περιαυτολογώντας μια Πέμπτη

  Πέμπτη είναι η τέταρτη μέρα της εβδομάδας

Έφτασα στο στούντιο αναίτια κακοδιάθετος αλλά ο συνδυασμός της μυρωδιάς του καφέ, της κονσόλας κι ενός τσιγάρου με συνέφεραν άμεσα και ξεκίνησα έναν πετυχημένο σαραντάλεπτο (ναι, τόσο νωρίτερα έφτασα σήμερα - είμαι μανιακός με την ακρίβεια -) pre-show αυτοσχεδιασμό. Κι όπως λένε η καλή μέρα απ' το πρωί (ή ελάχιστα αργότερα) φαίνεται.

 

Χωρίς να κομπάζω, θεωρώ το σημερινό επεισόδιο της εκπομπής ως ένα από τα διασκεδαστικότερα που έχω κάνει (τουλάχιστον για μένα).  Αν όχι προς τα λεγόμενα μου ή τον τρόπο παρουσίασης των τραγουδιών (σ’ αυτά πάλι με το ίδιο δυσκοίλιο στυλ ακούγομαι) αλλά ως προς τις επιλογές καθαυτές, κάποιες από τις μείξεις/αλλαγές, τις 4-5 μικροθεματολογικές υποενότητές της και την λιγομίλητη μεν μα πολυπληθή παρέα των ακροατών είμαι κατενθουσιασμένος.

Για όσους δεν πρόλαβαν τη ζωντανή μετάδοση της εκπομπής και θέλουν να επιβεβαιώσουν τα παραπάνω (αν δεν μίλαγα καθόλου θα ξανάκουγα κι εγώ την εκπομπή αλλά συνήθως το να ακούω τη φωνή μου, μου προκαλή αμηχανία), υπάρχουν κατά το σύνηθες οι λεγόμενες δεύτερη ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

 

  και τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου:

click pic to download

Στο γυρισμό έβγαλα και μια ταιριαστή (?) με το κλίμα των ημερών φωτογραφία με συμβολισμούς, νοήματα κλπ κλπ από αυτά που μ αρέσουν.

 υγ1. Τα τραγούδια του playlist:

• Antonio Carlos Jobim & Louis Bonfa - Manha De Carnaval (orch)
• Raining Pleasure - Orpheus 
• The Residents - My Window
• Pedro - Timetakesthetimetimetakes
• The Rolling Stones - 2000 Light Years From Home
• Shawn Phillips – She was waiting for her mother at the station in Torino and you know I love you baby but it's getting too heavy to laugh
• Girls Names - Pittura Infamante
• The Last Shadow Puppets - My Mistakes Were Made For You
• Ансамбль пу А.Тартаковского - Путешественник
• Love - Orange Skies
• Amazing -The Fog
• The Rutles - Nevertheless
• Paul McCartney - Teddy Boy
• Διονύσης Σαββόπουλος - Κιλελέρ
• The Nits - Lenin and the Wounded Angel
• The Waterboys - Red Army Blues
• The Fall - My New House
• Them - You Just Can΄t Win 
• Morphine - Thursday
• The Kills - Blue Moon
• The Feelies - The Undertow
• Jethro Tull - Wond'ring Aloud
• Nancy Sinatra and Lee Hazlewood - Lady Bird
• Bonzo Dog Doo Dah Band - The Equestrian Statue
• Sex Pistols - L'anarchie pour le U.K.
• Tom Waits - I'll Be Gone
• Monty Python - Never be Rude to an Arab
• Monty Python - I Like Chinese
• Patrik Fitzgerald - Adopted Girl
• The Veils - Advice For Young Mothers To Be
• Serious Drinking - Country Girl Becomes Sex And Drugs Punk
• Antonio Carlos Jobim & Louis Bonfa - Manha De Carnaval (lyrics)

υγ2. Διόρθωση: Τόσο το "Pittura Infamante"  όσο και το άλμπουμ "New Life" των Girls Names είναι φυσικά του 2013 και όχι όπως λανθασμένα - που μου 'ρθε; - είπα του 2005. Για την ιστορία η μπάντα σχηματίστηκε το 2009.

update: Αν παρ' ελπίδα δεν απάντησα σε κάποιο μήνυμα στο τσατ του σταθμού το πρωί (όπως του φίλου Τ. που μόλις μου το είπε) αυτό συνέβη γιατί ποτέ δεν εμφανίστηκε, οπότε αντιχαιρετώ τώρα από εδώ.

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό δι-, τρι-, τετραήμερο σε όλους. Θα τα πούμε μόλις γυρίσουμε. 
Πάω να φτιάξω μπαγκάζια.
 

καυτό πλαστικό

Μην αφήνεις ποτέ πλαστικά τάπερ πάνω στην ηλεκτρική κουζίνα. Υπάρχει περίπτωση να ανάψει κάποιος (ή εσύ) το λάθος μάτι στην κουζίνα,και τότε το πλαστικό θα αρχίσει να λειώνει, δυσώδεις καπνοί θα πλημμυρίσουν το χώρο σου και αν τύχει να είμαι εγώ εκεί κοντά θα σπεύσω να το απομακρύνω παθαίνοντας εγκαύματα σε τουλάχιστον τέσσερα σημεία του αριστερού μου χεριού. Δε με λυπάσαι;

Κοιτάζοντας ανέκφραστα σα να μην ήταν δικά μου τα τρία δάκτυλα «καλουπωμένα» από ρευστό πολυμερές το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «την έβαψε ο ιδιοκτήτης τους» ενώ το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βάλω το χέρι μου για 10 λεπτά κάτω από τρεχούμενο παγωμένο νερό βρύσης. Ενώ παρατηρούσα τις πρώτες φουσκάλες να σχηματίζονται, ανέκτησα άμεσα ψυχραιμία/επαφή με το περιβάλλον και η μουσική ξανάρχισε να ηχεί και στα δικά μου αυτιά. Ταυτόχρονα σε μια περίεργη κατάσταση ζεν έδωσα σε μένα το λόγο μου – και τον τήρησα -  ότι δεν πρόκειται να πονέσω και στους υπόλοιπους συγκαλεσμένους το χρόνο να καταλάβουν ότι «…χμμμ, Χιούστον, έχουμε πρόβλημα» χωρίς περαιτέρω καντήλια.

Όση ώρα αναρωτιόμουν αν ήταν προφητικό το "Burning my Fingers" των Shakespeares (που ακούσαμε μαζί την προηγούμενη Παρασκευή), ακολούθησαν διαδοχικές επαλείψεις στα αναψοκοκκινισμένα μου δάχτυλα με οδοντόκρεμα, μέλι, σπρέι πουλβο που έφερε ο Α., αλοιφή μπεπανθόλ που έφερε πάλι ο Α. και τέλος με μια χειροποίητη κρέμα κεριού που έκαναν θαύματα στο δέρμα αλλά όχι και στο "κέφι για πάρτυ".

ΕΝΤΩΜΕΤΑΞΥ

5 μέρες μετά κι έχοντας μόλις σκάσει τις αντιαισθητικές (το 'βλεπα στα μάτια όσων τις κοίταζαν) φουσκάλες με το πύον στα δάχτυλά μου ετοιμάζω το καινούριο επεισόδιο της εκπομπής «στον λεμονοστίφτη» το οποίο εκτάκτως θα μεταδοθεί αύριο Πέμπτη 14/03 στις 10:00 το πρωί (αυτό δεν αλλάζει) από το στούντιο του indieground με κάμποσα τραγούδια, απ' αυτά που με έσκισαν περισσότερο την εβδομάδα που μας πέρασε. 

Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει παρέα και φυσικά να ακούσει τα εν λόγω τραγούδια, μπορεί να συντονίσει τις οπτικές του ίνες στο δίκτυο του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

http://www.facebook.com/events/557674367598686/

περπατώντας στην Αθήνα

 (κακοτραβηγμένες φωτογραφίες που μ' αρέσουν)

I wanna be your jukebox

 στιγμιότυπο 1

Λεκέδες υδραργύρου συρρικνώθηκαν σε μικρές μπίλιες στο χαλί, τα ρούχα και την κουβέρτα που τύλιγε το σκεβρωμένο λόγω ψύξης σβέρκο μου ενώ το 37 και 4 που έδειχνε μέχρι τότε το old school θερμόμετρο κατέβηκε απότομα και μετασχηματίστηκε μονομιάς  σε αρτηριακή πίεση. Το Τσερνομπίλ στο σαλόνι μου ήταν γεγονός. 

Βλαστημώντας την ώρα και τη στιγμή που το ξέθαψα – το ηλεκτρονικό είχε μείνει από μπαταρία – πάτησα το κουμπί του κόκκινου συναγερμού  και επιχειρήσαμε νυχτιάτικη απυδραργύρωση του χώρου απομακρύνοντας τα μολυσμένα αντικείμενα (ναι, έτσι πρέπει για ρίξε μια ματιά εδώ) εκτός σπιτιού, με απώτερο προορισμό τους τα σκουπίδια. Ανάμεσά τους το χαλί, η αγαπημένη μου φόρμα, μια κουβέρτα και όσα κουτάλια χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή του τοξικού κωλο-Hg 

Γι αυτό δεν πρόλαβα να κοιμηθώ προχθές γιατί αντίπροχθες έφταιγε μόνο η ψύξη και οι αφόρητοι πόνοι που με ξύπναγαν κατά τη διάρκεια των περιστροφών που συνήθως φέρνω στον ύπνο μου.

 στιγμιότυπο 2

Το βράδυ κατεβαίνω ρομποτικά στο μετρό. Θα πρεπε να βάλω κολλάρο σκέφτομαι και γελάω μόνος μου την ώρα που κατεβαίνω σαν τον R2-D2 στις αποβάθρες του σταθμού. Στο άδειο βαγόνι μπαίνω εγώ και ένα ζευγάρι γάλλων κοντά στα εξήντα.  Οι πόρτες κλείνουν κι εγώ αργά-αργά προσεγγίζω  την εξωτερική πλάτη ενός κουπέ για να στηριχτώ. 

Παρόλα αυτά θα ζήλευες τόσο τα αντανακλαστικά όσο και το επιτυχημένο μπλονζόν που έκανα στο άδειο βαγόνι του μετρό (αλλά σίγουρα όχι και την σουβλιά που με διαπέρασε – είπαμε έχω ψύξη – ) προκειμένου να πιάσω στον αέρα το Γάλλο κύριο που χωρίς να κρατιέται από πουθενά κατέρρεε με το απότομο (?) ξεκίνημα του συρμού. 

 Το «κάνε το καλό κλπ κλπ» σαν επαναλαμβανόμενο μάντρα μέχρι το σταθμό Συντάγματος δε βοήθησε καθόλου στο να συγχωρήσω την αγένεια των φρανσουάδων που όχι ευχαριστώ δεν μου παν αλλά ούτε ματιά ή χαμόγελο δεν μου ‘ριξαν παρόλο που γλίτωσα το σύζυγο του ζεύγους ελάχιστα πριν από την πρόσκρουση του στο πάτωμα του βαγονιού

Άραγε ήμουν αόρατος, οπότε πιθανότατα σκέφτηκαν πως κάποιος άγγελος τους βοήθησε ή ήταν τόσο μαλάκες που θεώρησαν ότι ήταν απλά υποχρέωσή μου να τα κάνω. Τουλάχιστον μου είπε ευχαριστώ η κυρία που της έδωσα το εισιτήριό μου.

 στιγμιότυπο 3

Στο Τζάρμους πρέπει να βάλω ξεσηκωτική μουσική για πάρτυ ενώ  είμαι άυπνος, πονάω, έχω πυρετό κι έχω φάει σούπα και τηγανητές πατάτες με αυγά ενώ είναι Τσικνοπέμπτη.  Παραδόξως για δισκοθέτη (βλέπε: "πάρτυ σε ένα τετραγωνικό μέτρο") φαντασιώνομαι μια ταμπέλα να γράφει  «I wanna be your jukebox tonight» κρεμασμένη στο στήθος μου όση ώρα προσπαθώ να μπω μεταφυσικά στα κεφάλια των φίλων και θαμώνων του μαγαζιού εκλιπαρώντας για κεφάτες παραγγελιές αφού το δικό μου μυαλό επιλέγει μηχανικά και μόνο Mecano, Pixies, Growlers και Lucio Battisti για επόμενο κομμάτι.  Ότι δεν πρέπει να βάλεις δηλαδή σε πάρτυ που δεν κάνεις μόνος σου.

Δεν ξέρω αν ήταν η μπύρα ή ο συνδυασμός της με το κοκταίηλ χαπιών που είχα πάρει νωρίτερα αλλά κατάφερα να εγκλιματιστώ. 

Όταν πας μόνος σου σ’ ένα μπαρ κάθεσαι σχεδόν πάντα στη μπάρα και μάλιστα προς τη μεριά του δισκοθέτη. Αυτό φαντάζομαι συμβαίνει γιατί ο μπάρμαν και ο dj είναι – τουλάχιστον μέχρι να πιάσεις κουβέντα/γνωριμία με κάποιον άλλο ή να έρθει αυτός/η που περιμένεις – οι κοντινότεροι «δικοί σου» άνθρωποι. 

Με την πλάτη γυρισμένη σε μένα, ο μοναχικός συνομήλικος, απολάμβανε το ουίσκι του ακίνητος μέσα στη βαβούρα του χώρου. Τον είδα να πιάνει τον ρυθμό με το ένα πόδι στα πρώτα τραγούδια, μετά με τα δύο, να κατεβαίνει από το σκαμπό αργότερα, να με συγχαίρει με τον αντίχειρα προς τα πάνω, να μπαίνουν σε χορευτικές κινήσεις και τα χέρια του και  προς το τέλος να χορεύει ανελέητα λίγο πριν έρθει η συντροφιά που περίμενε

- Φίλε ευχαριστώ για τη μουσική μου είπε φεύγοντας

- Εγώ σ’ευχαριστώ γιατί ήσουν το τροχιοδεικτικό μου, του απάντησα με ειλικρίνεια. 

 

 στιγμιότυπο 4

Μισή ώρα περπάτημα στο παντέρημο κέντρο της Αθήνας με φέρνουν στα ίσα μου, κι έπειτα ταξί για το σπίτι.

- Μήπως να κλείναμε το παράθυρο γιατί έχω μια διαολεμένη ψύξη και είμαι μούσκεμα στον ιδρώτα; λέω του ταξιτζή. 

- Ψύξη; Πω, πω! Κι εγώ είχα τις προάλλες και σε καταλαβαίνω φίλε. Που πονάς

- Ώμος, σβέρκος και κεφάλι, αποκρίνομαι κι αυτός ελευθερώνει το δεξί του χέρι απ’ τις ταχύτητες, τεντώνει το δείκτη του και αρχίζει να τον πιέζει στον ώμο μου, το σβέρκο μου και το πίσω μέρος του κεφαλιού μου επαναλαμβάνοντας «εδώ;», «εδώ;», «εδώ;».

Ευτυχώς φτάσαμε πριν με ακροαστεί ενώ με συμβούλεψε να βάλω μια θαυματουργή αλοιφή σε μπλε κουτί με πράσινα γράμματα. Βιξ σκέφτομαι πως θα εννοούσε. 

 στιγμιότυπο 5

Η εκπομπή σήμερα ήταν τουλάχιστον για μένα γλυκύτατη και απολαυστική παρότι ταλαίπωρος.  Ένα μίνι αφιέρωμα 3-4 τραγουδιών στο Breaking Bad, ένα (ημιτελές αυτό γιατί δεν πρόλαβα να παίξω αυτό) στον Bowie και μια μικρή άτυπη συνέχεια προς το τέλος της εκπομπής του κυριακάτικου επεισοδίου, αυτού που κάναμε μαζί με τον Νεκ μεταξύ άλλων.

Για όσους δεν πρόλαβαν τη ζωντανή μετάδοση της εκπομπής - και θέλουν -, υπάρχουν κατά το σύνηθες οι λεγόμενες δεύτερη ευκαιρία για απευθείας ακρόαση

 

  και τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου:

click pic to download

 υγ1. Τα τραγούδια του playlist στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. 

υγ2. Ο τίτλος της σημερινής ανάρτησης είναι ένας από τους 8 που προκύπτουν από αυτή σε αντίθεση με άλλες φορές που δεν βγαίνει ούτε ένας. Η δε φωτό είναι τραβηγμένη σε κάποιο μοναστήρι αλλά τώρα δε θυμάμαι σε ποιο.

άτιτλο

Άν καταφέρω (*) να κοιμηθώ θα ξυπνήσω με κόπο αύριο Παρασκευή 08/03 το πρωί, θα μαζέψω τα κομμάτια μου και θα συρθώ στο κέντρο της Αθήνας. Από τις 10:00 το πρωί θα βρίσκομαι στο στούντιο του indieground για 2 ώρες, για να εκπέμψω το νέο "μοναχικό" άτιτλο επεισόδιο της εκπομπής.

Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει παρέα και φυσικά να ακούσει τα τραγούδια που θα κουβαλάω μαζί μου, μπορεί να συντονίσει τις οπτικές του ίνες στο δίκτυο του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

(*) Εδώ κανονικά θα 'πρεπε να ανοίγει παρένθεση με τις περιπέτειες που μ' έχουν κρατήσει άγρυπνο κάμποσες μέρες τώρα, ειδικά η χθεσινή που ήταν το ανάλογο του Τσερνομπίλ σε οικιακή κλίμακα - . Είμαι όμως τόοοοσο κουρασμένος που ...

υγ. Επίσης σήμερα το βράδυ θα είμαι εκεί που λέει το παρακάτω αφισάκι.