sampling you is a dirty job

Την ιδέα την έδωσαν το περίφημο ”Songs we taught the Fuzztones” και το “Songs we taught the Cramps”, δυο συλλογές με μουσικά ερεθίσματα που έχουν επανερμηνεύσει (και στα οποία στηρίξει τις καριέρες τους) οι μουσικές παρέες του Rudi Protrudi και του Lux Interior αντίστοιχα. Αμφότερα πραγματικά κοσμήματα δισκοθήκης που συχνά πυκνά όμως με έκαναν να αναρωτιέμαι γιατί δεν υπάρχουν αντίστοιχα επίσημα "πονήματα" και για άλλες από τις αγαπημένες μου/μας  μπάντες.

Όταν λοιπόν κάμποσους μήνες πριν, ανακάλυψα – τυχαία είναι η αλήθεια – την μυστήρια & απρόβλεπτη καταγωγή  ενός από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ (και ταυτόχρονα ενός από τα χαρακτηριστικότερα των αγαπημένων Massive Attack) πήρα την απόφαση να συντάξω μια δική μου συλλογή/κατάλογο στα χνάρια των δύο προαναφερθέντων άλμπουμ για αυτούς. 

Έτσι, θυμήθηκα, έψαξα, άκουσα και διάβασα αρκετά μέχρι να ολοκληρώσω ένα μικρό funk, soul, jazz, ska, indie, rock οδηγό με (όσα περισσότερα από) εκείνα τα υπέροχα τραγούδια που στοίχειωσαν, επηρρέασαν, ενέπνευσαν και – δανείζοντας ελάχιστα δευτερόλεπτά τους - μετουσιώθηκαν σε νέα αριστουργήματα στα χέρια των πρωτοπόρων: "3D", "Daddy G" και "Mushroom". Των Massive Attack δηλαδή. 

Αύριο Παρασκευή 24 Μαϊου στις 10:00 το πρωί  και για τρεις ολόκληρες ώρες θα είμαι κατά το σύνηθες στο στούντιο του indieground, να παρουσιάσω την εν λόγω συλλογή στον αέρα της εκπομπής.

Αν κάποιος/α επιθυμεί να ακούσει και να με συντροφεύσει στην προσπάθεια αυτή δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

 https://www.facebook.com/events/147551118766256/

όσο θα υπάρχουν άνθρωποι

του GIMENEZ.


[Από το τεύχος 18 του Παρα Πέντε (Ιούνιος 1986)]

ήταν Κατσαρός

Από μακριά όπως το είδα στα πεταχτά, το κίτρινο του λογότυπου της Deutsche Grammophon φώτισε ανακλαστικά στο μυαλό μου, άλλη μια ντάνα με δίσκους κλασσικής μουσικής για σκότωμα σκέφτηκα. Το να βλέπεις δίσκους να σέρνονται στα χώματα του παζαριού είναι στενάχωρα περίεργο, ακόμα κι αν πρόκειται να αγοράσεις κάμποσους εσύ. Φαίνεται όμως ακόμα πιο πίκρα όταν είναι δίσκοι κλασσικής, μιας και (στερεοτυπικά σκεπτόμενος) φαντάζεσαι τα σπίτια όπου κάποτε θα ανήκαν και τους φανατικούς ακροατές τους που θα τους περιποιούνταν ως κόρη οφθαλμού, θα τους κρατούσαν πεντακάθαρους με ατσαλάκωτα εξώφυλλα, πολλές φορές μέσα σε ζελατίνες, τύχη που σπάνια (για να μην πω ποτέ), κάποιος rock ή λαϊκός δίσκος θα είχε αξιωθεί. Από τα σαλόνια στα αλώνια.

Πλησιάζοντας όμως το συγκεκριμένο δίσκο, κοίταξα παραξενεμένος πρώτα την ελληνική γραμματοσειρά στο εξώφυλλο κι έπειτα - από κοντά πλέον - εστίασα γελώντας, βλέμμα και φωτογραφική, στο "ο Γιώργος Κατσαρός παίζει Γιώργο Κατσαρό" και την ετικέτα της εταιρίας Athenaum.

Και μιας κι έπιασα στο στόμα μου το Γιώργο - χρυσό σαξόφωνο - Κατσαρό, θυμήθηκα και μια θαμμένη (αδημοσίευτη από καταβολής ιστολογίου) ανάρτηση με ένα (λίγο nerdy είναι η αλήθεια) ανέκδοτο που κυκλοφορεί δεκαετίες τώρα, διαδίδεται από στόμα μουσικόφιλου σε αυτί μουσικόφιλου και πάει κάπως έτσι:

"Συναντιούνται κάποια φορά δυο φίλοι μουσικοί που ‘χαν χαθεί από πολλά χρόνια. Μετά τις πρώτες χειραψίες και τις αγκαλιές αρχίζουν να ρωτάνε ο ένας τον άλλον για τις καριέρες τους. Κάνει ο πρώτος:

- Εγώ που λες παντρεύτηκα, τα ψιλοπαράτησα, παίζω μόνο που και που, μονάχος στο σαλόνι του σπιτιού μου. Εσύ όμως τι έκανες βρε αδελφέ από τότε που έχω να σε δω;

- Εγώ, απαντάει ο άλλος, έφτιαξα μια jazz rock μπάντα, μαζευτήκαμε καλοί μουσικοί και τα πάμε πολύ καλά. Παίζουμε πότε εδώ και πότε 'κει, δε λέω, είμαστε ευχαριστημένοι

- Άντε μπράβο! τον συγχαίρει ο φίλος του για να συμπληρώσει: Και ποιους έχεις βρει, ξέρω κανένα από τα παιδιά που παίζετε;

- Λοιπόν, καταρχάς κιθαρίστας μας είναι ο Page…Γουρλώνει τα μάτια ο φίλος του και γεμάτος θαυμασμό αναφωνεί:

- Ο Page; Ποιος Page; Ο Jimmy;

- Όχι μωρέ και ο Jimmy, ένας τριτανηψιός του πρέπει να είναι, ο Johnny, μακρινή συγγένεια αλλά εξίσου καλός. Και στο μπάσο έχουμε τον Pastorius…

Ίδιας έκπληξης η αντίδραση του φίλου:

- Ο Pastorius! Μη μου πεις παίζει ο Jaco μαζί σας;

- Όχι, όχι! Μπορεί να μην είναι ο Jaco, αλλά είναι το ίδιο  σκούρος και ταλαντούχος, ο Μήτσος ο Pastorius είναι, τα μαζεύει ο άλλος και συνεχίζει στο ίδιο στυλ να περιγράφει το line up της μπάντας:

- Στο πιάνο είναι o Jarret...

- O Keith Jaaaaarrett! Μωρε μπράβο σας!

-  Χμ, όχι ο Keith, o Nick και το Jarret με ένα "Τ" .

- Αααα.

- Τέλος στα ντραμς έχουμε τον Cobham!!! Και για να σε προλάβω, όχι τον Billy Cobham, τον Cobham τον Βασίλη, απλή συνωνυμία. Α, και να μην το ξεχάσω να σου πω, έχουμε και σαξόφωνο, τον Κατσαρό!

- Ποιον Κατσαρό; Μη μου πείς το Γιώργο!

- Ναι, ρε γαμώτο μου, αυτόν !!!!

Swans: η νύχτα των κύκνων

Swans, live in Athens 2013

Τη νύχτα των κύκνων, ηχητικά τείχη ορμούν κατά πάνω μου - το 'χαν πει οι προφήτες - και νιώθω σαν κρατούμενος στο Γκουαντάναμο, που του διακορεύουν τα αυτιά. Μόνο που εγώ το φχαριστιέμαι το βάσανο. Μένω ατάραχος, με ένα αίσθημα δικαιωμένου υπερήρωα να με πνίγει καθώς μουρλά παραμορφωμένες συχνότητες καβαλάνε χιλιάδες χιλιάδων ντεσιμπέλ και χρησιμοποιούν τα τύμπανα μου σαν το επί σκηνής Πομπήιο γκονγκ ενώ ηχητικά κύματα που κόβουν μαχαίρι την πηχτή σκοτεινιά δονούν αρχικά το παντελόνι μου, έπειτα κάνουν το ιδρωμένο γκρι – κόντρα στο dress code – t-shirt μου να πάλλεται λίγο πριν κάθε μέλος του σώματος που δεν ελέγχεται από το ΚΝΣ παραδοθεί σε εξαναγκασμένη ακούσια ταλάντωση. Ελάχιστα πριν κλείσω τα μάτια και προσδεθώ ολοκληρωτικά στον ήχο των Swans (αναπολώντας για λίγο το δεύτερο τους άλμπουμ σε βινύλιο που είχα και δυστυχώς "ξεφορτώθηκα" προ εικοσαετίας) πρόλαβα και είδα ανθρώπους να να βάζουν ωτοασπίδες, κάποιους άλλους να πιέζουν τα αυτιά τους μορφάζοντας – από ηδονή (;) – και κάμποσους λαχανάνθρωπους που με περιστοίχιζαν να εκτελούν τελετουργική α-κινησιολογία άγνωστης μέχρι πριν από λίγο σε μένα αίρεσης. Έφυγα από το Fuzz καθαρός, πανήρεμος, εξορκισμένος, και περπάτησα κάποια χιλιόμετρα στην Πειραιώς, ξημερώματα πλέον Σαββάτου. (9 στα 10 αστεράκια αν και δεν είμαι γνώστης της μουσικής του Michael Gira και της παρέας του).

ερχομε αμέσως

Την ταμπέλα αυτή την έχω δει (με σωστή ορθογραφία αλλά το ίδιο νόημα) κολλημένη σε φαρμακεία, σε ταμεία, σε δημόσιες υπηρεσίες μέχρι και σε περίπτερο με την πραμάτεια στολισμένη κι αφύλακτη στα περβάζια του την έχω δει. Αλλά σε ζητιάνο, πρώτη φορά! Επαγγελματίας ο τύπος. Όχι αστεία. Αρχές Πανεπιστημίου, λίγο αφότου βγήκα από το μετρό. 

Έπειτα συνέχισα - σα ματιασμένος ένα πράγμα (Ναι! Μορφωμένος άνθρωπος και πιστεύεις στο μάτι;) - για τις τρεις ώρες εκπομπής που περίμεναν να τις οργανώσω. Πράγμα που έκανα, χωρίς όμως να είμαι σίγουρος αν το κατάφερα αυτή τη φορά, παρόλο που τα τραγούδια από μόνα τους ήταν ένα κι ένα.

Αν κάποιος/α "έχασε" τη ζωντανή μετάδοση (και θέλει) μπορεί να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη κατά το σύνηθες ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

81st lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή την τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου (και στη σελίδα που ανοίγει το download 163,37 MB):

click pic to download

Το playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

 #

Empire Of The Senseless

Και μιας και η  σημερινή μέρα, η 17^η Μαίου είναι η Παγκόσμια ημέρα ενάντια στην ομοφοβία, ορίστε κι ένα κατάλληλο τραγούδι (το ακούσαμε και στην εκπομπή): το Empire Of The Senseless των agit pop προβοκατόρων The Mekons για να μη βάλω όπως και πέρυσι το κλασσικό των Chumbawamba.   

 no one's making any noise now, sshhh,
we've been waiting for so long,
they took away our films and tapes and notebooks
but it's ok 'cos we've self-censored this song.
but these lines are all individuals
and there's no such thing as a song
and even the silent are now guilty in the empire of the senseless...
what's your line of questioning sir?
i can't intercept a one word sentence,
invent a war in secrecy
sliding scenery like a vintage toy,
isn't plastic surgery wonderful?
 satellite secret national security,
empire of the senseless
turning journalists into heroes takes some doing,
empire of the senseless
boring Ollie North down in the subway dealing drugs and guns,
empire of the senseless
turning little liars into heroes, it's what they've always done,
empire of the senseless
this song promotes homosexuality
it's in a pretended family relationship with the others on this record
and on the charts and on the jukebox
and on (in) the radio and in the radio
no one's making any noise now, sshhh,
stay quiet,
all unacceptable gropings have been removed from the screen,
only eyes full of unspeakable thoughts remain,
and even the silent are now guilty in the empire of the senseless...
baked beans, sugar, and margerine
bread, jam, groceries, and lard,
for the unsentimental,
the men who like the lady hard,
the men who like the hard lady.
"and you know that people are really rather afraid,
afraid of being swamped"
afraid of being swamped by selfishness and greed.

  Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.

για μένα & την τίγρη της οδού Παράσχου

Επιστροφή στην καθημερινότητα (ευτυχές καθώς είχα 15 μέρες να κάνω μεροκάματο) και στους κανονικούς ρυθμούς της εκπομπής - αυτούς των μουσικών συνειρμών και των μικροθεματικών τριλογιών -, μετά τα έκτακτα Κυριακάτικα επεισόδια, το αφιέρωμα στην παρέα των Bad Seeds, και τις διακοπές του Πάσχα που μου άφησαν για μέρες μια επίγευση σπαρίλας. 

Αύριο Παρασκευή 17 Μαϊου στις 10:00 το πρωί - όπως άλλωστε συνηθίζω τα τελευταία 2 χρόνια - θα είμαι κατά το σύνηθες στο στούντιο του indieground - ακόμα κι αν χρειαστεί να κατέβω με τα πόδια - προσπαθώντας να χωρέσω 4 ώρες μουσικής στο δίωρο αέρα της εκπομπής.

Αν κάποιος/α επιθυμεί να ακούσει την προσπάθεια αυτή δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/254594074678390/

 η τίγρης της Παράσχου

Εντωμεταξύ καθώς η ζωή δείχνει να συνεχίζεται (δεν είμαι σίγουρος) και στην οδό Παράσχου, στις παρυφές της Αλεξάνδρας, στο δρόμο για δουλειά,  βρίσκω πάντα υπέροχα σκουπίδια να φωτογραφήσω. Πάντα σταματώ και επιστρατεύω φωτογραφική και κινητό, αδιάφορος για τα περίεργα βλέμματα που συγκεντρώνω πάνω μου. Ο αφρικανός ρακοσυλλέκτης του απέναντι σκουπιδοντενεκέ με καλησπέρησε.

Τέλος ένα παραλειπόμενο/σύνδεση της συναυλίας των Depeche Mode της Παρασκευής, με την καθιερωμένη Κυριακάτικη βόλτα μου στο Μοναστηράκι!

Depeche Mode

Depeche Mode

 6 στα 10 αστεράκια. 

Που λες, επειδή με ρώτησες για την Παρασκευή, θα σου πω πως εγώ απλά ήθελα να περάσω καλά και πέρασα καλά! Έχω κιόλας την εντύπωση πως και οι περισσότεροι απ’ όσους συνειδητοποιημένα (**) πήγαν να δουν τους Depeche Mode το ίδιο με μένα ήθελαν. Και νομίζω μάλιστα πως το κατάφεραν. Παρόλα αυτά αν θέλω να είμαι ειλικρινής οφείλω να παραδεχτώ πως αυτό δεν είχε να κάνει μόνο με τις επιδόσεις της μπάντας καθαυτές αλλά κυρίως με την προσωπική καύλα μας να δούμε  ζωντανά τους Depeche, εγώ τουλάχιστον μου το χρώσταγα 28 χρόνια, από τον Ιούλιο του '85 και το Rock In Athens. 

Δε φέρω καμία αντίρρηση για τον επαγγελματισμό του Martin, του Dave και του Andy. Καμία ένσταση για το περπάτημα των 5 χιλιομέτρων μέχρι να προσεγγίσουμε στο συναυλιακό χώρο και των άλλων 5 της επιστροφής στο παρκαρισμένο αυτοκίνητό μας.  Ούτε καν για τη διοργάνωση που αν και κατά τα άλλα καλή, μερικές χιλιάδες κόσμου μπλοκαρίστηκαν επί ώρες περιμένοντας να διαβούν (ένας-ένας) την κύρια πύλη του Terra vibe καθώς ανήκα σ’ εκείνους τους τυχερούς λίγους που η τύχη έσπρωξε στην ελεύθερη Ανατολική Πύλη.  Εμείς μπήκαμε σε 1-2 λεπτά.
 Ήμασταν καλή παρέα, θαύμασα μάλιστα το χώρο μιας και δεν είχα ξαναπάει, ήπια τις μπύρες μου, εντυπωσιάστηκα κι από τον άψογο ήχο – σπάνιο είναι αλήθεια - στη συναυλία.

sτο δρόμο

για το T.V.

Θα μας πεις τότε ρε λέμον γιατί έβαλες 6 μόνο αστεράκια (στα 10) στη συναυλία;

Η βασική μου ένσταση είναι ότι δεν έπαιξαν το People are People. Μα το Θεό δηλαδή. Εντάξει το Shake The Disease, δεν το παίζουν χρόνια, το ‘χα πάρει απόφαση. Το People are People βρήκαν να μην πουν; Δε γίνεται αυτό! Που σημαίνει ότι κατά την (όντως) ταπεινή μου άποψη, το songlist που επέλεξε η μπάντα να παίξει ήταν ...λειψό. Και μιλάω για την άποψη ενός τύπου που έμαθε και ευχαριστιόταν να ακούει με τις ώρες Depeche Mode όταν πρωτόβγαζε χνούδι κι αψηφούσε το χαρακτηρισμό σκατόφλωρος που κατέτρυχε τότε τους ακροατές της μπάντας. Βλέπεις δεν είχαν βγάλει ακόμα το Black Celebration (είπαν 2 από αυτό, το ομότιτλο και το υπέροχο A Question of Time) , η σκοτεινιά του οποίου με ενέταξε στις παρυφές του πιο στυλάτου goth. Και η συνεχής από κασσέτα εταιρίας ακρόαση του σε ημιυπόγεια αστικά πάρτυ φίλων φίλων στις παρυφές της Μεσογείων.

Την Παρασκευή στη Μαλακάσα οι πρώτοι τέσσερις δίσκοι τους εκπροσωπήθηκαν από 1 μόλις τραγούδι, τον ύμνο στο ανικανοποίητο, την super eight-ίλα Just Can’t get enough (Το θυμάσαι στο Summers Lovers σε θερινό το 82? Το …ακατάλληλο που ξεγέλαγες τους δικούς σου για να το δεις στα 12 σου?). Αντίθετα ο τελευταίος δίσκος τους, εξίσου αδύναμος με τους 2 προηγούμενους, μας τροφοδότησε με 7 τραγούδια!

Just Can’t get enough

[Είμαι της άποψης πως μια μπάντα στις ζωντανές της εμφανίσεις οφείλει στο εκάστοτε κοινό της να αναπροσαρμόζει (έστω κι ελαφρά) - τουλάχιστον στις «εκτός έδρας» συναυλίες όταν ο κόσμος δεν έχει την ευκαιρία να την παρακολουθεί κάθε χρόνο - το προκαθορισμένο της playlist. Ακόμη κι αν έχει "βαρεθεί" να εκτελεί κάποια συγκεκριμένα τραγούδια (τι να πουν οι Stones δηλαδή με το Satisfaction). Το έχω δει να γίνεται και να πετυχαίνει (Nits, James, Cave), δεν το λέω έτσι παρόλο που αναγνωρίζω πως ένα live των D.M. είναι άλλη τάξη μεγέθους απ' όσα προανέφερα.]

Φαντάζομαι πως τόσο ετεροχρονισμένα που αναρτώ την "ανταπόκριση" από τους Depeche Mode, οποιοσδήποτε ενδιαφερόταν και δεν κατάφερε να παρεβρεθεί στη συναυλία θα έχει ήδη διαβάσει/ενημερωθεί για την απόδοση της μπάντας, τα ανδρόγυνα λικνίσματα του Dave, τα 2 τραγούδια που ερμήνευσε (όπως πάντα) ο Martin, το διαφόρων ηλικιών και αισθητικής κοινό (υπήρχε τύπος με μπλουζάκι Iron Maiden), οπότε παραλείπω περαιτέρω αναφορές σε αυτά.

Θα πω μόνο πως τα Policy of Truth, Enjoy the Silence, Soothe My Soul (Ναι! αυτό απ' το πρόσφατο άλμπουμ τους), Personal Jesus και κυρίως το Never Let Me Down Again με το οποίο έκλεισαν το encore - παρότι σαφώς απομακρυσμένα από την electro αγνότητά τους (?) και εγγύτερα σε rock φόρμες - υπήρξαν ικανότατο σάουντρακ που με τίναξε στον αέρα, πυροδοτώντας φλασμπάκ μνήμης ευτυχισμένων στιγμών, ιδρωμένων χορών, ανεκπλήρωτων ερώτων και στραπάτσων, της ζωής μου από το 1982 κι εντεύθεν. 

Την ώρα της συναυλίας πήρα και 2-3 τηλέφωνα φίλους και φίλες που δεν είχαν έρθει - πολλές φορές το κάνουμε αυτό - και χωρίς να μιλήσω τους άφησα να πάρουν μια μυρωδιά του λόγου της εφίδρωσης και της ανατριχίλας μου. Αυτά.

Εδώ είναι τα τραγούδια που έπαιξαν στην Αθήνα και η μόνη διαφορά από την προηγούμενη μέρα (στο Tel Aviv) ή την επόμενη (νομίζω στη Ρώμη) είναι οι πρώτες νότες του Happy Birtday που απήυθυναν στον Marin Gore για τα γενέθλιά του :

ενώ εδώ η κατανομή τραγουδιών ανά άλμπουμ (και ανά έτος):

•             Speak & Spell (1981) 1

•             A Broken Frame (1982) 0

•             Construction Time Again (1983) 0

•             Some Great Reward (1984) 0

•             Black Celebration (1986)  2

•             Music for the Masses (1987)  1

•             Violator (1990)  4

•             Songs of Faith and Devotion (1993)  3

•             Ultra (1997)  2

•             Exciter (2001)  1

•             Playing the Angel (2005)  2

•             Sounds of the Universe (2009) 0

•             Delta Machine (2013)  7

#
(**) People are people

Τέλος μια κουβέντα στο βλάσφημο εκείνο μέρος του ελληνικού κοινού (μεγάλη μερίδα δυστυχώς) που διέπεται από καφρίλα μέγιστου βαθμού, ασέβεια προς κάθε καλλιτέχνη (ειδικά όταν είναι άντρας που  παίζει πιάνο), βρωμιά, θυμό, αγένεια προς κάθε συνάνθρωπο που δεν ανήκει στην παρέα του, που είναι φωνακλάδικο, επιλέγει να ξοδεύει τα χρήματα του σε διασκεδάσεις που δεν του ταιριάζουν (με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην περνάει καλά αλλά και να ενοχλεί ), που ζητάει συγγνώμη «Νταξει ρε φίλε μόλις μία φορά ούρλιαξα» αλλά συνεχίζει να λέει ανέκδοτα επιζητώντας τα εύσημα όλων των γύρω, που αν κατά την κρίση του δεν έχει το τραγούδι σόλο κιθάρας ή ευκολομνημόνευτο ρεφραίν, δεν αξίζει της προσοχής, που ουρλιάζει μεγαλοφώνως να παίξουν το Personal Jesus και μόλις αυτό συμβεί χοροπηδάει για 1 λεπτό και μετά συνεχίζει με την πλάτη γυρισμένη στη σκηνή την κουβέντα για το πλυντήριο και τα άπλυτα ρούχα που του έχουν μαζευτεί (σοβαρολογώ), που πετάει σακούλες με σκουπίδια στο παρακείμενο δάσος (η δεύτερη παρατήρηση που έκανα): Γαμιέστε.

People are people so why should it be
You and I should get along so awfully

So we're different colours
And we're different creeds
And different people have different needs
It's obvious you hate me
Though I've done nothing wrong
I never even met you
So what could I have done

I can't understand
What makes a man
Hate another man
Help me understand

People are people so why should it be
You and I should get along so awfully

Help me understand

Now you're punching and you're kicking
And you're shouting at me
I'm relying on your common decency
So far it hasn't surfaced
But I'm sure it exists
It just takes a while to travel
From your head to your fist

I can't understand
What makes a man
Hate another man

Help me understand