...τα χέρια ψηλά

Είναι η αίσθηση του ότι όλα θα πάνε καλά που σε ηρεμεί. "'Όλα καλά" επαναλαμβάνεις, κάποιες φορές και μεγαλόφωνα και τούτο το αρχέγονο μάντρα αρχίζει να επιδρά. Ρίχνει το επίπεδο της ενδορφίνης και ξαναβιώνεις εικονικά την εμπειρία της ασφάλειας του παιδικού σου κρεβατιού.
"Όλα καλά , όλα καλά όλα καλά", σκέφτεσαι ακόμα και τη στιγμή που η ήττα και η καταστροφή σε κυκλώνουν.
Και μετά τι; Σαστισμένα κοιτάζεις τα γεγονότα να συμβαίνουν γύρω σου, ήρεμος ευτυχώς, γνωρίζοντας πως η όποια διαφυγή δεν περνά από το χέρι σου.
Η μέρα που θα πέσει ο ουρανός.
Πώς να ξεφύγεις όταν βλέπεις τον ουρανό να πέφτει στο κεφάλι σου και συ δεν είσαι παρά ένας τυχαίος Γαλάτης; Ξέρεις πως δε θα έχεις μια διαφορετική αντιμετώπιση από τη μοίρα, αυτή επιφυλάσσεται στους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Εσύ έχεις μόνο εμφανιστεί στο δεύτερο καρέ της 13ης σελίδας κάποιου τεύχους, και πάλι στο πίσω μέρος. Αυτό σου δίνει δύναμη;
"’Όλα καλά" ξαναλές για να μην πανικοβληθείς. Μόνο μουρμουράς: "Θα σηκώσω και εγώ τα χέρια, κι αν το κάνουν και οι άλλοι, λες να τον σταματήσουμε;" και περιμένεις.
Ζεις την ανατροπή της καθημερινότητας, ξεχνάς όλα αυτά που ήξερες πως θα συμβούν σε ένα φυσιολογικό μα προβλέψιμο μέλλον. Αλίμονο άλλωστε, οι χαοτικές συναρτήσεις της τύχης και της συγκυρίας, που κάποτε ξόρκιζες, είναι εδώ.
Και σε πετυχαν στην άχαρη ηλικία της εφηβείας της μεσηλικης ζωής παρ’ όλο που θεωρείς ακόμα και αποκαλείς εαυτόν και φίλους: παιδιά.
Ξαφνικά η ζωή απέκτησε σασπένς. Συνηθίζεις σιγά-σιγά περιμενοντας τον ουρανό και απολαμβάνεις το να μην ξέρεις τι θα γίνει (από) αύριο.
Και εγώ μαζί. Για σήμερα δεν παραπονιέμαι, είμαι καλά. Διασκεδάζω το ..."ότι να 'ναι" που συμβαίνει γύρω μου και γελάω. Νευρικά αλλά γελάω.

ΘΕΜΑ : Το Καλοκαίρι

Σε δύο μόλις μέρες αρχίζει και επισήμως το καλοκαίρι. Η - με περισσή υποκειμενικότητα - χειρότερη εποχή του χρόνου. Το ελληνικό καλοκαίρι των 40ο C, με τον εκτυφλωτικά θρασύ ήλιο που κάνει τα όποια χρώματα να μοιάζουν ξέθωρα και κόβει την ορατότητα των μισόκλειστων ματιών στα 2 μέτρα.

Μέχρι εκεί που υπάρχει μόνο η ζέστη που αναδίδουν τα μπετά , τα παγωτά 0%, οι ιδρωμένοι συνεπιβάτες, τα στεγνά μας πνευμόνια, τα μίζερα πάρκα και τα ψωραλέα δέντρα, τα ντεσιμπέλ των καυλωμένων μηχανόβιων τσόγλανων, οι ψόφιες γάτες που αποσυντίθενται, τα συνεργεία και οι πειραγμένες εξατμίσεις, η τσίκνα από τα σουβλατζίδικα που κανένας αέρας δεν την παρασύρει, τα πλαστικά μπουκάλια και τα τενεκεδάκια στις άκρες των δρόμων και παντού οι κατσαρίδες.

Υπάρχω και εγώ που σταματώ να σκέφτομαι και ελπίζω μόνο σε μια σκιά. Προσδοκώντας να γυρίσω σε όσα θα με κάνουν να αγωνιώ να τελειώσει και ο επόμενος χειμώνας.

Καλό καλοκαίρι.

υψώνοντας φράχτες

Είναι κάμποσος καιρός που γίνομαι έξω φρενών διαβάζοντας για gay και gay friendly εστιατόρια. Δηλαδή, τι διαφορετικό μπορεί να συμβαίνει ή να σερβίρεται εκεί?

Αναρωτιέμαι ποιο το ζητούμενο τέτοιων αυτιστικών καταχωρήσεων. Είναι απλές διαφημίσεις ή καθοδηγούμενες επιταγές μόδας;

Εντάξει, η αυστηρά επιλεγμένης θεματολογίας τέχνη βρίσκει στέγη σε μονοθεματικά βιβλιοπωλεία και κινηματόγραφικά φεστιβάλ. Απόλυτα κατανοητό, όπως και με τα bar, που αυτονόητα λειτουργούν ως φορείς γνωριμιών. Αλλά το φαγητό?

Θα υπάρξει στη συνέχεια η ψευδεπίγραφη "ανάγκη" για gay εκκλησία, gay κερκίδες στα γήπεδα, gay λεωφορεία, και gay friendly τρένα …;

Στην καλύτερη των υποθέσεων ένα φεστιβάλ υπερηφάνειας – της οποιασδήποτε διαφορετικότητας - δεν θα έπρεπε να έχει λόγο ύπαρξης. Η ελληνική καθημερινότητα όμως το επιβάλλει, μιας και η αρχική υπόθεση αυτή έχει πολύ δρόμο ακόμα για να δείξει αληθινή.

Η απόσταση ωστόσο μεταξύ του "Είμαστε παντού" του Athens Pride και της επιλογής αυτοεγκλεισμού σε "θεματικά πάρκα" είναι τεράστια.

Για παράδειγμα η μουσική των Radiohead, του Coltrane και των Slipknot από τη μία και από την άλλη οι μπριζόλες, τα μαγειρευτά και το εκμέκ παγωτό, ούτε απαραίτητα καλύτερα ηχούν (αν ηχούν), ούτε έχουν καλύτερη γεύση στα μαγαζιά χαρακτηρισμένης ταυτότητας. Μπορείς να τα απολαύσεις ΠΑΝΤΟΥ.

Το Athens Pride θα γίνει φέτος την 5η Ιουνίου στη Πλατεία Κλαυθμώνος.

μια τυρόπιτα

Σεβαστουπόλεως, Αμπελόκηποι, ώρα 11 το πρωί. Μια κυρία βγαίνει από μια πολυκατοικία τραβολογώντας το παιδάκι της που ωρύεται. «Θα έρθεις θες δε θες» φωνάζει και του ρίχνει μια, δυο, τρεις μπορεί και παραπάνω σφαλιάρες.

Πιο ‘κει, καθισμένο παραδίπλα από τη μαμά του, ένα γυφτάκι ζητιανεύει. Αντανακλαστικά μαζεύει το τεντωμένο χέρι του και κοιτάζει το σκηνικό με ηλικιακή αλληλεγγύη.

"Μη το βαράτε άλλο κυρία και δώστε μου και μένα λίγα λεφτά να πάρω μια τυρόπιτα." το άκουσα να λέει, το δευτερόλεπτο που βρεθήκαμε όλοι στην ίδια ευθεία.

Στο δρόμο για να πάρω το 12ο κύκλο των Simpsons, μπας και μου φτιάξουν το κέφι οι περιπέτειες μιας καθ’ όλα λειτουργικής, όπως φαίνεται, οικογένειας.

η ηχώ

"Την πήρες την τσάντα σου;" " Ωραίος! πήρες και στυλό;"

"Πάμε γιατί μετά θα τρέχεις να προλάβεις."

"Μην πας τόσο γρήγορα είπαμε, θες να πέσεις και να χτυπήσεις; Αφού θυμάσαι την άλλη φορά, δε θυμάσαι; Ούτε τη θέση σου θα σου πάρει κανείς ούτε το φίλο σου θα χάσεις …θα είναι όπως κάθε μέρα και θα σε περιμένει."

"Περίμενε με όμως να περάσουμε μαζί το δρόμο."

"Τι;" "Χα!! Όχι! Και βέβαια δε σ’ αφήνω να πας μόνος σου, αφού τα έχουμε ξαναπεί αυτά ...έλα, μην κάνεις μούτρα τώρα ...το ξέρω ότι μπορείς ...για καλό σου το λέω όμως."

"Λοιπόν σ’ αφήνω και όπως είπαμε: να προσέχεις και άμα κάνει ζέστη να τη βγάλεις τη ζακέτα."

"Τι ώρα είπες να πω στη μαμά να έρθει να σε πάρει;"

Αυτά τα λόγια τα θυμάμαι σα χθες, να φτάνουν στα αυτιά μου με καθημερινή επαναληψιμοτητα, στο δρόμο για το σχολείο.

Τις ίδιες ακριβώς κουβέντες που τώρα λέω εγώ, συνοδεύοντας τον πατέρα μου, στο δρόμο για το καφενείο.

one pill ...is not enough

Πρέπει να έχουν περάσει ήδη κάνα δυο μήνες από τη μέρα που ο Jason Newcomb (το μοναδικό μέλος των Καναδών Pathetic Club) μου έστειλε ένα κομμάτι του συνοδευόμενο από μία καθ’ όλα ευγενική πρόσκληση για συνεργασία. Μου πήρε πολύ παραπάνω χρόνο απ’ ότι συνήθως καταρχήν για να συγκεντρωθώ και έπειτα να ασχοληθώ με το editing του video, μέχρι που -φτάνωντας στο άλλο άκρο - κατέληξα τελικά να έχω τρεις τελείως διαφορετικές version.
Παραθέτω την – άνευ διαγωνισμού - επικρατέστερη και …όπως πάντα κάθε σχόλιο δεκτό.

υγ. Τα "γυρίσματα" έγιναν σε ανύποπτο χρόνο, τον περασμένο Ιούλιο στη λίμνη Τσιβλού. Ευχαριστώ το φίλο Χ. για τη συμμετοχή του

άλλο ένα ελληνικό...παράδοξο

"Αν δεν είχε συμβεί αυτό, θα μπορούσα να είχα ζήσει τη ζωή μου ανάμεσα σε γελοίους ανθρώπους. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει απαρατήρητος, άγνωστος, αποτυχημένος. Αυτό είναι η σταδιοδρομία μας και ο θρίαμβός μας. Ποτέ, σε όλη μας τη ζωή, δεν θα μπορούσαμε να ελπίσουμε να κάνουμε τόσα πολλά για την ανοχή στη διαφορετικότητα, τη δικαιοσύνη, την κατανόηση ανθρώπου από άνθρωπο, όπως κάνουμε τώρα, κατά λάθος…"

Τάδε εφη Nicola Sacco ο καταδικασμένος σε θάνατο μαζί με τον Bartolomeo Vanzetti έπειτα από μια αμφιλεγόμενη δίκη και κάμποσες προσφυγές αναίρεσης που κράτησαν 7 χρόνια. Αμφότεροι κατηγορούμενοι για ληστεία - μετά φόνου 2 υπάλληλων – σε ένα εργοστάσιο κατασκευής παπουτσιών στη Μασαχουσέτη.
Η αλήθεια κατά πως φαίνεται διαφορετική.
Το ότι οι Sacco & Vanzetti υπήρξαν (α) Ιταλοί, (β)μετανάστες και (γ)…αναρχικοί σε μια Αμερική που κυριαρχεί ο φόβος της κόκκινης απειλής εν μέσω οικονομικής κρίσης και απεργιών, τους μετατρέπει αυτόματα σε εχθρούς του έθνους. Κι αυτό συνηγορεί , έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων, ότι οι λόγοι της εκτέλεσής τους ήταν αποκλειστικά πολιτικοί και κοινωνικοί.

Οι Sacco και Vanzetti εκτελεστήκαν την 23η Αύγουστου 1927 και έκτοτε, εκουσίως έγιναν σύμβολα, η ιστορία τους ταινία και η φωτογραφία τους στάμπα σε t-shirt.

Η ταινία του 1971 από τον Giuliano Montaldo βρήκε τις ΗΠΑ στην ύστερη εποχή της απενοχοποιησης και συνοδεύεται από το ομώνυμο αριστουργηματικό soundtrack του Ennio Morricone. Το “Here’s To You”, ο παιάνας που κλείνει τόσο το φιλμ όσο και το δίσκο, ερμηνευμένο από την Joan Baez, είναι μια απίστευτη τομή της αμερικανικής folk και του ευρωπαϊκού πολιτικού τραγουδιού.

Αφορμή γι αυτό το ποστ στάθηκε ένα ακόμα δισκάκι 45αρι που έπεσε στα χέρια μου. Η αφελής διασκευή του "Mamy Blue" από τους Olympians κρύβει στη δεύτερη του πλευρά το "Ευχές Για Σας" που δεν είναι άλλο από το “Here’s To You” σε μια άμεση μεταφορά του στην ελληνική γλώσσα. Οι Olympians (από τις τάξεις των οποίων είχε περάσει και ο Νίκος Παπάζογλου, τον καιρό που ο Πασχ. Αρβανιτίδης υπηρετούσε τη θητεία του) πέρα από τα γνωστά mellow anthems που τους έχουμε συνηθίσει είχαν δώσε άψογα beat & garage δείγματα. Μικρούς δυναμίτες – συνήθως συνθέσεις του Λευτέρη Κογκαλίδη (τον θυμάστε από την ΕΡΤ ?) που επάξια θα μπορούσαν να διεκδικούν το χώρο τους ανάμεσα στα καλύτερα των συλλογών, τύπου pebbles και nuggets.

Το παράδοξο λοιπόν, έγκειται μόνο στην όποια εμπλοκή του συγκροτήματος του Πασχάλη με τον πολιτικό στίχο. Και μάλιστα σε μια επανεκτελεση με άμεσα αντανακλαστικά (κυκλοφόρησε την ιδία χρόνια με το πρωτότυπο) εν μέσω της διαβόητης επταετίας των συνταγματαρχών.
Εκεί που ο Θεοδωράκης τα έβρισκε σκούρα με τη λογοκρισία της χούντας, ο Πασχάλης (!!!) - με στίχους μεταφρασμένους από το R. Williams (!!!!) - κυκλοφορούσε έναν ύμνο στούς αναρχικούς Sacco και Vanzetti.
Λένε ότι "τα ύστερα τιμούν τα πρώτα". Αν ισχύει (που μάλλον ισχύει) αυτή η ρήση, τότε η γνωστή …πορεία του καλλιτέχνη διαγράφει από μόνη της με ένα πελώριο Χ την όποια αξία αυτού του 45αριου, καλλιτεχνική ή συναισθηματική. Θα ήθελα να μπορούσα να λειτουργήσω και εγώ έτσι, μα δε μπορώ.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της υπόθεσης των S & V βρίσκεται εδώ
ενώ το "Ευχές για σας" υπάρχει σε αυτη τη συλλογή των Olympians.

hypnotique

Τον τελευταίο καιρό, η αγορά μεταχειρισμένων δίσκων στο μοναστηράκι διατηρεί τον τίτλο παζάρι μόνο κατ ευφημισμό. Είναι που πρέπει να αγοράσεις τουλάχιστον 10 δίσκους για να αποκτήσεις στα …αυτιά των πωλητών το δικαίωμα να …ζητήσεις έκπτωση.
Σημεία των καιρών κι αυτά, καθώς αντιλαμβανόμενοι την κρίση και την συνεπαγόμενη πτώση των πωλήσεων, προσπαθούν να διατηρήσουν το status των κερδών τους ανεπηρέαστο. Ακόμα κι αν το επιτυγχάνουν πρόσκαιρα, πουλώντας μεν λιγότερα κομμάτια, πετώντας δε αρκετές φορές τα υπόλοιπα στα σκουπίδια.
Αν και αποστρέφομαι τελευταία, τέτοιες συμπεριφορές, δεν το κατάφερα σήμερα. Ένα εκπληκτικής αισθητικής εξώφυλλο, και η αγωνία να ακούσω έναν ολοκληρωμένο δίσκο του πιανίστα και συνθέτη που κάποτε με μύησε στη lounge με την εκτέλεση του στη Misirlou με ανάγκασαν - όχι με πολλά ευρώ τελικά - να αποκτήσω το Hypnotique.
Πρόκειται για δίσκο του Martin Denny σε μια κόπια από βαρύ βινύλιο, αμερικάνικο του 1959 που σου φέρνει στο μυαλό τα b-movies του 50, το “Faster Pussycat, Kill, Kill” και ακούγοντας το είσαι σίγουρος πως τούτη η μινιμαλιστική exotica υπήρξε το απολυτό soundtrack των ρομαντικών στιγμών του Lux Interior και της Poison Ivy.

Νομίζω πως αξίζει να έχεις το δίσκο, σε όποιο format ...ακόμα και σε mp3, οπότε:

στον παππού, στο χωριό

-“Έτσι κάνουν κι άλλα μοναχοπαίδια κυρία μου, αλλά τέτοια περίπτωση δεν έχουμε ξαναδεί ” .

-“Λυπάμαι…” πρόλαβε να πει αλλά στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο διευθυντής της κατασκήνωσης την διέκοψε για να συνεχίσει:

-“Όχι μόνο διαδηλώνει και απαιτεί την αποχώρηση του από τις κατασκηνώσεις μας, αλλά οργανώνει σε στάση και τα υπόλοιπα παιδιά. Παιδιά που έρχονται για χρόνια στις εγκαταστάσεις μας, τώρα κλαίνε συνεχώς και ζητούν απεγνωσμένα τους γονείς τους”. -"Λυπάμαι πολύ για την αναστάτωση, λάβαμε και το γράμμα του τις προάλλες μα πιστεύαμε ότι θα το ξεπεράσει…. Αα, και κάτι ακόμα, δεν είναι μοναχοπαίδι…"

Φωτιές μεγάλες ξέσπασαν εντωμεταξύ - τίνος προσευχές εισακούστηκαν (!!!) άραγε – ο δρυμός της Πάρνηθας καταστράφηκε και η κατασκηνωτική περίοδος έληξε άδοξα.

Ο μικρός εξεγερμένος γύρισε σπίτι του, προς μεγάλη αγαλλίαση τόσο δική του όσο και του τετράχρονου του αδελφού, που επιτελούς σταμάτησε να ρωτά έντρομος κάθε τρεις και λίγο "Μαμά ο Νίκος μας κάηκε η όχι ακόμα?"

Μαμα και Μπαμπά τα προβληματα πολαπλασιάζωντε κατα 97% θελω να 

φύγω το γρυγοροτερο δινατο και θελω να φήγω την Παρασκεβη

ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΦΗΓΩ

Νίκος

Το "θρυλικό" γράμμα τούτο, ανακάλεσα έπειτα από μια αναφορά που έγινε εχθές σε κάποιο φιλικό σπίτι σε ένα διήγημα του Τσέχωφ: Ο εννιάχρονος Βάνκας Ζούκωφ, μετά το θάνατο των γονιών του κακοπερνά δουλεύοντας σε κάποιο τσαγκάρικο της Μόσχας.

Η μόνη του ελπίδα είναι η ανάμνηση του παππού, καθώς και ένα γράμμα που παλεύει να συντάξει καλώντας τον σε βοήθεια, να τον γλιτώσει από τις καθημερινές του στενοχώριες.

"…έλα γρήγορα αγαπημένε μου παππού, για όνομα του Θεού, σε παρακαλώ πάρε με από εδώ, όλοι με δέρνουν και πεινάω πολύ…"

Το γράμμα είναι έτοιμο, μπαίνει στο φάκελο, η λύτρωση πλησιάζει. Ο υπάλληλος ανοίγει το ταχυδρομικό κουτί και πάνω πάνω σε ένα φάκελο με γράμματα από μολύβι στη ράχη του διαβάζει "στον παππού στο χωριό".