να τα (ξανα)πούμε;

Ίσως να αποτίουν φόρο τιμής ή να καλύπτουν παιδικά απωθημένα, μπορεί πάλι απλά να πρόκειται για εκμετάλλευση ιερών και οσίων. Όποια και να ήταν η αφορμή για την ηχογράφησή των συγκεκριμένων διασκευών, τούτες βρίσκουν συχνά πυκνά θέση στο soundtrack της καθημερινότητάς μου. Στοιχισμένες - μερικές από αυτές - σε μια υποθετική 90άρα κασέτα (με α/α 4) θα ακούγονταν κάπως έτσι:

(click pic to download)

υγ. Το tracklist στο πρώτο δικό μου σχόλιο της ανάρτησης.

UPDATE:

Τετάρτη 15/6 Σύνταγμα

Μια φωτογραφία που τράβηξα χθές και είναι με τον τρόπο της ...σχετική με το θέμα της ανάρτησης.

λάδι, καπνά και εύζωνοι

1951. Επτά χρόνια από την απελευθέρωση και δύο μόλις από την επίσημη(?) λήξη του εμφυλίου, ο  Carl Dudley παρουσιάζει στο This world of ours μια εξωραϊσμένη εικόνα της ηλιόλουστης Ελλάδας, που μοιάζει σήμερα σαν  προγονική φωτογραφία, πάνω σε έπιπλο IKEA.

Ξέγνοιαστη μουσική στυλ Merrie Melodies συνοδεύει τα λόγια του εκφωνητή τα οποία 50 χρόνια αργότερα ακούγονται σαν τραγική ειρωνεία: 

"Σήμερα η Ελλάδα ανατέλλει ξανά, περήφανη και δοξασμένη, να καταλάβει τη θέση που της αρμόζει ανάμεσα στα υπόλοιπα ελεύθερα έθνη." 

Το απολαυστικό φιλμάκι των 16mm βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του  TFA Network στην ιστοσελίδα του οποίου μπορείς να κάνεις ένα ενδιαφέρον ταξίδι στο χρόνο.

φυσικό επακόλουθο

Όταν πηγαίνω σε κηδείες κλαίω. Κι αυτό συμβαίνει ακόμη κι αν δε με ενώνουν ισχυροί δεσμοί με τον θανόντα ή τη θανούσα. Κάθε φορά λέω θα συγκρατηθώ μα ποτέ δε τα καταφέρνω. Το νευρικό γέλιο που αρκετοί λένε ότι τους πιάνει στα κοιμητήρια εμένα δε με επισκέπτεται. Αντιθέτως, αυτό που έρχεται πάντα είναι ένας κόμπος στο λαιμό. Και όταν αρχίσω να καταπίνω με δυσκολία, τότε το ξέρω, πως τα δάκρυα έχουν πάρει το δρόμο τους. Και περιμένοντάς τα από λεπτό σε λεπτό ρουφάω συνεχώς τη μύτη μου.

Συνήθως στέκομαι μακρύτερα από τους πενθούντες, αισιοδοξώντας μάταια πως αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος να μη με πάρουν τα ζουμιά. Ορίζω μια θέση, τη θέση μου, φτιάχνω ένα νοητό κύκλο ακτίνας 1-2 μέτρων και προσπαθώ να ταμπουρωθώ μέσα του.

Παρακολουθώ από εκεί το πλήθος, συγγενείς, φίλους, γνωστούς, και νομίζω ότι μαντεύω τι υπήρξε ο εκλιπόντας για καθέναν από αυτούς. Πότε ειδώθηκαν για τελευταία φορά, αν μίλησαν, τι σκέφτονταν, αν αγγίχτηκαν. Φτιάχνω μικροσενάρια στο μυαλό μου και ανατριχιάζω σύγκορμος παρ’ όλο τον ήλιο – στα νεκροταφεία έχει σχεδόν πάντα ήλιο – και με έναν περίεργο τρόπο αισθάνομαι την απώλεια περισσότερο δική μου, δεν έχει πλέον σημασία αν ο νεκρός είναι όντως δικός. Ο κόμπος στο λαιμό είναι ο ίδιος.

Όταν δε, σχηματίζεται η πομπή προς την ανοιχτή γη, βαδίζω βουρκωμένος πάντοτε στα άκρα της. Προσηλώνομαι στους σταυρούς και τα γραφόμενά τους. Κάνω προσθαφαιρέσεις υπολογίζοντας τα βιωμένα χρόνια άγνωστων ανθρώπων. Που και που, απ’ ανάμεσα στους σταυρούς, βλέμματα γυναικών συνήθως που καθαρίζουν τα μάρμαρα των προσφιλών τους, ανασηκώνονται και διασταυρώνονται με τη ματιά μου. Νομίζω πως ακούω τότε σ’ αυτά λόγια ερωτηματικά, που δεν ψάχνουν παρηγοριά μα κατανόηση. Κάτι σαν: «Τώρα με καταλαβαίνεις γιατί είμαι εγώ εδώ, έτσι δεν είναι;»

Ναι! καταλαβαίνω, και συμπάσχω και κατανοώ το δράμα σου, απαντάω με τα μάτια, δε ξέρω όμως αν με καταλαβαίνουνε αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζω: «θα ήθελα να κάνω κάτι για σένα, δεν ξέρω τι, νιώθω πως αντέχω να σηκώσω ένα κομμάτι πόνου από πάνω σου μόλο που δε σε ξέρω».

Όταν τέλος οι ματιές χάσουν την όποια σύνδεσή - φανταστική ή πραγματική -, ξεκινάω να μουρμουρίζω το Motorway to Roswell των Pixies. Έχοντας – πιθανότατα - παρερμηνεύσει τους στίχους του, θεωρώ ότι είναι το λυτρωτικότερο ρέκβιεμ που έχω ακούσει.

Στα νεκροταφεία δεν πηγαίνω εύκολα. Δεν επισκέπτομαι ούτε τους δικούς μου νεκρούς. Προτιμάω να τους σκέφτομαι ζωντανούς, ότι ζουν κάπου αλλού, σε κάποιο μακρινό χωριό ή κάπου στο εξωτερικό και κάποια στιγμή κάπου θα τους ξαναδώ ή έστω θα με πάρουν τηλέφωνο.

οι Αθάνατοι του Συντάγματος

Οι Αθάνατοι του Συντάγματος

Αγέρωχους θα τους ήθελε ο "ποιητής", βαριεστημένοι μου φαίνονται εμένα, οι δίδυμοι επιφανείς Aθάνατοι, στέκονται αέναα (εδώ θα συμφωνούσαμε και οι δύο) και τυρβάζουν αφ’ υψηλού τα τεκταινόμενα στην πλατεία Συντάγματος.
 .

Σιωπηλοί παρατηρούν τις γενιές να αλλάζουν, μελετούν τις συνήθειες των ανθρώπων που διασχίζουν ή στέκονται στο χώρο που φρουρούν, ακούνε τις κουβέντες και τις φωνές τους. Μετράνε μία μία τις παρέες, ποζάρουν πίσω από τα γκρουπ των τουριστών, χαζεύουν τα μπλοκ των πολιτικών και των αργόσχολων, τις σειρές των καταναλωτών της Ερμού και των ευζώνων. Συμμετέχουν σε συνελεύσεις ή περικυκλώνονται από πορείες και παρελάσεις κάθε λογής. Ενίοτε τρώνε και κάνα δακρυγόνο. Η καλύτερή τους πάντως είναι όταν πιτσιρικάδες χορεύουν στη σκιά τους.
 .

Ο κόσμος συνήθως τους αγνοεί, κανείς δε τους μνημονεύει αλλά αυτοί πάντα βρίσκουν τον τρόπο και τρυπώνουν στα πλάνα και τις φωτογραφίες όλων. Κι έτσι καταγράφονται παρόντες είτε στις μικρές κι ασήμαντες στιγμές μας είτε στα μεγάλα γεγονότα, τα ιστορικά.
 .

Ο μονοκοτυλήδονος ακανθωτός αθάνατος χρωστάει την επίσημή ονομασία του (Agave) στην κεραυνοβολημένη από το Δία, Αγαύη. Την κόρη του βασιλιά των Θηβών, Κάδμου. Το υποείδος που «ευδοκιμεί» στην πλατεία Συντάγματος είναι η Agave americana (χε χε). Το προσωνύμιο Αθάνατος (century plant στις ΗΠΑ) οφείλεται τόσο στο πολυετές της ζωής του όσο και στον περίεργο τρόπο διαιώνισής του.
 .

Ο Αθάνατος (ή Αγαύη) ανθίζει άπαξ στο βίο του (της), κάνει ένα γιγάντιο λουλούδι 7 μέτρων το οποίο του απομυζά όλη την ενέργεια με αποτέλεσμα το μητρικό φυτό να ξεραίνεται και να πεθαίνει. Εντωμεταξύ μόλις λίγα εκατοστά μακρύτερα του φυτού πτώματος, κάποιο από τα παραβλαστήματά του, παίρνει τα σκήπτρα και αυτομάτως χρίζεται immortal, the next generation.

197?

υγ. Αν ποτέ θυμηθείς, πότισε τους περνώντας από το Σύνταγμα. Άδειασε στις γλάστρες τους το μισοάδειο σου μπουκάλι και μη ντραπείς που θα δείχνεις so surreal ανεβασμένος/η εκει πάνω.

χιόνι πέφτει και σκεπάζει την αυλή μας

Αν και η λέξη σοκ περιγράφει την αρχική μου αντίδραση, θα κάνω το στομάχι μου πέτρα και θα το δεχτώ: ο κος Σαββόπουλος αποφάσισε να μιλήσει για καλό σκοπό ή τουλάχιστον αυτή την πρόθεση του καταλογίζω.

Αναφέρομαι φυσικά στη δήλωση/πρόταση του για τη διαχείριση (sic) των μεταναστών, την οποία κρίνω πως έκανε εν θερμώ μιας και όπως ο ίδιος ανέφερε, την προηγούμενη μέρα (της δήλωσής του) κάποιος συνεργάτης του έπεσε θύμα ένοπλης επίθεσης στο κέντρο της Αθήνας.

Και σ’ αυτό το σημείο, έρχομαι τώρα εγώ, ο τυχαίος, και ακούω τα λόγια του από τη ραδιοφωνική διακαναλική σύζευξη. (Άκου και/ή διάβασέ την) Αναρωτιέμαι γιατί δε μπορώ παρά να αποκωδικοποιήσω σε αυτά, μια – σίγουρα πιο ευγενικά διατυπωμένη - εκδοχή των απόψεων που ακούω στα φουαγέ των λεωφορείων και των τρόλεϊ. Σκέφτομαι πάλι, πως αν προέρχονταν από το στόμα κάποιου απροστάτευτου και ταλαιπωρημένου κάτοικου του κέντρου θα το δικαιολογούσα, από τη γνώριμη και αγαπημένη φωνή αντιθέτως ακούγονται οξύμωρα.

Κι αυτό γιατί ο κος Σαββόπουλος εκλήθη να καταθέσει τη γνώμη του ως άνθρωπος του πνεύματος (χωρίς εισαγωγικά) και όχι ως ένας απλός και καθημερινός πολίτης που ο ίδιος ή κάποιος δικός του έχει υπάρξει θύμα της βίας που βασιλεύει στο κέντρο. Τέτοιες μαρτυρίες θυμάτων – και δεν τις απαξιώνω καθόλου, μιας και ο ίδιος παθών – καθώς και τις συμπαρομαρτούντες φωνακλάδικες κορώνες – αυτές τις κατανοώ μα τις απαξιώνω - ακούμε καθημερινά και κατά δεκάδες στα ΜΜΕ. Δυστυχώς.

Έτσι ακόμα κι αν ο κος Σαββόπουλος συγκαταλέγει εαυτόν στην παραπάνω κατηγορία (αυτή των απλών και καθημερινών ανθρώπων) θα περίμενα απ’ αυτόν μια λιγότερο «ριζοσπαστική» (sic) θέση εφόσον έπρεπε υποχρεωτικά να καταθέσει άποψη, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως ο λόγος του έχει μεγαλύτερη βαρύτητα/επιρροή στην κοινή γνώμη από εκείνον των πολλών.

Κάπως έτσι, έφτασα να τσακώνομαι για ώρες με φίλους που αποδέχτηκαν και ενστερνίστηκαν τα λεγόμενά του. Θέλω λοιπόν τώρα, πάντα σε κόσμιο κλίμα, να θέσω στους φίλους αυτούς τα εξής ερωτήματα:

1. Οι προς μεταφορά άνθρωποι θα ερωτηθούν ή κάποια νύχτα θα κοπαδοποιηθούν και θα αποσταλούν στον επιλεγμένο προορισμό.

2. Με ποιο τρόπο καλλιεργούνται τα αραιοκατοικημένα νησιά (πχ οι Κυκλάδες) και τα ορεινά χωριά?? Γιατί δεν έχουν καλλιεργηθεί μέχρι τώρα;

3. Οι έστω και λιγοστοί κάτοικοι αυτών ή και οι ιδιοκτήτες των οικιών θα ερωτηθούν; Αν όχι απλά η μετατροπή σε κόλαση λόγω κακής γειτονίας της ζωής αμφοτέρων πλευρών δείχνει μονόδρομος.

4. Ας υποθέσουμε ότι τα παραπάνω ξεπερνιούνται. Οι νέοι έποικοι θα έχουν οικονομικό όφελος από την εργασία τους ή μόνο τα ανταλλακτικά οφέλη της στέγασης και τη σίτισής τους; Στη δεύτερη (και πιο πιθανή να συμβεί) περίπτωση οι αναλογίες με τις φυτείες του αμερικάνικου νότου ή των «πόλεων» του σιβηρικού βορρά σε τρομάζουν;

5. Θα υπάρχει ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων αυτών όταν και εφόσον οι ίδιοι το επιθυμούν; Αν όχι, πως θα διασφαλίζεται η μη εκ νέου διασπορά τους-φύλαξή τους;

1. Τα προϊόντα που θα παράγουν θα είναι fair trade; (διαγράφεται ως ειρωνεία)

7. Θα το δεχόσασταν αυτό το μέτρο αν κάποιος οικισμός δημιουργούνταν κοντά στο χωριό σας, ας υποθέσουμε στις παρυφές του Πηλίου;

8. Η αιγίδα του ΟΗΕ (αν κατάλαβα καλά, ετούτο ειπώθηκε μόνο για την οικονομική πλευρά του ζητήματος) νομιμοποιεί την ακούσια μεταφορά και τον εγκλεισμό μιας ομάδας ανθρώπων έστω και σε μέρος χωρίς συρματοπλέγματα;

Και για να προλάβω τυχόν παρεξηγήσεις – ένθεν και ένθεν - να προσθέσω πως προτάσεις που περιέχουν φράσεις και λέξεις όπως επαναπατρισμός, εξέταση αιτήσεων και χορήγηση ή μη ασύλου, νομιμοποίηση, προώθηση σε άλλες χώρες της ΕΕ, έννομη απέλαση, διακρατικές συμφωνίες και φύλαξη συνόρων και δεν τις θεωρώ ταμπού και λιγότερο επικίνδυνες μου φαίνονται.

Ο σκοπός, νομίζω, δεν αγιάζει πάντα τα μέσα.

υγ. Η φωτογραφία τραβήχτηκε προ εβδομάδος στην υπόγεια διάβαση του Γηροκομείου, στους Αμπελόκηπους

μια αλλιώτικη παρέλαση, πολύχρωμη

Εικόνες από το Σάββατο βράδυ στην άκρη στο κέντρο της πόλης.

Το μουσικό θέμα είναι το Disco Sex Tune και είναι "χορηγία" του φίλου Andrew Membery (aka Toracube).

Οι Pink Singers στο Athens Pride

Πρώτη "ανταπόκριση" από το φετινό Athens Pride. Οι λονδρέζοι Pink Singers στην πλατεία Κλαυθμώνος ξορκίζουν τη βροχή με το Proud Mary των Creedence Clearwater Revival. Με λιγοστό κόσμο πάνω στην πλατεία στην αρχή - φαντάζομαι λόγω της καλοκαιρινής νεροποντής - οι προβλέψεις μου για τη φετινή (έβδομη αν δεν κάνω λάθος) διοργάνωση δεν ήταν οι καλύτερες. Είμαι όμως ευτυχής που διαψεύστηκα παταγωδώς. Περισσότερα αύριο.

Εντωμεταξύ μια απίθανη συνωμοσία όλων των video editing -software που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω στον υπολογιστή μου, με ξενυχτάει αλλά δε μου χαλάει (ακόμα) τη διάθεση, παρ' όλο που έχει πάει κοντά 4 το πρωί και τα μάτια μου γδέρνονται πάνω στους φακούς των γιαλιών μου. Αν δε τελειώσω το βιντεάκι της παρέλασης δε σηκώνομαι από το γραφείο μου.

φίλα με παντού

αφού είμαστε παντού 

Athens Pride 2011

Αύριο Σάββατο στις 6 το απόγευμα στην πλατεία Κλαυθμώνος. Αν κατέβεις θα τα πούμε από κοντά, λίγες ώρες πριν από τη συνέλευση του Συντάγματος.

Athens Pride 2010

Η μουσική είναι το “Stonewall” του φίλου Blueworks και κατά κόσμον Α. τον οποίο και ευχαριστώ για τη βοήθειά του. 

Athens Pride 2009

Εδώ το μουσικό θέμα είναι το “Rome wasn’t built in a day” το οποίο και χρησιμοποίησα με την άδεια των Morcheeba (όχι όμως και της εταιρίας τους ! αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

κάντο όπως οι μπητλς

Νο 1 - The Beatles

Νο 2 - random people

No 3 - The Simpsons

No 4 - Red Hot Chili Peppers

No 5 - G.A.P.

υγ. Για πολύ περισσότερο Abbey Road crossing ρίξτε μια ματιά εδώ