κάποιες ώρες πάνε χαμένες, κάποιες όχι

Κάτω από τις γαλαζοπράσινες ανταύγειες που τρεμόπαιζαν στο αχνοκίτρινο , το χρώμα του ταβανιού, οι ξεραμένες σάλτσες, γύρω από ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς στο μέγεθος της παλάμης μου ήταν το τελευταίο πράγμα που είδα. Έπειτα χάθηκαν κι αυτές πίσω από καστανές τρίχες, πίσω από τα γένια μου, καθώς το σώμα μου κυλούσε σε βολικότερες για ύπνο στάσεις και το κεφάλι μου έψαχνε να ενωθεί με τα μπλε ικέα μαξιλάρια του καναπέ. Ανέπνευσα βραχνά κι η μυρωδιά καφενείου που έχει απλωθεί γύρω μου, πλημμύρισε όσο λειτουργικό χώρο έχει μείνει στα πνευμόνια μου ενώ ανελέητα πιστολίδια συνέχισαν να αντηχούν από τα μισά του τέταρτου επεισοδίου του δεύτερου κύκλου του σήριαλ που γεμίζει το χρόνο μου 3η μέρα τώρα. Αποκοιμήθηκα στον καναπέ κατά τις 4 το πρωί, είχα να γειωθώ έτσι από τον υπόλοιπο πλανήτη πολλά χρόνια, και είδα όνειρά στα οποία δεν είχε σπάσει το πολύμηνο σερί καλής διάθεσης, και οι ώρες δεν πήγαιναν χαμένες. Με ξύπνησε η πρωινή φασαρία του δρόμου, μια δυο σουβλιές στην μέση, ανακάθισα στον καναπέ κι έφαγα μισό σάντουιτς που βρήκα μπροστά μου για πρωινό. Την υπόλοιπη μέρα δεν έγινε τίποτα που να αξίζει να αναφέρω και τίποτα που να σκέφτηκα και να μπορώ να αναρτήσω. Κάποια στιγμή μόνο πετάχτηκα στη Μαλακάσα να δω τους Depeche Mode (θα γράψω και γι αυτό, έστω και ετεροχρονισμένα, μέχρι τότε η φωτό της ανάρτησης).

Την Κυριακή το βράδυ - στη δεύτερη αναλαμπή διάθεσης της μέρας- ένα ακόμα επεισόδιο της εκπομπής «στον λεμονοστίφτη» πήρε σάρκα και οστά στο στούντιο του indieground. Καλεσμένος και συμπαρουσιαστής ο Νεκ και σπέσιαλ guest star η Σοφία του Σαββατιάτικου Lies & Alibies. Έχω την εντύπωση πως βγάλαμε μια καλή εκπομπή μεταξύ πολλών μπυρών, γέλιου, πειραγμάτων και απανωτών μουσικών αναλύσεων.

Ευχαριστώ την παρέα του στούντιο αλλά και όσους/ες μας συντρόφευσαν/άκουσαν δικτυακά, και όπως πάντα ήρθε η ώρα να αναφέρω τη δυνατότητα ακρόασης του ηχογραφημένου επεισοδίου είτε απευθείας από εδώ:

80th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

είτε με το κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου (και στη σελίδα που ανοίγει το download 112,1 MB):

click pic to download

Το playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

για σήμερα και για μεθαύριο

  για σήμερα

Τρεις ώρες η σημερινή εκπομπή-αφιέρωμα στον Nick Cave και τους καλλιτέχνες που συμπορεύτηκαν μαζί του από τον καιρό των The Boys Next Door μέχρι (και κυρίως αυτούς) τους Bad Seeds. Στο στούντιο τραγούδησα (φάλτσα το ξέρω) και χόρεψα (αυτό το ‘κανα καλά) μόνος μου, όπως άλλωστε συνηθίζω στις περίεργές μου εποχές με τη μουσική της εμπνευσμένης αυτής καλλιτεχνικής παρέας.

Ευχαριστώ όσους με άκουσαν, διασκέδασαν όσο κι εγώ τούτο το γλυκύτατα αυτοκτονικό τρίωρο - είτε με συντρόφευσαν μέσω πάσης φύσης μέσων επικοινωνίας με το αναπάντεχα θετικό τους feedback, είτε όχι.

Έτσι – στα γρήγορα – σας αφήνω προκειμένου να ετοιμαστώ για τη συναυλία των Depeche Mode (μου τη χρωστούσα από το 1985). 

Αν κάποιος/α  "έχασε" τη ζωντανή μετάδοση (και θέλει) μπορεί να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη κατά το σύνηθες ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

79th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή την τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου (και στη σελίδα που ανοίγει το download 170,88 MB):

click pic to download

Το playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

  Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.

 και για μεθαύριο

Ανανεώνω το ραδιοφωνικό ραντεβού για άλλο ένα έκτακτό επεισόδιο της εκπομπής αυτήν την Κυριακή στις 8 το βράδυ. Με συμπαρουσιαστή τον Νεκ και αυτή τη φορά. Όποιος/α επιθυμεί να περάσει μαζί μας το Κυριακάτικό του βράδυ, δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

οι κακοί σπόροι

Οι προφήτες το ‘χαν προβλέψει από καιρό ανοίγοντας το δρόμο, κι ο King Ink δεν τους διέψευσε. Έτη βιβλικών παραβολών για επίγειους θεούς και σκοτεινούς αγγέλους στρατολόγησαν πλήθος συνοδοιπόρων, αποστόλων που φώτισαν και ενδυνάμωσαν τον ιδιόρρυθμό του λόγο. Κι ύστερα οι ιεραπόστολοι, άξιοι συνεχιστές του έργου του, το διασπείρουν προσηλυτίζοντας νέους πιστούς ανά την υφήλιο.

Ένα ευλαβικό δίωρο αφιερωμένο στα έργα και τις ημέρες τόσο του Nick Cave, όσο και (κυρίως σ’ αυτόν) στον υπέροχο θίασο που τον συνδράμει 40 χρόνια τώρα (ναι, είναι μαζί από το 1973) είτε  κάτω από τα ονόματα Boys Next Door και Birthday Party είτε ως Bad Seeds. 

Την Παρασκευή 10 Μαϊου λοιπόν, στις 10:00 το πρωί και μέσα από το στούντιο του indieground θα μνημονευτούν προφήτες  που φέρουν ονόματα όπως : Nina, Johnny, Scott, και Leonard,  απόστολοι  που λέγονται Blixa, Thomas, Martyn P., Mick, Jim, Warren, Ed, Barry, Anita, Kid Congo, Conway, Hugo, Roland και Lydia, και ίσως - αν προλάβουμε - κάποιοι άξιοι μαθητές μεταξύ πολλών περισσοτέρων.

Αν κάποιος/α επιθυμήσει να συμμετάσχει και να ακούσει τη λειτουργία αυτή δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ: 

https://www.facebook.com/events/120724338129725/

 Χειρόγραφο του Nick Cave.“More Things to Remember…”,  Melbourne’s Arts Centre.

αναστάσεις (;)

Checkpoint Charlie.  Βερολίνο 2005.

πάρκινσον & υιός

Αδελφάκι του Αλτσχάιμερ, η νόσος του Πάρκινσον. Νευροεκφυλιστικές αμφότερες. Οφείλεται στην προοδευτική νέκρωση των κυττάρων της μέλαινας ουσίας (η οποία αποτελεί τμήμα ενός δικτύου πυρήνων στις εσωτερικές περιοχές του εγκεφάλου) τα οποία παράγουν το νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη βοηθά την δημιουργία και τον έλεγχο της κίνησης του σώματός και η έλλειψη της είναι η αιτία των λεγόμενων εξωπυραμιδικών (!) συμπτωμάτων, τα οποία μπορεί είναι τρόμος (τρεμούλα), δυσκαμψία ή ακαμψία, βραδυκινησία ή ακινησία και αστάθεια. 

Πάρκινσον έχει ο πατέρας μου, 3^η πενταετία τώρα, κι αν εξαιρέσεις τον τρόμο όλα τα υπόλοιπα εξωπυραμιδικά συμπτώματα – χωρίς τα «ή» τα διαζευκτικά – τα έχει.  Και εξελίσσονται μέρα με τη μέρα πλέον. Οι μέρες που την σωματική παρακμή την παρατηρούσες χρόνο με το χρόνο έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, έδωσαν τη θέση τους σ’ εκείνες που η διαφορά ήταν ορατή μήνα με το μήνα αλλά πλέον είναι κι αυτές παρελθόν.

Ως εκφυλιστική ασθένεια του εγκεφάλου, η Πάρκινσον επιφέρει με τον καιρό αλλοιώσεις τόσο στην εμφάνιση όσο και – αυτό είναι που πονάει - στη συμπεριφορά του ασθενούς. Έτσι καλό θα ήταν αφού διαγνωστεί η επερχόμενη κατηφόρα – κάπου στα μισά της διαδρομής -, οφείλεις τόσο στον πάσχοντα σου όσο και στον εαυτό σου , να τον χαιρετήσεις. Να κρατήσεις  μια καλή του εικόνα, να 'χεις να φέρνεις στο μυαλό σου τις μέρες που δε θα αναγνωρίζεις ποιον – νιώθεις ή πρέπει να - φροντίζεις. Εγώ αυτό το σημείο το έχασα, πράγμα που κάνει τα πράγματα δυσκολότερα.

#

Ο κυρ Βασίλης ο ταξιτζής, έτσι έμαθα αργότερα πως τον έλεγαν, με ρώτησε: Που πάμε παλληκάρι μου? και έβαλε μπρος.

- Τη μικρότερη κούρσα της καριέρας σου, εδώ παρακάτω στα 300 μέτρα, του απάντησα χαμογελαστός.

- Και πήρες ταξί;

- Ε, τι να κάνουμε; Πάω να πάρω τον πατέρα μου από το καφενείο, δε μπορεί να περπατήσει βλέπεις.

- Κι εσύ πας να τον βοηθήσεις, ε; άκουσα τον κυρ Βασίλη τον ταξιτζή να με ρωτά ρητορικά με φωνή αναπάντεχα σπασμένη σαν από συγκίνηση. Ταυτόχρονα προσπαθούσε να συμμαζέψει κάποια δάκρυα στο πρόσωπό του. Την ίδια ώρα εγώ σκεπτόμουν το οδοιπορικό της προηγούμενης εβδομάδας, όταν γυρίσαμε με τα πόδια και τα 300 αυτά μέτρα τα καλύψαμε σε 55 λεπτά. Ομήρου Οδύσσεια.
Οδοιπορικό 300 μέτρων στα Αθηναϊκά πεζοδρόμια με τις ρωγμές τους να γίνονται ποτάμια, τις καθιζήσεις τους ερέβη και τα πεσμένα φύλλα θανάσιμες παγίδες για να μην αναφέρω τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα που σου απόκοπταν κάθε δυνατότητα προσπέλασης τους, ακόμα κι υγιής αν ήσουν.

#

[Κάποια φορά στην παλιά δουλειά, στο γραφείο, είχε έρθει να εξυπηρετηθεί κάποιος ηλικιωμένος με Πάρκινσον. Είτε λόγω καλής θέλησης και πείρας δικής μου, είτε λόγω αδυναμίας των υπολοίπων υπαλλήλων να συνεννοηθούν μαζί του – δε θυμάμαι - , τον είχα αναλάβει εγώ.  Λίγο πριν τις τελικές υπογραφές, κι εκεί που έστω και με υπόκωφη φωνή προσπαθούσε να συζητήσει μαζί μου, εν λόγω κύριος κοκκάλωσε. Πάγωσε κυριολεκτικά και μόνο όταν κόλλησα το αυτί μου στο στόμα του τον άκουσα να λέει:  "Είμαι φτιαγμένος από ξύλο. Τα πόδια μου είναι κούτσουρα που γλιστράνε μέσα στα παπούτσια μου. Δεν υπάρχει τριβή. Κι εγώ τώρα, άμα κινηθώ θα σπάσω. Τι θα κάνω που δεν είναι η γυναίκα μου εδώ;" Έσκυψα του έλυσα τα κορδόνια και του έβγαλα τα παπούτσια του, έκανα μερικές μαλάξεις στις πατούσες του και έτσι ξυπόλητο τον πήγα σπίτι του και τον παρέδωσα στη γυναίκα του. Ακριβώς έτσι φαντάζομαι πως νιώθει τα βράδια και ο πατέρας μου - όταν εξασθενούν τα αυτοκόλλητα που εγχέουν ντοπαμίνη στο δέρμα του -,  μόνο που δεν μας το λέει.]

#

- Άνθρωποι είμαστε, κι άνθρωποι πρέπει να παραμείνουμε. Να φροντίζουμε τους συνανθρώπους, είτε δικοί μας είναι είτε ξένοι. Είναι τιμή μου η κούρσα αυτή, χαίρομαι που μπορώ να βοηθήσω κι εγώ, είπε ο κυρ Βασίλης. 

Παραξενεμένος, γύρισα προς το μέρος του, και βλέποντας τη συγκίνησή του να μεγαλώνει τον χτύπησα φιλικά στον ώμο, αδυνατώντας να προβλέψω πως η χειρονομία μου αυτή θα πυροδοτούσε – εκ νέου - εντονότερη ροή δακρύων.

- Δε θα σας χρεώσω τη διαδρομή μου είπε. Αυτή ήταν η πληρωμή μου σήμερα είπε.

Του βαλα τα χρήματα με το ζόρι στο χέρι όταν φτάσαμε στο πατρικό, τον καληνύχτησα και περίμενα να τελειώσει η κουβέντα που είχαν προλάβει να ανοίξουν οι δύο άντρες στα μπροστινά κάθισματα.

- Είναι ο καλύτερός μου γιός, είπε ο πατέρας μου δείχνοντάς με την ώρα που έβγαινε.

- Πατέρα δεν έχεις άλλο γιο, αλλά ευχαριστώ του αστειεύτηκα την ώρα που τον παρέδιδα στη μάνα μου. 

Κι έφυγα διερωτούμενος για πολλοστή φορά αν θα το έχω κι εγώ. Είχε και η η γιαγιά μου, η μάνα του πατέρα μου, βλέπεις.