άλλοτε σε διαβάζω στα πικρόχολα σχόλια που αφήνεις σε πάσης λογής σελίδες, sites και ποσταρίσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Και εξίσταμαι.
Δεν μπορώ βλέπεις να καταλάβω πως τα αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα. Εννοείς πως με κάποια, - οποιαδήποτε - , άλλη κυβέρνηση το προσφυγικό δεν θα είχε πάρει αυτές τις όλο και γιγαντούμενες τραγικές διαστάσεις στη χώρα; Πως αυτό το ανθρώπινο ρεύμα που διασχίζει το Αιγαίο δε θα επέλεγε την βαλκανική οδό στο ταξίδι του προς τη Β. Ευρώπη;
Πιστεύεις πραγματικά πως η ανθρωπιστική κρίση και τραγωδία της οποίας το κρεσέντο δεν έχουμε ακόμη δει οφείλεται στην παρούσα (δια)κυβέρνηση; Πως πιαστήκαμε μπόσικοι και φανήκαμε κατώτεροι των εθνικών περιστάσεων όπως λες, λόγω ιδεοληψιών του ΣΥΡΙΖΑ ή ότι η όποια ανοησία (με Μ κεφαλαίο) μπορεί να εκστόμισε κάποια κυρία Τασία από τα ελληνικά υπουργικά έδρανα επηρέασε και κατεύθυνε τα ιστορικά γεγονότα που ζει αυτή τη στιγμή ο πλανήτης;
Πως το ατέλειωτο αυτό κύμα του θαλάσσιου καραβανιού απ΄ τη Συρία (αλλά και από τις μη εμπλεκόμενες σε κάποιον πόλεμο χώρες) θα ανακοπτόταν με την εφαρμογή κάποιας διαφορετικής πολιτικής - αν ναι, ποιας; - από τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Τη Φώφη και το Σταύρο;
(Αμφιβάλλω πως ακόμα κι αν μας κυβερνούσαν πολιτικοί ανώτερης πάστας από αυτούς που μας αξίζουν και διαθέτουμε όπως λέν πολλοί, και πάλι δε θα σωζόταν «αναίμακτα» και …χαλαρά για μας η παρτίδα.Το βάρος των πρωτόγνωρων γεγονότων και της ιστορικής στιγμής μας/τους ξεπερνούν κατά πολύ.)
Εκτός κι αν κόντρα σε κάθε ηθικό, ανθρώπινο, ναυτικό, εγχώριας προέλευσης ή διεθνή νόμο και δίκαιο, δινόταν η εντολή να ποντίζεται αύτανδρη και προς παραδειγματισμό όποια βάρκα εισέρχεται στα εθνικά μας ύδατα… Ποιος λογικός άνθρωπος θα έδινε ποτέ τέτοια εντολή;
Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μεθοδεύονταν έτσι τα πράγματα, έχω την βαθιά εντύπωση πως το ταξίδι δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων και πάλι θα ξεκινούσε. Η παραμικρή ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον (ακόμα κι αν αυτό δεν είναι "ένα καλύτερο" αλλά είναι ένα σκέτο ...μέλλον) είναι ισχυρότερη από τις δηλώσεις οποιουδήποτε Αυστριακού καγκελάριου, Ούγγρου προέδρου, Σκοπιανού πρωθυπουργού και φυσικά οποιασδήποτε Τασίας.
Κι αυτήν την παραμικρή ελπίδα την έχουν τα 2,5 εκατομμυρίων των Σύριων που έχουν βρει καταφύγιο στην Τουρκία (από τα 6,5 εκατομμύρια που συνολικά έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους μέχρι στιγμής σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη). Ιδιαίτερα εκείνο το κομμάτι αυτών (περίπου 1,4 εκατομμύρια άνθρωποι) που ...συνωστίζονται ήδη στα παράλια της Μικράς Ασίας.
υγ. Δεν είμαι φρουρός κανενός κόμματος. Πέρα από την Κυριακές των εκλογών άλλη σχέση δεν έχω μαζί τους. Ούτε και συμφέρον. Κανένα δούναι και λαβείν. Με κανέναν. Και γι αυτό δεν δυσκολεύομαι να κατακρίνω ουκ ολίγες από τις ενέργειες και τις ολιγωρίες της κυβέρνησης. Ή και να ντρέπομαι κιόλας για αρκετές από αυτές. Στην προκειμένη όμως, ακόμα κι αν δεν επικροτώ όλους τους χειρισμούς, ακόμα κι αν όταν ξεβολευτώ (που το θεωρώ δεδομένο) ένα είναι σίγουρο: Πως δεν ντρέπομαι.
