Μεγάλη Δευτέρα στο Μικρό Παλλάς

Ο Βασιλικός – για μας ο Μπίλλυ – δίνοντας μια καθηλωτική, συγκινητική παράσταση, γνήσιος performer άλλωστε, μέτρησε ακόμα μια φορά το καλλιτεχνικό του μπόι και βγήκε κερδισμένος. Όπως και εμείς που βρεθήκαμε γύρω του.
Ίσως να ήταν και η 50η φορά που τον είδα live μα η πρώτη χωρίς τους Raining Pleasure, μιας και το losing my religion που μου είχε τραγουδήσει κάποτε - όντας κι οι δυο μεθυσμένοι έξω από το “Μάγο του Οζ” -…δεν μετράει.
Οι διασκευές ήταν ανέκαθεν αγαπημένο hobby των Pleasure και του Μπίλλυ. Έχοντας κάποτε μόνο ένα ντέμο στη δισκογραφία τους κατάφερναν τρίωρα live απανθίζοντας μια τεράστια γκάμα διασκευών. Στις αρχές μάλιστα πριν κατακτήσει το δικό του ύφος δεν ορκιζόσουν ότι δεν ήταν ο Μorrissey ή ο Bono που άκουγες αλλά ο δικός μας Μπίλλυ. Ποιος από τους ορκισμένους τους φαν δε θυμάται το Here there and Everywhere και φυσικά την καταιγιστική εκτέλεση τους στο Tom’s Dinner και κάμποσα άλλα κάποια εκ των οποίων ξανακούμε πλέον στο Vintage.
Με τη Σ και τον Ν ανατριχιάσαμε, περάσαμε θαυμάσια και οι τρεις με τις επιλογές του, τις ιδιαίτερα πειραγμένες ερμηνείες – συγκλονιστική αυτή του Famous Blue Raincoat - την φωνή μα και την φανερά βελτιωμένη του πρόζα, καθώς μεταξύ των κομματιών αφηγούνταν, συχνά αυτοσαρκαζόμενος στίχους του και προσωπικές του στιγμές.
Λόγια που λειτουργούσαν σαν πρόλογοι η σαν μικρές πάσες στους αξιέπαινους μουσικούς του πριν να ξεκινήσουν το επόμενο τραγούδι. Το δέσιμο και η χημεία της νέας του μπάντας παρεμπιπτόντως μου έφερε στο μυαλό – και όχι για λόγους ενδυματολογικούς – την μπάντα του Hedwig, τους Angry Inch – και αυτό είναι πράγματι κομπλιμέντο.
Το κοινό του Παλλάς ήταν …το κοινό του Παλλάς, άλλα αν κοίταζες προσεκτικότερα θα αναγνώριζες και κάποιες γνωστές φατσούλες από τα παλιά, μεγαλωμένες βέβαια τόσο όσο και οι δικές μας.
Πρόλαβα και έβγαλα και κάποιες φωτογραφίες (και βίντεο ??) παρ’όλη την πολιτική απαγόρευσης του θεάτρου και είχε ήδη μπει η Μεγάλη Τρίτη όταν χαιρετήσαμε τον Μπίλλυ, τον αγκαλιάσαμε και ευχαριστήσαμε για τη γαμάτη βραδιά.

η μαγική φλογέρα

Πολλές φορές καθώς κινούμαι στην πόλη, ειδικά όταν δε βιάζομαι και τριγυρνώ ψιλοάσκοπα, επιλέγω καινούριες διαδρομές. Διασκεδάζω και με μια μικρή, καινούρια παράκαμψη που με γλιτώνει από τη ρουτίνα της γνωστής πορείας.
Κάποιες φορές βρίσκω τον εαυτό μου να περπατά σε δρόμους που δε θυμάμαι πότε ή γιατί ακολούθησα.
Συνήθως όμως αφήνομαι σε κάποια από τις αισθήσεις μου να με οδηγήσει έστω και για λίγο. Ένας ήχος - όχι απαραίτητα μουσική – η μυρωδιά ενός φαγητού η ενός τσιγάρου μπορούν να με βγάλουν εκτός πορείας.
Όπως επίσης και η ματιά κάποιου ανθρώπου, οι κουβέντες μιας παρέας ή η θέα μιας ιδιαίτερης περπατησιάς που τράβηξε την προσοχή μου γίνονται η μαγική φλογέρα που μαγνητισμένος πίσω της περπατώ.
Είναι όταν το συνειδητοποιώ που πιάνω την φωτογραφική και γίνομαι paparazzο άγνωστων ανθρώπων.

London ...is calling

Πριν κάμποσους μήνες βρεθήκαμε με τον Ν στο Λονδίνο, ταξίδι αναψυχής για φίλους και για δίσκους. Έχοντας επισκεφτεί το Λονδίνο πολλάκις, και παρότι δεν εντόπισα ιδιαίτερες διαφορές από την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί, ήταν αυτή η πρώτη φορά με εντυπωσίασε η πληθώρα των πινακίδων που συναντήσαμε σε κάθε μας βήμα. Παρακαλώ οδήγα, πρόσεχε, κατευθύνσου, κοίτα αριστερά ...κοκ.

Γοητευμένος αρχικά με την φροντίδα που δείχνουν οι εκεί αρχές στους πολίτες τους ένοιωσα κολακευμένος όταν κατάλαβα ότι αφορούν και εμάς, τους αλλοδαπούς επισκέπτες της νήσου. Είναι όλα εν τάξει, επεξηγηματικές πινακίδες, πανέμορφα σήματα, εξαιρετικής pop art αισθητικής ταμπέλες που δεν πρόκειται να σε αφήσουν να χαθείς ακόμα και …να το θέλεις. Είναι αδύνατο να μη το θαυμάσει αυτό ένα συνηθισμένο στην κακώς εννοούμενη αναρχία - ελληνικό μάτι!!!

Μα και οι ίδιοι οι άγγλοι άλλωστε, και μιλώ εκ πείρας, είναι ευγενέστατοι και πρόθυμοι να παρακάμψουν τη διαδρομή τους προκειμένου να σου υποδείξουν τη σωστή κατεύθυνση, μια στάση ή το τρένο που πρέπει να πάρεις για να βρεθείς στον όποιο ζητούμενο προορισμό.

Πίσω στις πινακίδες όμως. Τον περασμένο Νοέμβρη στο τελευταίο ταξίδι μου εκεί, συνειδητοποίησα - όχι απαραίτητα συνομοσιολογικά σκεπτόμενος - ότι οι πινακίδες όχι μονό σε βοηθούν μα πιθανώς σου υπαγορεύουν πώς να ζεις. Ποιο πεζοδρόμιο να ακολουθήσεις, που να κάνεις στάση, που, πότε και τι να ψωνίσεις! Και δεν ευθύνεται μόνο η ευρέως διαδεδομένη χρήση της προστακτικής στο βρετανικό συντακτικό.

Σήκωσα την κάμερα μου λοιπόν και άρχισα να φιλμάρω ένα μέρος των εκατοντάδων πινακίδων που συναντήσαμε. Χαλαρός στην αρχή, επιφυλακτικότερος έπειτα από τις αρκετά εχθρικές ματιές φυλάκων αστυνόμων αλλά και περαστικών.

Γυρνώντας στην Αθήνα μόνταρα τις σκηνές αυτές στο ακόλουθο κλιπακι.

Χρησιμοποίησα δε αρχικά σαν υπόκρουση το περίφημο «Sheep» των Housemartins με τούτους τους χαρακτηριστικούς στίχους:

"Sometimes I get so angry with the simple life they lead
The shepherd’s smile seems to confirm my fears
They've never questioned anything, They've never disagreed
Sometimes I think they must have wool in their ears
And when you see a can I see a crook
And when you see a crowd I see a flock
It's sheep we're up against
Sheep we're up against"

Ανεβάζοντας το στο YT είχα μια ροη μηνυμάτων, ιδιαίτερα από άγγλους Youtubers, γνωστούς μου ή μη. Εντυπωσιακό ότι κάποιοι με συνεχάρησαν, όχι για το αισθητικό αποτέλεσμα άλλα για το …θάρρος μου να διακινδυνεύσω κάποια τέτοια γυρίσματα. Ομολογώ πως δεν το είχα σκεφτεί ακριβώς έτσι, δεν ένοιωθα βολικά με κάποιες ματιές αλλά όχι ότι κινδύνευα κιόλας. Ακόμα κι όταν έμαθα την περιπέτεια της συζύγου ενός εξ αυτών, την οποία σχεδόν συνέλαβαν για φωτογράφηση δημοσίων χώρων και ανάγκασαν να σβήσει τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει προκειμένου να την αφήσουν να φύγει.

Έψαξα κατόπιν να βρω τη νομοθεσία που ισχύει και κατέληξα ότι όλα στηρίζονται στην κρίση του εκάστου «οργάνου». Δυο πολύ ενδιαφέροντα βίντεο για περιπτώσεις σύλληψης για φωτογράφηση σε δημόσιο χώρο στην Αγγλία μπορείς να δεις πατώντας εδώ αλλά και εδώ.

Η συμπεριφορά των αστυνομικών είναι ταραντινικά γελοία αλλά καλυτέρα δες το.

-->

υγ1 το παρόν ποστ συντάχθηκε ακούγοντας το Studio 150 του Paul Weller
υγ2 τα γνωστά θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας στο ΥΤ με έκαναν και άλλαξα τη μουσική.

25η μαρτίου 2010

Εχθές ρώτησα ένα δεκαεπτάχρονο: "Τι έγινε ρε, σα σήμερα?"
"Τίποτα δεν έγινε στις 24" μου απάντησε. Γέλασα κι εγώ μα το συνέχισα:
"Ωραία! Τίποτα σα σήμερα αλλά σαν αύριο?"
"Κάτι έγινε αλλά δεν θυμάμαι τι" …τον κοίταζα απογοητευμένος που ανέβηκε στο σκέιτ του και έφυγε.
Ε λοιπόν αυτός ο μικρός αδιάβαστος είναι κατ’ εμέ κλάσεις ανώτερος από τον γνώστη της ιστορίας, ιδιοκτήτη σημαιοστολισμένης βεράντας με θέα το οικειοποιημένο από έτη και μεταμορφωμένο σε ιδιωτικό παρκινγκ πεζοδρόμιο, για τον απλούστατο λόγο ότι εφαρμόζει έστω και εν αγνοία του μια βασική αρχή της δημοκρατίας, δεν ενοχλεί κανέναν.

το φιάσκο

"ΕΛΑ εδώ είμαι….εδώ" του φώναξα μα δε με άκουσε.
"ΕΟ ….ΕΟ …εδώ" ...συνέχισα. Τίποτα.
Μα τι να κάνω επιτέλους, σκέφτηκα, να αυτοπυρποληθώ, η να του ρίξω καμιά χειροβομβίδα μπας και με προσέξει… Άσε είναι και 17 Νοέμβρη και μπορεί να με πάρουν για κάνα προβοκάτορα και άντε ξέμπλεξε μετά.
Θυμάσαι την 1η Μάη που είχε γίνει το ίδιο?
Τον είχα δει και τότε από μακριά, στο Σύνταγμα περπατούσε μπροστά από τον άγνωστο στρατιώτη. Πάλι του φώναζα, τι φώναζα …ούρλιαζα δηλαδή, και φυσικά δε με είχε ακούσει. Μάης μήνας, ο ήλιος έκαιγε σα φωτιά, άναρχος ο καιρός όπως τώρα , κι εγώ με την κουκούλα μέχρι τα μάτια - να μη φαίνεται ο τριχοφάγος που με ταλαιπωρούσε, προσπαθούσα να τον προλάβω. Θα με πάρουν για τρομοκράτη σκεφτόμουν αλλά και πάλι ποιος με έβλεπε; Καμιά κάμερα μόνο, και ένα ελικόπτερο που πετούσε πάνω από το κεφάλι μου, αυτό που έκανε το δαιμονισμένο θόρυβο που σκέπαζε τη φωνή μου.
Ενώ τώρα, ο κόσμος είναι πολύς, περαστικοί, αστυνομία, περιπολικά με σειρήνες αναμμένες - δεν ξέρω γιατί - η πορεία είναι για το απόγευμα. Έχω φτάσει σχεδόν έξω από την πρεσβεία πρόσεξα, και πάλι η φωνή μου καλύπτεται από ήχους μεγαλύτερους και …κοίτα που θα τον ξαναχάσω.
Ένα χτύπημα στο πόδι, ο συνήθης ύποπτος, ένα τραύμα που δε λέει να κλείσει δε μου επιτρέπει να τρέξω. Όσο οργανωμένος κι αν πίστευα ότι ήμουν για μια τέτοια περίσταση, ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα βίωνα σαν …αναπαράσταση τα ίδιο γεγονός….. Η απόσταση που μας χωρίζει έχει τώρα μεγαλώσει …έχει φτάσει κοντά στην επιχείρηση με τα αυτοκίνητα, στη γωνία λίγο πριν την τράπεζα., και καμμια φωνή όσο δυνατή κι αν είναι δε θα έφτανε με ασφάλεια στ’ αυτιά του. Γαμημένη συνομωσία της κακής μου τύχης σκέφτομαι. Είναι αλήθεια πως η γκαντεμιά μου δεν έχει όριο. Μοιάζει με ωρολογιακό μηχανισμό, με βόμβα που σκάει πάντα χωρίς προειδοποίηση και με τρομοκρατεί εδώ και χρόνια… Τον έχασα πάλι.
Και τι ήθελα ? Να του πω μόνο: "Έϋπ φίλε μου έλειψες, πάμε για κάνα καφέ, να τα πούμε όπως παλιά, εδώ πιο πάνω στα Εξάρχεια".
Επιστρέφω. Ασφαλής πλέον στο σπίτι μου, στη "γιάφκα" με τα βινύλια, αράζω στην πολυθρόνα και ξεδιπλώνω την εφημερίδα. Προσπαθώ να διαβάσω την προκήρυξη για μια θέση στο ελληνικό δημόσιο – στο υπουργείο οικονομικών, μα πέφτω σε ύπνο βαθύ σα νεκρός, δε θα ξυπνήσω ούτε με σφαίρες.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε το 2007 απο το σύντροφο και φίλο Σ.Μ. στο Βερολίνο

Tune in !!!

Τετάρτη 24 Μαρτίου
21.30 – 23.00

.audio novel guest - χωρίς novel
στο κόκκινο,
σε ένα εορταστικό πρόγραμμα με

τις "Eξομολογήσεις ενός βινυλιομανούς" !!!

105.5 FM ή stokokkino.gr

πάμε σαν άλλοτε

Κάποτε πριν πολύ καιρό, που πέρασε γρηγορότερα απ'ότι περιμέναμε, η αγορά ενός δίσκου θεωρούνταν ιδιαίτερα σημαντική. Ενεργοποιούσε ένα σωρό μηχανισμούς πριν το πλατώ σταματήσει να γυρνά και το βινύλιο ταξινομηθεί στην αλφαβητική του θέση, ασφαλισμένο στο χαρτονένιο του «βρακί».

Καταρχάς έπρεπε να έχεις εξοικονομήσει τα χρήματα. Άνοιγες κουμπαράδες, βούταγες ψιλά από τις τσέπες των δικών σου, κρατούσες τα ρέστα από τα ψώνια και άμα χρειαζόταν…μπορούσες να πέσεις και πιο χαμηλά…Φεύγαμε τρέχοντας χωρίς να πληρώσουμε τις μακαρονάδες μας μόλις συνειδητοποιούσαμε ότι θα ξοδεύαμε χρήματα ταμένα στους δίσκους της επόμενης μέρας.

Στην συνέχεια έπρεπε να είσαι σίγουρος για το δίσκο που θα αγόραζες. Γείτονες ραδιοπειρατές και μεγαλύτερα αδέλφια στην αρχή, Άκης Εβενης, Ξυνοπουλος ή Πετρίδης στην καλύτερη, αργότερα , οι μέντορες και διαμορφωτές του προσωπικού μας γούστου. Προαπαιτούμενες βουτιές σε λίστες των 100 και προτεινόμενα των τελευταίων σελίδων του Ποπ & Ροκ, του Ήχου , ίσως και το Τοπ & Στίχοι όταν ήμασταν λίγο μικρότεροι.

Έτσι λοιπόν ήσουν έτοιμος να ξεκινήσεις για το Happening στη Χαρ. Τρικούπη ή το New Wave στους Αμπελοκήπους. Εννοείται ότι είχες ακόμα τις επιλογές του Pop Εleven, της Τζίνας, του 7&7 ή του Remember.

Υπήρχαν φορές που ξεκινούσες χωρίς κάποια πληροφορία για κάποιο τραγούδι που είχες ακούσει στο ράδιο. Τότε, προκειμένου να μη γυρίσεις με άδεια χέρια σπίτι, υπήρχε πάντα το ενδεχόμενο, να σε ακούει όλο το δισκάδικο να τραγουδάς στον πωλητή το ζητούμενο κομμάτι. Μου είχε συμβεί ουκ ολίγες φορές, με πιο «επιτυχημένη» μου ερμηνεία αυτή στο Wedding Song του Dylan… πρέπει να ήμουν κάπου στα 16.

Η ιεροτελεστία του ανοίγματος του δίσκου μου φέρνει ανατριχίλες ακόμα και στις σημερινές μου αγορές. Η μυρωδιά, η υφή του χαρτονένιου εξωφύλλου, τα ένθετα (αν είναι εισαγωγής), οι μικροί ήχοι του στατικού ηλεκτρισμού καθώς το βινύλιο βγαίνει για πρώτη φορά από τη χάρτινη θήκη. Και φυσικά οι πρώτες του στροφές πάνω στο πλατώ με τη βελόνα να ταξιδεύει πάνω του. Μαγεία…

Τότε τους δίσκους τους ακούγαμε ολόκληρους, προσεκτικά …σχεδόν τους μαθαίναμε. 1η πλευρά, 2η πλευρά, στίχοι , ένθετα και φωτογραφίες, αξιολογούσαμε κάθε κομμάτι , μαθαίναμε όλους τους τίτλους ανεξαιρέτως, γνώριζες για παράδειγμα πως λέγεται μέχρι και του 4ο τραγούδι της δεύτερης πλευράς.

Κάπου εκεί ανάμεσα στις πρώτες ακροάσεις τον ενέγραφες και στη λίστα με τους δίσκους - αν και το βήμα αυτό δεν εθεωρείτο απαραίτητο από όλους – προσωπικά το τηρούσα και το ΤΗΡΩ ευλαβικά. Αύξων αριθμός, καλλιτέχνης, τίτλος δίσκου, ημερομηνία κυκλοφορίας , ημερομηνία αγοράς…

Και έπειτα ερχόταν η σειρά των φίλων. Να έρθουν σπίτι, η να πας εσύ με το δίσκο παραμάσχαλα, να τον ακούσετε μαζί, να σχολιάσετε, να κρατήσετε σημειώσεις για να φτιάξετε συλλογές, να κάνετε τις απαραίτητες ανταλλαγές και τέλος να τον αντιγράψεις σε κασέτες για όσους δεν είχαν πικάπ ή να τον δανείσεις σε όσους εμπιστευόσουν ότι δε θα στον γρατζουνίσουν απ’ αυτούς που είχαν.

Σήμερα τις περισσότερες φορές κατεβάζουμε πολλαπλάσια άλμπουμ όσων έχουμε ανάγκη και αγοράζουμε μάλλον λιγότερα όσων πραγματικά θέλουμε, τα ακούμε μια φορά , μπορεί και λιγότερο αν πατάμε το σκιπ στα μισά του κομματιών και τελικά διαμορφώνουμε γνώμη πριν καλά μπούμε στο πετσί του δίσκου.

Τι μεσολάβησε όμως μεταξύ των δυο καταστάσεων? Καταρχάς 2 δεκαετίες και…. Εντωμεταξύ οι δίσκοι έγιναν cd, η αγορά μουσικής ακρίβυνε και γιγαντώθηκε. Και ξανακρίβυνε λίγο προτού τα cd παραδώσουν σκυτάλη στα mp3. Σ’αυτούς τους άυλους τίτλους, με το χάρισμα να είναι παρανόμως προσβασιμοι και εύκολα αποκτησιμοι κατά εκατοντάδες.

Κι εμείς? Εμείς μεγαλώσαμε, πιάσαμε δουλειές, πληρώσαμε τα cd χρυσά στην αρχή, πριν τα απορρίψουμε, ματαιοδόξως αγοράσαμε περισσότερα απ όσα μπορούσαμε να ακούσουμε, λατρέψαμε αρκετά που τα ξεχάσαμε γρήγορα, μπλοκάραμε από τη ροη των νέων κυκλοφοριών, αγωνιστήκαμε να καταλάβουμε τις νέες τάσεις.

Και συγχρόνως δε μαζευόμαστε σε σπίτια για να ακούσουμε δίσκους μαζί, ακούμε μόνοι με τα i-pod μας κάνοντας jogging ή βιαστικά μέσα στ’ αμάξια μας. Στηθήκαμε σε οθόνες με τις ώρες, κατεβάσαμε δισκογραφίες ολόκληρες, τις ακούσαμε ελάχιστα η καθόλου, πατήσαμε το σκιπ χιλιάδες φορές, εκδικηθήκαμε τις δισκογραφικές που μας έκλεβαν χρόνια, μιας και δεν πληρώνουμε πλέον, αλλά χάσαμε μαζί με το μέτρο και το κριτήριο. Πιθανότατα κάποιοι από μας και το νόημα.

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι δεν το ευχαριστιόμουν. Δεν μου κολλάγανε πλέον νέες μελωδίες, δεν είχαν το χρόνο - πλην εξαιρέσεων - να εγγραφούν στο μυαλό μου. Δεν προλάβαινα να μάθω τους στίχους, ούτε καν να βγάλω δικούς μου όταν δεν τους καταλάβαινα, σιγοτραγουδούσα γι αυτό παλιότερα κομμάτια στο μπάνιο και στους περιπάτους μου.

Έτσι πάτησα φρένο. Κατέβηκα από το τρένο και ξανάπιασα την αργή μα ανθρώπινή μου ταχύτητα. Το ξέρω ότι δε θα τα μάθω όλα, θα μου ξεφύγουν και κάμποσα αριστουργήματα αλλά θα είμαι πάλι εγώ με τη μουσική. Και νοιώθω ήδη ήρεμος γιατί θα μπορώ να ξαναευχαριστηθω το πρώτο μου βινύλιο, θα μπορεί να έρθει η σειρά κάθε δίσκου μου να ξαναπαίξει τουλάχιστον άπαξ πριν αποχαιρετήσω τα γήινα .

μια σχέση 40 χρόνων

Μοναστηράκι 2010

Εμένα η Αθήνα δε με μισεί, και αυτό έχει ενδιαφέρον. Δε με λατρεύει κι όλας αλλά να που πλησιάζουμε την τέταρτη δεκαετία αγαστής μα καθόλα εξαρτημένης - δεν τρέφω αυταπάτες για το αμφίδρομο της υπόθεσης - σχέσης.
Δε την εγκαταλείπω και δε συμμετέχω καν σε φαντασιώσεις στις όποιες ζω μακριά της. Μ’αρεσει να την περπατάω, να τη φωτογραφίζω, να τη διασχίζω, να την περιποιούμαι, και να τη δοξάζω, να την παρατηρώ, να την περιγράφω, να την υπερασπίζω, να την κατακρίνω, να την καίω, να τη σταναχωρω και να την καταστρέφω, να την αναπνέω, να τη σιχαίνομαι και να τη βρίζω, να τη συγχωρώ, να την κατουράω, να την αναπνέω, να τη ζωγραφίζω, να την αναπολώ, να τη φτύνω, να της απολογούμαι, να την τραγουδώ (*)...
Αρκεί να είμαστε μαζί όπως εχθες που ξαναπερπατησα στο κέντρο της όπως παλιά, όταν μετεφηβος, κατ επίφαση εργαζόμενος, άεργος, ξεκινούσα τον μεγάλο μου περίπατο στο ιστορικό κέντρο, καθημερινά. Καφές στο χέρι, αέρηδες, πάνω στα σκαλάκια, τσιγάρο και εφημερίδα και πάντα κι ένας δίσκος, δεύτερο χέρι -150 δραχμές. Με ήλιο ή ψιλόβροχο, ακόμα και την ώρα που θα έπρεπε να βρίσκομαι 40 χλμ βορειότερα για τη δουλειά μου.
"Με βροχή ή με τόσο ήλιο μην ξεκινάς, άφησε το για την επομένη" –μου υπαγόρευε η λογική μου (?) – και υπάκουος βρισκόμουν ξανά στα πέριξ του ιερού βράχου τετραγωνικά. Καθισμένος στο γνωστό πέτρινο παγκάκι κάτω απο τα κυπαρίσσια ( κατεβαίνοντας το βράχο του Άρειου πάγου κάνε αριστερά , μπες στο πρώτο άνοιγμα των συρματοπλεγμάτων που θα συναντήσεις και θα το βρεις) με την δεύτερη καλύτερη θέα της πόλης, χωμένος στο όχι ζεστό σακάκι μου, να χαλαω - παίρνοντας πόζες μοντέλου – τα κάδρα μακρυμάλλη φωτογράφου που με στοχεύει με τηλεφακό από απόσταση.

(*) ... ο ύμνος της πόλης μου ;-)

από το ανοιχτό παράθυρο

Κοιτάζεις από το ανοιχτό παράθυρο.
Θα μπορούσες να ευχαριστιέσαι ταυτόχρονα έναν καφέ, ξέγνοιαστος με ένα τσιγάρο στο χέρι, ή να έχεις κάνει μόλις έρωτα και να ρεμβάζεις γυμνός την πόλη από ψηλά.
Μπορεί απλά να ψάχνεις για σπίτι και να τσεκάρεις αν έχει θέα όπως το λέει η αγγελία ή κρυμμένος, να μαζεύεις απ’ το έξω εικόνες πριν ξανακλειστείς πίσω από τις κουρτίνες. Θα μπορούσε να περιμένεις σε αίθουσα αναμονής ιατρείου, μην έχοντας τι άλλο να διαβάσεις ή πάλι να σ’ έχουν μόλις απολύσει και να μην ξέρεις που αλλού να στρέψεις τη ματιά σου ή ακόμα-ακόμα να κοιτάς αν είναι αρκετά ψηλά για να πηδήξεις έξω.