WELL DONE EUROPE

The Chap live at synch festival 06

"Μεγάλη μέρα !!!" για τους Chap όπως οι ίδιοι ανακοίνωσαν μέσω της σελίδας τους στο MySpace. 15 μόλις ώρες πριν ξεμπέρδεψαν με το τελικό master του νέου τους άλμπουμ. 
 

Και εγώ, έχω την τιμή να το έχω ΗΔΗ στα χέρια μου, αμιξάριστο βέβαια. Τυπικό Chap, σκέφτομαι σαν γνήσιος fan, μόλις το "Pain Fan" ξεκινά. Όπως ακριβώς όταν ακούς το «Remain in Light» λες τυπικό Talking Heads!!!

Από τις πρώτες νότες της εγκεφαλικής ποπ του "Even your friend" καταλαβαίνω ότι θα γίνει το αγαπημένο μου κομμάτι. Το ακούω τρεις φορές ανακόπτοντας τη ροη του άλμπουμ. Οι 5 πλέον Chap, έχουν αλλάξει? Μετά από το τρομερό «Mega Breakfast» έχουν το άγχος του... τέταρτου δίσκου? υπάρχει άραγε τέτοιο άγχος?

Το «We work in bars” πάντως είναι κομματάρα, σίγουρα φτιαγμένο χωρίς άγχος.

Ο Πάνος και η Claire ζουν στο Λονδίνο, ο Keith και η Berit (η οποία "τρέχει" εκεί και τους ΟΜΟ) στο Βερολίνο και ο Johannes διακτινίζεται στις άκρες αυτού του γεωγραφικού δίπολου. «Παρόλα αυτά οι Chap» έβαλαν το μυαλό τους να δουλέψει και μας αιφνιδιάζουν θετικά και πάλι.

“Obviously” “Chalet Chalet”

Η διασπορά τους αυτή σημαίνει άπειρες ώρες προβών και ηχογραφήσεων, όχι μόνο στο Λονδίνο όπως πρότινος, αλλά κυρίως στη διάρκεια της περιοδείας της μπάντας. Στο ενδιάμεσο των φεστιβάλ , των εμφανίσεων μα κυρίως μέσα στο βαν. Τις ώρες που έγραφαν διαδρομές αλλά και νέα τραγούδια όπως πιθανότατα τα “Few Horoscope”, “Torpor”, καλύπτοντας συγχρόνως μεγάλες αποστάσεις ανά την Ευρώπη και την Αμερική.

Προ καιρού ο Πάνος πρόβλεψε ότι «οι Chap θα τις περάσουν τις εξετάσεις (σ.σ. του νέου δίσκου) με λίαν καλώς. Νομίζω ότι μπορεί να χτυπήσουν και άριστα. Ανυπομονώ να ακούσω την τελική μορφή του άλμπουμ.

«We’ll see to your breakdown” μια ακόμα φορά το "Even your friend".

Τους Chap, δεν τους λες πια Λονδρέζους, αλλά Ευρωπαίους. Οι ευρωπαίοι Chap τα καταφέρνουν πολύ καλά, ακούστε το “well done you” (το πρώτο single), το επιβεβαιώνουν άλλωστε και οι ίδιοι, οπότε αναφωνούν: WELL DONE EUROPE.

The Chap - Younger People

the HAM album

directed by lemonostiftis

8:25 - 8:52 πμ

Πίεση 12,5 μεγάλη 8,9 μικρή

Μια γουλιά καφέ ακόμα και δρόμο

2 γάτες σχεδιάζουν τα γατιά του μέλλοντος , περνώ όσο πιο αθόρυβα να μη τις διακόψω

Παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα, κλήσεις στα παρμπρίζ

Ένας σκύλος κυνηγάει την ουρά του

Ψιχαλίζει μα δεν έχω ομπρέλα

Ο ταμίας ανόρεκτος δεν ανταποδίδει την καλημέρα μου

Βρέχει, δεν έχω ομπρέλα, βρέχομαι

Ένας σκύλος κυνηγάει την ουρά του

2 άντρες με ροζ χαρτιά στα χεριά μιλάνε έντονα και χειρονομούν

1 γάτος με μισόκλειστα μάτια αράζει κάτω από ένα υπόστεγο, περνώ όσο πιο αθόρυβα να μην τον ανησυχήσω

Γνέφω για καλημέρα στη γειτόνισσα

Μια γουλιά καφέ ακόμα.

αλήτη, παληάνθρωπε, βλάκα, ζώον

--> ….Ιδόν τήν δικογραφίαν - Σκεφθέν κατά τόν Νόμον

1.- Νομίμως φέρεται πρός περαιτέρω συζήτησιν η προκειμένη υπόθεσις μετά τή σχετικήν προδικαστικήν απόφασιν τού οικοίου Εισηγητού δικαστού καί τήν διεξαγωγήν τών δι'αυτής αποδείξεων.

2.- Εκ τών ενόρκων, καταθέσεων τών νομιμοτύπως εξετασθέντων μαρτύρων (δύο εκατέρωθεν), τών περιεχομένων είς τά επικαλούμενα καί προσαγόμενα από 18-5-1970 πρακτικα συνεδριάσεως τού ρηθέντος εισηγητού απεδείχθησαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά.

Οι διάδικοι μετά τήν τέλεσιν κατά τήν (../../1968) τού μεταξύ τους γάμου ήρχισαν να φέρωνται πρός αλλήλους απρεπώς, νά αλληλοϋβρίζονται και έν γένει νά επιδεικνύουν συμπεριφοράν αντίθετον πρός τήν έκ τού ηθικού δεσμού τού γάμου επιβαλλόμενην είς συζύγους. Ειδικότερον ο εναγόμενος ηδιαφόρει διά τήν συντήρησιν τής εναγούσης, απηγόρευεν είς ταύτην νά μεταβαίνει πρός επίσκεψιν τών οικείων της, επέστρεφε τάς μεταμεσονυκτίους ώρας είς την συζυγικήν οικίαν καί εξύβριζε τήν ενάγουσα διά τών λέξεων " ψεύτρα, υποκρίτρια, αλήτισσα". Κατά τά Χριστούγεννα τού έτους 1968 εξύβριζε ταύτην, εκδηλώσασαν τήν επιθυμίαν νά μεταβή πρός επίσκεψιν τών συγγενών της, διά της φράσεως "ψεύτρα, υποκρίτρια,δέν πρόκειται να βγής από τό σπίτι μας, οι συγγενείς σου, άν τούς αρέσει ας έλθουν εδώ". Κατά την πρώτην (Πρωτοχρονιά ) του 1969 ηρνήθη νά μεταβή εις τήν οικίαν τού θείου της Κ.Κ., όστις επρόκειτο νά παραθέσει είς αυτούς (διαδίκους) και τούς λοιπούς συγγενείς γεύμα και εν συνεχεία εξύβρισε ταύτην διά των άνω λέξεων προσθέσας “ νά μέ αφήσουν ήσυχον οι συγγενείς σου, οι δήθεν αριστοκράτες καί νεόπλουτοι». Τάς αυτάς ύβρεις εξεστόμισε κατ’αυτής και κατά την ../../1969, καθ’ήν έδει να μεταβούν δι’επίσκεψιν ετέρου εορτάζοντος θείου της. Τέλος περί τάς αρχάς του μηνός Απριλίου 1969 απεχώρησεν ούτος της συζυγικής οικίας, εξ ής παρέλαβε μετά τινας ημέρας και τά ατομικά του είδη διασπασθείσης έκτοτε της εγγάμου συμβιώσεως των διαδίκων. Ετέρωθεν και η αντεναγόμενη επέδειξε ζηλότυπον και εριστικόν χαρακτήρα, ηδιαφόρει διά την παρασκευήν του φαγητού και διά την καθαριότηταν των ενδυμάτων του αντενάγοντος, εδήλου πρός αυτόν ότι θα τον εγκαταλείψεη και τον εξύβριζε διά των λέξεων «αλήτη, παληάνθρωπε, βλάκα, ζώον» . Κατά την ../3/69 προσελθούσα αυτή κατόπιν σχετικής ειδοποιήσεως είς την πατρικήν οικίαν του αντενάγοντος, ένθα ευρισκόμενος ούτος υπεστησας κρίσιν έλκους στομάχου, εξ ού έπασχεν, τον εξύβρισεν είπουσα «αλήτη, παληάνθρωπε, αχαίρευτε, δεν έχεις δικό σου σπίτι παρά ήλθες στής μάννας σου, εγώ φεύγω να σε φροντίσει αυτή". Κατά την 30/3/1969 τον εξύβρισε καί πάλιν εν τή συζυγική οικία διά της φράσεως "αλήτη, χωριάτη, κτήνος, φύγε από εδώ παληάνθρωπε, ξεφορτώσου με καί πήγαινε στήν μάννα σου".

Επειδή εκ τών αποδειχθέντων ως άνω παραπτωμάτων εκατέρου τών διαδίκων ήτο δυνατόν κατά την κρίσιν του Δικαστηρίου να επέλθη και επήλθε τώ όντι τόσον ισχυρός κλονισμός ε'ις τήν σχέσιν τού γάμου τών διαδίκων ώστε βασίμως η εξακολούθησις της εγγαμου συμβιώσεως τούτων αποβαίνει αυτοίς αφόρητος, υπαιτιότητι αμφοτέρων.............

............Κατ'ακολουθίαν τούτων δέον όπως γίνωσι δεκταί αί υπό κρίσιν αγωγή και ανταγωγή ως ουσία βάσιμοι καί κηρυχθεί λελυμένος ο μεταξύ των διαδίκων γάμος υπαιτιότητι αμφοτέρων τούτων.

Δια ταύτα

Η κατάσταση σήμερα

-->... είναι μια τρικυμισμένη θάλασσα.

Ναι έτσι ακριβώς, έχουμε βρεθεί σε πρωτόγνωρη ταραχή, όλοι μαζί πάνω σε ένα μάλλον ανισόρροπο καράβι, που είναι έτοιμο να βυθιστεί. Και τα αφρισμένα νερά γύρω μας είναι περίεργα μπλε, και ενώνονται σε κύματα τεράστια.

Ακούω τους μεγαλύτερους να διηγούνται ίδιες ίσως και χειρότερες καταστάσεις από τα περασμένα, εγώ δεν τις θυμάμαι. Παρόλα αυτά στέκονται το ίδιο αμήχανα στο κατάστρωμα με τους υπόλοιπους.

Καμιά στεριά τριγύρω και χάρτες που κάνεις δεν ξέρει αν είναι σωστοί και το καράβι να πρέπει να ισορροπήσει , να σωθεί πάση θυσία.

Και αυτό που αποφασίστηκε να γίνει, τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την πολυπόθητη σωτηρία, μόλις ανακοινωθήκαν.

Το καράβι θέλει να ελαφρύνει για να μη βουλιάξει, αφού δεν είναι και το καλύτερο σκαρί, όλοι το ξέρουν.

Ο κόσμος είμαστε τρομαγμένοι. Κουβεντιάζουμε για τα νέα μέτρα, για τη θάλασσα που υψώνεται μπροστά μας, την ανελέητη βροχή και τους τυφώνες που σε αυτήν την κοσμοϊστορική καθώς φαίνεται συγκυρία μας έχουν κυκλώσει.

Έρμα, είπαν, να πεταχτεί δεν υπάρχει, αν και το ξέρουμε πως κάποιοι το έχουν καλά κρυμμένο στο πλοίο. Το μόνο που μένει να πεταχτεί είναι το αναλώσιμο έμψυχο υλικό, κάποιοι από εμάς.

Εθελοντές να πέσουν οικιοθελώς δε φάνηκαν οπότε πέφτει κλήρος.

Κληρώνομαι και εγώ. Δεν εκπλήσσομαι μιας και την τύχη μου την έχω μελετήσει. Έχω το νούμερο 1003. Σειρά που δε μου επιτρέπει να ελπίζω στη νηνεμία που θα ανέβαλλε αν όχι θα ακύρωνε την απόρριψη μου στον ωκεανό.

Οι πρώτες ρίψεις έχουν ξεκινήσει. Οι περισσότεροι πέφτουν αγόγγυστα, κάνουν το σταυρό τους, δεν ξέρω γιατί, κάποιοι περιμένοντας στη σειρά τραγουδάνε και τον ύμνο.

Θα ήταν πολύ συγκινητικό αν δεν άρχιζαν τις βρισιές και τις κατάρες στην πρώτη επαφή με το παγωμένο νερό. Κωμικό; Σιγουρα, όχι τώρα που τους έβλεπα να βυθίζονται και να πνίγονται αβοήθητοι, ένας ένας, μόνοι στις αχανείς διαστάσεις του ωκεανού. Κάπου κάπου μερικοί καταφέρνουν να κολυμπήσουν, να σταθούν λίγο περισσότερο στην επιφάνεια. Μουδιασμένος τους κοιτώ μέχρι να χαθούν πεδίο λόγω απόστασης από το οπτικό μου. Μπορεί και να τα καταφέρουν, σκάφτομαι, κι αυτό μου δίνει κουράγιο.

Δεν έχει μείνει πολύς καιρός μέρες μέχρι να έρθει η σειρά μου και η αδρεναλίνη κτυπάει ακραίες τιμές, το ίδιο και η πίεση μου.

Οι ρίψεις συνεχίζονται με σταθερό ρυθμό, μόλις έπεσε το 402. Ελάχιστοι κοιτάζουν αυτούς που πνίγονται πλέον. Έπειτα από το αρχικό σοκ, όπως συμβαίνει πάντα νομίζω, οι περισσότεροι συνήθισαν το θέαμα. Όχι εγώ όμως.

Προσπαθώ να βρω σχέδιο επιβίωσης μου στο νερό αλλά το άγχος μου και οι φωνές από τη θάλασσα δε με αφήνουν να συγκεντρωθώ.

Το ξέρω πάντως ότι μαζί με μένα θα ρίξουν τα ρούχα μου, τα τραγούδια που μου αρέσουν, τις μνήμη και τη γνώση μου, την πείρα μου και την αξιοπρέπεια μου. Σίγουρα θα χρησιμοποιήσω ότι δεν βουλιάξει ως σωσίβιο, να κρατηθώ στην επιφάνεια λίγο παραπάνω. Μην ξεχάσω να παίρνω μεγάλες ανάσες,

και μετά βλέπουμε...

Το ατυχές γεγονός

Την είδα παρόλο που ήμουν καθιστός και υπήρχε πολύς κόσμος ανάμεσα μας. Είχα διαλέξει θέση προνομιακή με θεά στον καταρράκτη και έτσι την είδα που έπεσε.
Σαν λαμπάδα τεντωμένη , με το κεφάλι προς τα κάτω. Καστανά μαλλιά ,μπλε ρούχα και τα χέρια ανοιχτά, αυτά πρόλαβα να συγκρατήσω.
“Παναγιά μου” φώναξε με όλα της τα πνευμόνια, δεν έφτασε όλη η κραυγή στα αυτιά μου καθώς είχε ήδη αρχίσει να συναγωνίζεται το νερό στην ελεύθερη πτώση πριν τελικά εξαφανιστεί στο γκρεμό.
Πάγωσα στη θέση μου, πίσω από την πορτοκαλάδα μου και το ανθρακικό της. Δεν τόλμησα να πλησιάσω το συνωστισμένο κόσμο που ξαναμμένος κοιτούσε προς το χάος και με τεντωμένους τους δείκτες ανέλυε την τροχιά της γυναίκας. Πρέπει να είχε έρθει στις εκδηλώσεις μόνη της, σκέφτηκα, δεν είδα κανέναν να αντιδρά εντονότερα μέσα στο πλήθος.

Από τα μεγάφωνα της πλατείας ακούστηκε μια φωνή που συστήθηκε ως φωνή του δήμαρχου. Το πανηγύρι θα συνεχιζόταν κανονικά. Το ατυχές γεγονός δε θα επηρέαζε τη ροη του προγράμματος και το κέφι των συμμετεχόντων, ανακοίνωσε.
Σαν να ήταν αυτό το σύνθημα που περίμεναν δεκάδες μασκαρεμένοι άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος μας. Πρόχειρα βαμμένοι στα πρόσωπα οι περισσότεροι, και με προβιές στους ώμους. Έρχονταν από τη μεριά της επάνω γειτονιάς, μα είδα κι αρκετούς να ανεβαίνουν στην πλατεία από τα σκαλιά, πίσω από το πλατάνι. Μπουλούκι πλέον πέρασαν ανάμεσα μας αλαλάζοντας λαχανιασμένες φωνές κεφιού . Ο υπόλοιπος κόσμος τρέχει πίσω τους , μαζί και όσοι στέκονταν δίπλα στον καταρράκτη. Μόνο δυο αστυνόμοι έμειναν εκεί . Σιγά σιγά έγινε ησυχία. Καταλαβαίνω ότι είμαι αναστατωμένος, νοιώθω τους σφυγμούς μου και ξέρω ότι πρέπει να ηρεμήσω. Ανάβω ένα τσιγάρο και ξυπνάω.

Το προέμφραγμα

Πονούσε μέρες τώρα στο ύψος του στήθους, αλλά δεν έδινε σημασία.
Έτσι όταν εχθές έπαθε το έμφραγμα όλοι το θεώρησαν λογικό επακόλουθο, όχι όμως & ο ίδιος. Δε το πιστεύει, μιας και το ξέρει ότι αυτός δεν αρρωσταίνει.
Εν πάση περιπτώσει τώρα είναι στη Μ.Ε.Θ.
Ζηταει να σταθεί όρθιος, να κάνει κάνα τσιγάρο και γιατί όχι ...μμ...να φάει ένα σουβλάκι !!! Γελάει και παρακαλεί δυνατά να δει το ματς του Ολυμπιακού.
Οι δικοί του, ξενυχτισμένοι, ησύχασαν λίγο που τον βλέπουν ζωντανό, του χαμογελάνε στοιχισμένοι, κάποιοι ντρέπονται και λίγο για τη συμπεριφορά του.
Και οι γιατροί, αα οι γιατροί, αυτοί παρουσιάζουν το καλύτερο θέαμα. Τον κοιτάζουνε λες και είναι κάποιο περίεργο ζώο που ακόμα και οι ίδιοι απορούν γιατί το περιέθαλψαν με περισσή φροντίδα, χωρίς να ανήκει καν στα υπό εξαφάνιση είδη.

Αυτός εξακολουθεί να διασκεδάζει αφάνταστα τσιγκλώντας τους γιατρούς, παρακολουθώντας τις φάτσες τους, που τον κοιτούν αηδιασμένες. Όμως δεν τους έχει ανάγκη, ξέρει ότι αυτός έπαθε μόνο ένα .... "προέμφραγμα", ότι και να σημαίνει αυτό. Σκέφτεται μόνο οτι θέλει να είναι παρέα με τους δικούς του ανθρώπους, αυτούς που πρέπει να περιμένουν ένα ακόμα κρίσιμο εικοσιτετράωρο για να ναι σίγουροι ότι τη γλίτωσε.