επιστροφή στο σπίτι κράτος

Μεγαλώνω κι αποκτάω λυτρωτικά κουσούρια. Κλείνω για παράδειγμα τα μάτια στις  εικόνες που με φθείρουν. Προσποιούμαι πως δεν υπάρχουν, Στην πραγματικότητα δεν τις αφήνω απ’ έξω, τις κλείνω μέσα, κάπου βαθειά, να τις επεξεργαστώ όταν μου γίνουν διαχειρήσιμες. Εντωμεταξύ επιβραδύνομαι και ξαναεπιταχύνω ανά τυχαία και άτακτα χρονικά διαστήματα. 

Αρνούμαι το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. Δεν ταυτίζομαι, πορεύομαι μόνος στο δικό μου ημίφως, δεν συμπορεύομαι παρ' όλο που σήμερα σφίγγω  το χέρι μιας φίλης που δυσκολεύεται να αναπνεύσει.  Δυστυχώς. Έχω αρχίσει να μην καταλαβαίνω τους άλλους, δεν εμπιστεύομαι την κρίση τους, κάποιες φορές κι ας τους ξέρω χρόνια. Το περίεργο είναι πως πλέον δε με πειράζει. Έτσι είναι κι έτσι είμαι. Τόσο μπορεί ο καθένας κι εγώ ακόμα λιγότερο.

υγ. Αν για να αλλάξει σελίδα η ιστορία χρειαζόταν να καεί η πόλη θα άναβα μια δυο φωτιές κι εγώ. Ένα «καλύτερο και δικαιότερο» αύριο θα ξέπλενε ακόμα και τη ντροπή μιας λαμπαδιασμένης βιβλιοθήκης, καμένης από εμάς και όχι από εμένα.  Όμως δεν το πιστεύω κι αυτό κάνει τη μιζέρια βαρύτερη. 

Έχει νυχτώσει, επιστροφή στο σπίτι-κράτος.

ςώιαριεΠ

ηττοπάθεια

τὸ εὖ, ἐν τῷ πολλῷ

ο ιπτάμενος ψάρακας

Περπάτησα τα πρώτα 4 χιλιόμετρα της μέρας για να κατέβω στο σταθμό, γέμισαν τα πνευμόνια μου αέρα (;) κι έφτασα ορεξάτος στο σταθμό. Έβαλα να παίξει το σήμα, έπειτα το This Love Affair του Rufus Wainwright. Λίγο πριν τελειώσει το τραγούδι, άνοιξα το μικρόφωνα και είπα καλημέρα. 

175% παραπάνω εκπομπή σήμερα, τρεισημισάωρο επεισόδιο, ατελείωτο, ή που θα το ευχαριστηθείς περισσότερο (κατά 175%) ή που η σχεδόν διπλή δόση θα σε πήξει για τα καλά. Στη δεύτερη περίπτωση σου συνιστώ να το παρατήσεις, δε θέλω γκρίνιες μετά. Πάντως εγώ το ευχαριστήθηκα.

Με ένα κλικ στο γνωστό εικονίδιο  όποιος/α ενδιαφέρεται μπορεί να την αποκτήσει σε 128άρι mp3.

το γνωστο εικονίδιο

 Το playlist της εκπομπής όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

υγ1. Η φωτογραφιάρα που κοσμεί την ανάρτηση είναι του φίλου chocorello από ένα περίπατο που κάναμε στον Εθνικό κήπο, το προηγούμενο Σάββατο.

υγ2. Νάνα δεν έπαιξα. Σ'ένα κομμάτι μόνο - το Nirvana Banana -  o Zal Yanovski τραγουδα κάμποσα συνεχόμενα Να Να Να Να. Μάλλον όμως αυτό δε μετράει, οπότε...

---------------------Update---------------------

Εντόπισα ένα σφάλμα στη σημερινή εκπομπή. Από Phil Ochs έπαιξα το 8 λεπτο I've Had Her και όχι το Outside of a Small Circle of Friends όπως λανθασμένα είπα. Apologies.

--------------------- Tέλος Update---------------------

στον καναπέ μου με τη Νάνα

 Η Νάνα είναι παντού. Σε όσα ανά την Ευρώπη παζάρια έχω επισκεφτεί, τα κοκάλινα γυαλιά – σήμα κατατεθέν, ξεπροβάλουν συχνά πυκνά πίσω από βινύλια του Brel αν είμαι στο Βέλγιο για παράδειγμα, των Mott The Hoople αν βρίσκομαι στην Αγγλία ή γερμανόφωνων βλαχοσυλλογών της πλάκας στο Βερολίνο. Συχνότερα βέβαια με τρομάζουν όταν εμφανίζονται ανάμεσα σε δίσκους του Αγγελόπουλου (του Μανώλη) ή του «Γρανίτα από λεμόνι» στα εν Ελλάδι παζάρια.

Εγώ πάντως βράχος, δεν αγοράζω ποτέ δίσκο της Νάνας (*). Από επιλογή. Αν και υπάρχουν  χιλιάδες επίσημες, ημι, ή ανεπίσημες κυκλοφορίες δίσκων και συλλογών της, δεν είναι μόνο οι επιλογές της Νάνα που ελλείψει συνήθως επαφής με τα δικά μου γούστα, με απωθούν. Κάτι στο τρέμολο της φωνής της είναι που με αποσυντονίζει. Εκτιμώ μόνο κάποιες από τις ερμηνείες της στα τραγούδια του Χατζιδάκι αλλά παρ’ όλα αυτά, κι εκεί ακόμα δε με πείθει. 

Τις προάλλες, πήρα απόφαση – μιας και του έπρεπε - να στείλω τον καναπέ μου για επιδιόρθωση. Απλό έπιπλο από βαρύ ξύλο, κλασσικό sixties μοντέλο, σίγουρα «μοντέρνο» στην εποχή του, δε μου πήγαινε να τον αντικαταστήσω με έναν καινούριο απ’ το IKEA. Κανόνισα λοιπόν τις τιμές, αγόρασα ύφασμα, ήρθε ο επιπλοποιός και τον πήρε.  Δεν πρέπει να είχε και πολλές δουλειές, στις 3 μέρες μου τηλεφώνησε για την παράδοση. 

"Έτοιμος κύριε", μου είπε ο επιπλοποιός, ασθμαίνοντας ακόμα από το κουβάλημα, για να συνεχίσει: "Σας έφερα όμως και ένα δώρο. Είχα στο μαγαζί 70 δίσκους, κάποιος πελάτης τους άφησε πριν χρόνια, άχρηστοι είναι σε μένα, σας τους έφερα να πιάσουν τόπο, είδα πως εσείς έχετε πολλούς και τους εκτιμάτε."

Κάπως έτσι εισέβαλλε ο εικονιζόμενος δίσκος της Νάνα στο σπίτι μου. Ανάμεσα σε σκυλάδικα, Πάριους, βινύλια της Λίτσας Διαμάντη αλλά και της Whitney Houston (η δεύτερη μου αντιπάθεια), Queen, Bad Company και Pink Floyd μεταξύ άλλων.

Μιας και μικροπολιτικές δε χωράνε σε τέτοιες καταστάσεις, αντιπαρέρχομαι τη δηλωμένη προσωπική αντιπάθεια και κάθομαι με τη Νάνα στο πικάπ για καφέ.  Κάθε πρεσβευτής και πρέσβειρά μας στο εξωτερικό θα ‘πρεπε να είναι καλοδεχούμενος! Ακόμα κι αν προκαλούν ενστάσεις τα λεγόμενά του; η εύλογη απορία.

(*) Για να είμαι ειλικρινής έχω έναν ακόμα δίσκο με τη Νάνα, εκείνον που συνεργάζεται με τον Harry Belafonte. Είναι όμως χρεωμένος στον Harry, μέρος μιας σειράς άλμπουμ που έβγαλε εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 60. Εκεί, κάτω από το γενικό τίτλο: An evening with H.B. φιλοξενούσε άλλοτε τη Lena Horn, τη Miriam Makeba ή τη «δική μας» Nana.

Και για να μην ξεχνιόμαστε: Την Παρασκευή 10/2/12 και όπως πάντα 

1. Ολόφρεσκο επεισόδιο "στον λεμονοστίφτη",
2. στις 10:00 το πρωί ,
3. στον indieground radio,
4. χωρίς καθόλου Νάνα ,
5.  πάτα το κουμπί (ή το link που έχει και chat)
   

http://indiegroundradio.com/

Μετέωρα

ο Τ και η Α στο Βερολίνο, όπως τους φωτογράφησα το 2005

Η πρώτη γνωριμία με τον φίλο μου τον Τ (aka Αριστοτέλη Καρανάνο, πρώτη φορά σπάω την ανωνυμία κάποιου εδώ μέσα) έγινε μια ηλιόλουστη μέρα του 1975 στο νηπιαγωγείο. Καταλύτης όμως για την μετέπειτα σχέση μας, υπήρξε ο περιπετειώδης καιρός που μοιραζόμασταν την ίδια γκαρσονιέρα-αετοφωλιά, πολλά χρόνια αργότερα στην Πάτρα. Σήμερα εκτός από φίλος του είμαι και ο βασικός του "dealer" δίσκων βινυλίου.

Προσπερνάω εκατοντάδες άξια λόγου γεγονότα που συνέβησαν έκτοτε, κοντεύει πια 25ετία, για να έρθω στο σήμερα. Ή μάλλον στο μεθαύριο. Τη μέρα που ο Τ. και η σύντροφός του, φίλη Α (Αλεξάνδρα Σιάφκου, δεύτερη φορά) επιστρέφουν στο Βερολίνο. Επτά χρόνια μετά τις μαγικές μέρες που περάσαμε εκεί σαν παρέα, ο Τ και η Α θα ξαναβρεθούν εκεί για έναν λίαν σημαντικότερο λόγο: είναι προσκεκλημένοι του εκεί φεστιβάλ κινηματογράφου. Είναι βλέπεις το δίδυμο που υπογράφουν ως "σκηνογράφοι και ενδυματολόγοι"  στα "Μετέωρα".

Τα "Μετέωρα", είναι μια ταινία Ελληνογερμανικής παραγωγής, γυρισμένη πριν δυο χρόνια από τον ελληνικής μεν καταγωγής σκηνοθέτη, μόνιμο δε κάτοικο Κολομβίας, Σπύρο Σταθουλόπουλο (PVC-1) και παίζει στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του 62ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου (που θα πραγματοποιηθεί από 9-19 Φεβρουαρίου). 

Το σενάριο της ταινίας εστιάζει στον έρωτα του Θεόδωρου (Theo Alexander) και της Ουρανίας (Tamila Koulieva) που ουδέν μεμπτόν θα είχε αν οι πρωταγωνιστές δεν ήταν αμφότεροι μοναχοί στα καθαγιασμένα βράχια των Μετεώρων. Απ' ότι μαθαίνω από την inside information, η ταινία προβλέπεται να πυροδοτήσει κύμα συζητήσεων και αντιδράσεων. 

Meteora film still image

Εννέα άνθρωποι – οι δύο ηθοποιοί - σε ένα καλοκαίρι γυρίζουν μια ταινία. Μηδενικού προϋπολογισμού δε τη λες αλλά τα δέκα χιλιάρικα δεν είναι αρκετά, όλα πρέπει να γίνουν από αυτούς τους 9. Το πέρασμα καθενός από τους ουκ ολίγους ρόλους είτε ηθοποιών είτε τεχνικών μας είχε περιγραφεί ενδελεχώς τις μέρες αμέσως μετά τα γυρίσματα.  Έχω ακούσει ιστορίες για κάθε αντικείμενο και κάθε άνθρωπο που συμμετείχε στην ταινία:

Μόλις είχαμε στήσει μια λίμνη, τι στήσει δηλαδή, σκάψει είναι το σωστό και μάλιστα με 40 βαθμούς υπό σκιάν για μια εγκατάσταση στο φεστιβάλ των Δελφών και είχαμε πάρει απόφαση να ξεκουραστούμε δυο μέρες πριν ανέβουμε στα Μετέωρα για τα γυρίσματα.  Ένα τηλεφώνημα όμως μας έβαλε ξανά στο αμάξι, σε τροχιά για Αθήνα. Είχαμε να παραλάβουμε τις «πέτρες του εγκλήματος» των σκηνικών και κάτι άλλα μηχανήματα από το φρακαρισμένο απ’ τις μπύρες σπίτι του Σιντ (των Dark Rags). Το αμάξι φούρνος, η ταπετσαρία της οροφής να έχει ξεκολλήσει απ’ τη ζέστη και να μας σκεπάζει – την ξήλωσα εντελώς προκειμένου να βλεπόμαστε -  και ‘γω να στάζω μέσα στα μακριά μούσια, θα έκανα και τον καλόγερο βλέπεις σε κάποια σκηνή. Με τα πολλά φτάνουμε Αθήνα, με καλούν για ένα καινούριο μάθημα – ο μαθηματικός μέσα μου με τρέφει ακόμα – φοράω ένα καθαρότερο μπλουζάκι και βρωμύλος όπως ήμουν χτυπάω το κουδούνι κι αρχίζω από το πουθενά να διδάσκω παραγώγους.

  

• Λ: Κουστούμι βρήκες; Τι θα φορέσετε;
• Τ: Ναι θα βάλω το γαμπριάτικο, καλά που μου το θύμισες να το πάω καθαριστήριο. Η Αλεξάνδρα σχεδίασε μόνη της το φόρεμα, θα «ραφτεί» στης Ντιάνας (η χρυσοχέρα μητέρα της φίλης Β). Θες να πάμε να αγοράσουμε το ύφασμα μαζί;
• Λ: Και δεν πάμε;

 Κατεβαίνουμε όπως παλιά στο κέντρο, γυρολόγοι της παλιάς Αθήνας. Παρά το κουράγιο χιλίων ταξιτζήδων που επιδεικνύει ο Τ. βρισκόμαστε μπλοκαρισμένοι ανάμεσα σε δυο πορείες. Αυτά τραβάω καθημερινά μου λέει, παρκάρουμε και ξεκινάμε πεζοί. Καλημερίζει και συζητά με τον Αραβικό πληθυσμό του Μεταξουργείου και μπαίνουμε σε στενάκια μικρομάγαζα σα σπηλιές με παππούδες που βάφουν κουμπιά. 

ένα φουστάνι για το Βερολίνο, στην Αθήνα

Προχωράμε χωρίς να αναπολούμε τα παλιά, άλλωστε δεν έχουμε χαθεί, μιλάμε μια ή δυο φορές τη μέρα κι εγώ ξεκινάω δήθεν αδιάφορα την κουβέντα:

• Λ: Άγχος για το κόκκινο χαλί;
• Τ: Άγχος; Όχι θα έλεγα, πλάκα θα έχει, θα τα καταφέρουμε. Σκέφτομαι όμως τις δουλειές που αφήνω και θα μαζευτούν βουνό όταν γυρίσουμε.
• Λ: Ποιες διασημότητες θα ήθελες να γνωρίσεις εκεί;
• Τ: Η Angelina Jolie δε με …ενδιαφέρει, τη Charlotte Gainsbourg θα θελα να γνωρίσω. Να την ευχαριστήσω που υπάρχει, κληρονόμησε την αγάπη που τρέφω και στους 2 γονείς της, είναι το μεγάλο μου κόλλημα.

Η καλόγρια με τα all star

Φτάσαμε Μετέωρα αργά το βράδυ, Καλως ορίσατε είπε ο Σπύρος, αύριο το πρωί έχει ξύπνημα στις 5, εσύ Αλεξάνδρα έχεις γύρισμα. Θα είσαι η μοναχή. Πρόβλημα: η Αλεξάνδρα φοράει σταράκια κάτω από το ράσο - δεν έχει άλλα παπούτσια - και κυριότερα είναι καθολική, γεγονός που τη δυσκολεύει να κάνει με φυσικότητα τον σταυρό της με τον ορθόδοξο τρόπο. Στην πρωινή λειτουργία όμως τα πήγε περίφημα. Ακίνητη από το φόβο μη φανούν τα αθλητικά της υποδήματα, και πριν συνειδητοποιήσει ακριβώς τι γίνεται έγινε δέκτης πλήθους χειροφιλημάτων από τις δεκάδες αυθεντικές προσκυνήτριες που συνέρρεαν ευλαβικά στο μοναστήρι και δεν είχαν αντιληφθεί την παρουσία του συνεργείου.

• Ντριιιν
• Λ: Καλημέρα, με την Αλεξάνδρα μπορώ να μιλήσω; Θα ήθελα να της πάρω συνέντευξη για το ιστολόγιο «Λεμονοστίφτης»!
•  Α: Έλα ρε Λέμον, που τη βρίσκεις την όρεξη; Αφού το ξέρεις πως κωλώνω στις συνεντεύξεις, ακόμα και για πλάκα να είναι, χώρια που μόλις έχω ξυπνήσει.

Την ξεσηκώνω με πονηριά. Ρωτώ για το φόρεμα: "Καλά οκ, αλλά η τουαλέτα σου πως θα είναι;"   Ξεκινά να μου την περιγράφει, στείλε μου το σχέδιο με email την παρακαλώ.

σχέδιο

• Α: Μάλλον δε θέλω να γνωρίσω καμμιά διασημότητα. Πιστεύω πως είτε θα ντρέπομαι σα παιδί, είτε αν χρειαστεί να μιλήσω θα πετάξω από αμηχανία καμία άκυρη εξυπνάδα, οπότε άσε καλύτερα.
•  Α: Θυμάμαι τη νύχτα που χάσαμε ένα μέλος του συνεργείου, της παρέας δηλαδή. Σίγουρα στο έχω ξαναδιηγηθεί. Μέναμε σε κάποιο γειτονικό χωριό και είχαμε τελειώσει τα γυρίσματα της τρίτης μέρας. Είχαμε βγει για κάνα φαγητό αφήνοντας στο σπίτι-κοινόβιο τον τεράστιο μοντέρ μας να ξεκουραστεί. Ήταν εξαντλημένος, είχε συνέχεια αναποδιές και ατυχήματα, όλο τον καιρό των γυρισμάτων. Όταν γυρίσαμε το σπίτι ήταν κλειδωμένο και σκοτεινό, χτυπούσαμε ώρα, πόρτες και κουδούνια, τηλεφωνούσαμε, καμία απάντηση.  Όταν δε, παραβιάσαμε ένα παράθυρο και είδαμε πως ούτε μέσα στο σπίτι ήταν μας ζώσαν τα φίδια. Ο Σπύρος βγήκε να τον ψάξει στο χωριό. Εμείς ερευνούσαμε τη γύρω περιοχή. Λίγο πριν καλέσουμε την αστυνομία, βρέθηκε σ’ένα ιντερνετ καφε να μιλάει με τη γυναίκα του στη Ν μερική.

 Εχθές με τη μεγάλη βροχή ο Τ. έτρεχε από Συνεργείο σε Βυρσοδεψείο, να σώσει από βέβαιη διάλυση τα σκηνικά και τις εγκαταστάσεις των 2 θεατρικών χώρων. Τα ίδια και σήμερα. Μιας και δεν ξέρω αν θα προλάβουμε να τα πούμε από κοντά τους εύχομαι ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ με τη σιγουριά ότι ένα χρυσό αρκουδάκι ταιριάζει στο σαλόνι του σπιτιού τους. Πάντα τέτοια.

Στη Μάνη, όπου ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα, έπρεπε να στήσουμε το κελί και το elevator room της μονής όπως το λέγαμε ανάμεσα στα χαλάσματα ενός πέτρινου πύργου. Ξέρεις εκείνο το δίχτυ που ανεβοκατέβαιναν οι μοναχοί στα ύψη των βράχων. Στα Μετέωρα δεν καταφέραμε να φιλμάρουμε τη σκηνή οπότε τώρα έπρεπε να το φτιάξουμε μόνοι μας. Ιδέες είχαμε, υλικά όμως πουθενά, μαγαζιά απλά δεν υπήρχαν. Ότι κατασκευές χρειαστήκαμε τελικά, τις φτιάξαμε από διάσπαρτα πεταμένα αντικείμενα από τις γύρω οικοδομές: ξύλα, παλέτες, σίδερα και ότι φανταστεί ο νους σου. Ένα καρούλι του ΟΤΕ και ένα σκουπόξυλο έγιναν το βαρούλκο του «ασανσέρ». Το δίχτυ το πήρα από τον Πειραιά. Πήγα να την  παζαρέψω σε μια αποθήκη αντικείμενων από διαλυμένα πλοία, κάτω στο λιμάνι. Ο τύπος που την είχε μου την άφησε στη μισή τιμή. Με θυμήθηκε είπε από κάτι πάρτυ τη δεκαετία του 90.

 Η πρεμιέρα της ταινίας θα γίνει την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου στις 16:30 στο Berlinale Palast (D).

άσχετη φωτό: λούτρινες άρκτοι εν κινήσει

από τα σύννεφα

 

Όταν πέφτεις από τα σύννεφα, 

να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος,

έχεις τόσα να θυμηθείς.

 

 

 

 

υγ. Προσοχή! Το τρίστιχο δεν είναι ποίηση, απλά τη φωτογραφία ήθελα να αναρτήσω και έγραψα και μία "εξυπνάδα" από κάτω.

γυμνές αλήθειες

Προσκεκλημένος του Chocorello σε παιχνίδι ιστολόγων αποδέχομαι τον όρο να αραδιάσω 7 πράγματα που δεν ξέρουν οι άλλοι για μένα, 7 γυμνές αλήθειες που χλωμό το βλέπω αν ενδιαφέρεται κανένας να τα μάθει. 

Επιλέγω λοιπόν τα απαιτούμενα Επτά πράματα που δεν ξέρεις για εμένα από τα είκοσι που αρχικά έγραψα (είναι να μην πάρω φόρα) και τα αναρτώ με τυχαία σειρά:

1. Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης παρ’ όλα αυτά στα όνειρά μου οδηγώ κανονικά.
2. Μικρός – φανερά επηρεασμένος από το σήριαλ - φαντασιωνόμουν πως είμαι ο άνθρωπος από την Ατλαντίδα.
3. Έχω πάρει ασημένιο μετάλλιο στα 1200 μέτρα στην κατασκήνωση κίντερλαντ.
4. Πέρασα ανίδεος το δυσκολότερο (για μένα) μάθημα στο πανεπιστήμιο με 6. Η Λ απ’ την οποία αντέγραψα τα πάντα πήρε 5. Είχα κάνει καλύτερα γράμματα.
5. Έχω έναν εχθρό. Για λίγο με είχε κι αυτός αλλά το να εύχομαι το κακό κάποιου μου ήταν πολύ ψυχοφθόρο οπότε τον ανέβασα λίγο ψηλότερα: στο σκαλί της ενισχυμένης αντιπάθειας.
6. Με τον συνομήλικό μου, δεκάχρονο τότε Chocorello,  κλέβαμε στα ηλεκτρονικά. Είχαμε βρει ένα, με ένα φιδάκι που τρώει μπίλιες και μεγαλώνει, που δούλευε και με τάληρο αντί για δεκάρικο που έπρεπε να ρίχνουμε. Μας εκλουναπάρκωσαν κακήν κακώς όταν μας πήραν χαμπάρι.
7. Συχνά μου λένε οι φίλοι μου, πως όταν διηγούμαι μια ιστορία υπερβάλλω. Τους ανταπαντώ πως ουδέποτε ψεύδομαι.  Ακόμα κι αν πω ότι έρχομαι από το μέλλον πάντα θα έχω αποδείξεις:

φωτό από τον ηλεκτρικό

 Κάπου εδώ όμως θα σπάσω την αλυσίδα του chain game και θα περιμένω να αντιμετωπίσω θαρραλέα ότι πρόκειται να με 'βρει λόγω αυτής της τακτικής μου.

 Εντωμεταξύ, και όσον αφορά τη χθεσινή ανάρτηση,  το αφισσάκι Νο1 προκρίθηκε και μάλιστα με διαφορά. Ευχαριστώ όσες και όσους μπήκαν στον κόπο και με βοήθησαν στην επιλογή.

Νο 1

Η εκπομπή η σημερινή, η 18η στη σειρά, είναι ήδη ανεβασμένη και περιμένει να αποκτηθεί με το πάτημα ενός και μόνο κουμπιού απ' όποιον/α θέλει  να την ακούσει.  Το playlist φυσικά και είναι στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

το ένα και μόνο

Καλή ακρόαση και καλύτερο Σαββατοκύριακο.

χρήσιμη - μόνο για μένα - δημοσκόπηση

νο 1

νο 2

νο 3

νο 4

νο5

νο 7

"Πρέπει" να παραδώσω ένα αφισάκι για την εκπομπή μου στο σταθμό μέσα στο επόμενο διήμερο. Καθώς ένας σωρός άλλα καθημερινά τρέχουν και έχοντάς το αμελήσει, τρέχω τώρα, σχεδόν τελευταία στιγμή.  

Σιγά το πρόβλημα που σε βασανίζει, θα μου πεις. Ή το άλλο με τον κόσμο που χάνεται και τς βαρκούλες... Συμφωνώντας και επαυξάνοντας - και μιας και τα σοβαρότερα των προβλημάτων δε δύνανται να απαντηθούν μέσω δικτυακής δημοσκόπησης -, θέτω μόνο τα παραπάνω 4-5 εικονίδια στη διάθεση όποιου/ας θα ήθελε να με βοηθήσει στην επιλογή του ...καλύτερου.

With a little help from my net friends λοιπόν. 

υγ.1 Αύριο Παρασκευή όπως πάντα στον indieground radio στις 10 το πρωί.

http://indiegroundradio.com/

υγ.2  Το σκίτσο που εικονίζεται στο 1 και το 4 είναι ( "πειραγμένη" από εμένα ) λεπτομέρεια μεγαλύτερου έργου της φίλης Κατερίνας Μανωλέσσου. Πάντως το μικιμάου που τρέχει είμαι όντως εγώ.

what's up, Chap?

The Chap

 Ξεκινάω από τα βασικά:

1. Οι Chap κυκλοφορούν την επόμενη εβδομάδα καινούριο πολύ καλό άλμπουμ, το “We are nobody”. Επιστρέφουν με ένα δίσκο γεμάτο  straight pop – και όχι μόνο για τα δικά τους δεδομένα - τραγούδια, δυο χρόνια μετά το “Well done Europe” του 2010. Είχαν εντωμεταξύ κυκλοφορήσει πέρυσι και τη συλλογή με τον – και σε αντιδιαστολή με τον φετινό - “επηρμένο” τίτλο “We are the best”.  

Το διαφορετικό με όσα έχουν κάνει μέχρι σήμερα οι Chap είναι πως όλα τα τραγούδια του W.A.N. στερούνται της παραδοσιακής ειρωνείας που χαρακτηρίζει τη μπάντα ή τουλάχιστον αυτή τη φορά είναι κρυμμένη πολύ πολύ βαθύτερα.

Από τα 11 κομμάτια προσωπικά θα προτιμούσα το "Rhythm King" για πρώτο single. 

The Chap - We Are Nobody

2. Τους Chap τους γνωρίζω προσωπικά. Κάποιοι από τα παιδιά μάλιστα είναι πολύ καλοί μου φίλοι. Παρ' όλα αυτά θέλω να πιστεύω πως η ανάρτηση αυτή βρίθει αντικειμενικότητας.

Στην εκπομπή της Παρασκευής θα έχω μαζί μου το νέο άλμπουμ των Chap και ελπίζω να κοινωνήσω σε όποιον ακούσει το αληθές των παραπάνω γραμμών. Μέχρι τότε, ορίστε το καινούριο τους lofi χειροποίητο video:

The Chap - What Did We Do?

http://www.thechap.org/