I gotta be me

 απότο "Far Side gallery vol 4" του σπουδαίου Gary Larson.

I'll go it alone, that's how it must be

I can't be right for somebody else

If I'm not right for me

I gotta be free, I've gotta be free

Daring to try, to do it or die

I've gotta be me

I gotta be me, I've gotta be me

What else can I be but what I am

Sammy Davis Jr. - I Gotta Be Me

η νύχτα μόλις πριν από τα δάση

"… έτρεξα, έτρεξα, έτρεξα για να μη βρεθώ στρίβοντας τούτη τη φορά τη γωνία, μπροστά σ’ένα δρόμο άδειο από σένα, να μη βρω και τούτη τη φορά μόνο βροχή, βροχή, βροχή, για να ξαναβρώ τούτη τη φορά εσένα στη στροφή της γωνίας, και να τολμήσω να φωνάξω : φίλε! και να τολμήσω να σε πιάσω από το μπράτσο: φίλε! και να τολμήσω να σε πλησιάσω: δωσ’ μου φωτιά φίλε, δεν κοστίζει τίποτε φίλε, κωλοβροχή, κωλοαέρας, κωλοδιασταύρωση, δεν είναι καλό ούτε για σένα, ούτε για μένα, να κυκλοφορούμε εδώ απόψε, δεν έχω όμως τσιγάρο, δεν ήταν τόσο για να καπνίσω που σου ‘λεγα: φωτιά φίλε, όσο για να σου πω φίλε: κωλοσυνοικία, κωλοσυνήθεια να τριγυρνάς κατά δω (τρόπος κι αυτός να κολλάς στους ανθρώπους!), γυρνάς τότε κι εσύ, με τα ρούχα βρεγμένα κινδυνεύοντας ν’ αρπάξεις κάθε λογής αρρώστια, κι ούτε που σου ζητάω τσιγάρο πια φίλε, δεν καπνίζω άλλωστε, τίποτε δεν θα σου κοστίσει που σε σταμάτησαν, ούτε φωτιά, ούτε τσιγάρο φίλε, ούτε λεφτά (για να φύγεις ύστερα! δεν κάνω ούτε για εκατό φράγκα απόψε), και εξάλλου έχω να σε κεράσω εγώ έναν καφέ, στον κερνάω φίλε, προκειμένου να επιστρέψω σ’ εκείνα τα περίεργα φώτα, και για να μη σου κοστίσει τίποτε γι αυτό ακριβώς σου κόλλησα – μπορεί να έχω έναν δικό μου τρόπο να πλησιάζω τους ανθρώπους, τελικά όμως δεν τους κοστίζει τίποτε (δεν μιλάω για δωμάτιο φίλε, δωμάτιο για μια νύχτα, διότι και οι πιο εντάξει τύποι κατεβάζουν τα μούτρα, ναι, για να φύγεις ύστερα! δεν θα μιλήσουμε για δωμάτιο φίλε), έχω όμως μια ιδέα να σου πω – έλα, μην καθόμαστε εδώ, σίγουρα θ’ αρρωστήσουμε – απένταρος, άνεργος δεν βοηθάει και πολύ τα πράγματα (δεν είναι αυτό που ζητάω, δεν είναι αυτό πραγματικά), είναι που κατ’ αρχάς έχω αυτήν την ιδέα, που πρέπει να σ’ την πω, σ’ εσένα κι εμένα που τριγυρνάμε σ’ αυτή την παράξενη πόλη, δίχως φράγκο στην τσέπη (έναν καφέ πάντως στον κερνάω σύντροφε, έχω να σ’ τον κεράσω, δεν τα στρίβω τώρα), διότι εκ πρώτης όψεως δεν είναι τα λεφτά ούτε για σένα, ούτε για μένα που μας καρφώνουν χάμω! έχω λοιπόν αυτή την ιδέα φίλε, για όσους σαν κι εσένα κι εμένα δεν έχουν λεφτά, ούτε δουλειά, και ούτε που ψάχνω πια στ’ αλήθεια – στη δουλειά εμείς οι άλλοι, έξω, δίχως μία στην τσέπη δεν βαραίνουμε πολύ, στο παραμικρό φύσημα του ανέμου θ’ απογειωνόμασταν, δε θα μπορούσαν να μας κρατήσουν πάνω στις σκαλωσιές παρά δεμένους: ένα γερό φύσημα του ανέμου και θ’ απογειωνόμασταν, ανάλαφροι – όσο για το μεροκάματο, εγώ σ’εργοστάσιο ποτέ! δύσκολο να στο εξηγήσω, …"

B.-M. Koltes

"Η Νύχτα μόλις πριν από τα Δάση"

Μετάφραση: Μάγια Λυμπεροπούλου

Εκδόσεις ΑΓΡΑ

Το χω ξαναπεί, με την ποίηση και με το θέατρο δεν το χω πολύ, αλλά να!, ετούτο το βιβλίο, ετούτος ο θεατρικός μονόλογος του Bernard Marie Koltes, είναι από τα λίγα που καταλαβαίνω καλά (κι ας μην έχει ούτε μια τελεία) και κάνει ακόμα τα μάτια μου να λάμπουν στο σκοτάδι όπως την πρώτη φορά που το είδα στην Πάτρα – πάνε δεκαετίες από τότε – σ’ ένα μικρό θεατράκι (Αποθήκη νομίζω το έλεγαν, σε μια κάθετη της Κολοκοτρώνη αν θυμάμαι καλά)  με τον Πέρη Μιχαηλίδη, έχω κρατήσει και το πρόγραμμα, αν το βρω θα το αναρτήσω.

Το βιβλίο - το είχα αγοράσει λίγο καιρό μετά την παράσταση, όπως και τα υπόλοιπα του Koltes («Στη Μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι» και «Ρομπέρτο Τσούκκο») - , το κατέβασα πριν κάτι μήνες ξανά από το ράφι του, δάνειο σύστασης και προτροπής σε κάτι φίλους: διάβάστε το αλλά προσοχή ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΑΙ ΧΑΘΕΙ!

Τώρα πες με γεροπαράξενο ή όπως αλλιώς θες αλλά τον έκανα το χαμό – ούτε για βινύλιο δεν θα ‘κανα έτσι – από την ώρα που εξαφανίστηκαν τα ίχνη του και μέχρι, αγχωμένοι αμφότεροι, ο Τ. και η Α. να το ξαναεντοπίσουν με περισσή δυσκολία πάνω στο γραφείο τους. Το βιβλίο επεστράφη αδιάβαστο και λίγο πριν ξαναβρεί τη θέση του στη βιβλιοθήκη μου, το ανοίγω σε μια τυχαία σελίδα αντιγράφω και αναρτώ. 

Το έργο του Κολτες εστιάζει όχι μόνο σε όσους είναι απόκληροι, άστεγοι και μοναχικοί αλλά και σε όσους αισθάνονται έτσι, θα το συνόψιζα δε στη φράση "ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΞΕΝΟΙ" που αναφέρεται στο εν λόγω ανάγνωσμα. Ιδού μερικά βιoγραφικά στοιχεία για το συγγραφέα από τη Βικιπαιδεία:

Ο Bernard Marie Koltes, γεννημένος σε μια μεσο-αστική οικογένεια στο Μετζ το 1948, ανακαλύπτει για πρώτη φορά τη μαγεία του θεάτρου στα 20 χρόνια του, συγκλονισμένος από την ερμηνεία της ηθοποιού Μαρίας Καζαρέ στη Μήδεια. Από τη στιγμή εκείνη ξεκινά να ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή θεατρικών έργων, εκδίδοντας τον μακρύ μονόλογο "Η νύχτα πριν από τα δάση", που ανέβηκε στο φεστιβάλ Αβινιόν το 1977. Το θέατρο του Κολτές είναι μία συνεχόμενη αναζήτηση με θέμα την επικοινωνία των ανθρώπων και βρίσκεται σε αντίθεση με τη γενιά της οποίας δημιούργημα είναι το θέατρο του παραλόγου.

Τα έργα του Κολτές είναι από τα πλέον γνωστά και ο ίδιος βρίσκεται ανάμεσα στους πιο δημοφιλείς θεατρικούς συγγραφείς του κόσμου, έχοντας δει όλα τα δημιουργήματά του να ανεβαίνουν επί σκηνής. Τα ταξίδια του στην Αφρική, και η μάχη της Αφρικανικής κουλτούρας με αυτήν της Ευρώπης, τον εμπνέουν και γράφει το έργο "Μάχη νέγρου με σκύλους", ενώ μετά από ένα ταξίδι στην Αμερική γράφει τη "Δυτική αποβάθρα", που καταπιάνεται με την ιστορία δύο αδερφιών σε μια ξένη κουλτούρα. Ο ψυχοπαθής δολοφόνος Ρομπέρτο Σούκο είναι η έμπνευση για το τελευταίο του έργο "Ρομπέρτο Ζούκο". Πέθανε το 1989 στο Παρίσι από AIDS.

υγ. Όποιος/α είναι γαλλομαθής μπορεί να το διαβάσει εδώ: la nuit juste avant les forêts

κι όμως

Κι όμως, εδώ σ' αυτό το παραπέτο, σ’ αυτό το περβάζι των 4 τετραγωνικών μέτρων, ζει ένας άνθρωπος. Σπίτι, τακτοποιημένο, με τοίχους από ύφασμα.

Κι όμως, το περιστέρι αυτό – δεν ξέρω με ποιο τρόπο τα κατάφερε και βουτήχτηκε στη μπογιά – είναι μπλε.

Κι όμως, από τους 35 λευκούς επιβάτες (όρθιους και καθήμενους) του λεωφορείου, και άλλους τόσους αναμένοντες στη στάση την επιβίβαση τους, κανείς δεν έβαλε ένα χεράκι. Μόνο η μόνη μαύρη γυναίκα κατέβηκε απ' το όχημα να σηκώσει τη μία από τις δύο τεράστιες τσάντες της κοντής μπάμπως με το μαλλιαρό πηγούνι και τα παράξενα καρώ ρούχα. Τη δεύτερη την ανέβασα εγώ, από ντροπή.

 

Kι όμως, παρά τα ενενηνταπέντε επεισόδια που έχω στην πλάτη μου, στο σημερινό πλακώθηκα σε κάτι ξεγυρισμένα σαρδαμ. Εγκεφαλικό ένα πράγμα (μπάζα αντί για μπάντα είπα κάπου), αλλά δεν έγινε και τίποτα: οι μουσικές και τα τραγούδια, ήσυχοι δυναμίτες, άριστα επιλεγμένα. Ευχαριστώ όσους και όσες φίλους/ες μου κράτησαν παρέα σήμερα ακούγοντας ή/και επικοινωνώντας.

 

Όσοι και όσες πάλι, έχασαν ακουσίως (ή εκουσίως και το μετάνιωσαν) το σημερινό (96ο) επεισόδιο και θέλουν να το ακούσουν, υπάρχει η δυνατότητα απ' ευθείας ακρόασης του από εδώ:

96th lemon's indie radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Η απόκτησή του ως podcast σε εμ-πη-θρη επιτυγχάνεται με το πάτημα του ακόλουθου εκονιδίου:

click pic to download

 υγ. Το playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο της ανάρτησης.

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

η καθημερινότητα σε δεύτερο πλάνο

 Επιστροφή στους φυσιολογικούς ρυθμούς για το S03Ep06 επεισόδιο του λεμονοστίφτη με τον τίτλο "Overcome by happiness". Τρέχω. Τρέχω σ'ένα σωρό μη προσοδοφόρες δουλειές, για να μη σκουριάσω. Χαμαλίκια. Όπως πολλοί άλλοι. Κι έπειτα, όχι πάντα επιτυχημένa (εχθές καθάρισα το βρωμερό μου πληκτρολόγιο, έλαμψε, μόλις συνειδητοποίησα πως δε δουλεύει πλέον το space), home improvement. Καινούριοι δίσκοι, όχι απαραίτητα νέες κυκλοφορίες, αποκτήθηκαν, και - έχοντας προλάβει κάποιοι να ψηφιοποιηθούν ήδη - ανακατεύονται με τους παλιούς και μέσα σ’ ένα μουσικό αναβρασμό ανεβοκατεβαίνουν στα ράφια.  

 

Διανύω βλέπεις τη χειρότερη χείριστη εργασιακή μου χρονιά της τελευταίας εικοσαετίας. Και δεν ελπίζω σε σπουδαίες αλλαγές για φέτος. Άραγε τι θα γίνω όταν μεγαλώσω; Δίπλα τους, αρτιαφιχθέντα δια μέσου οπτικών ινών, νέα ακούσματα. Όλα αυτά στη συνέχεια ξεδιαλέγονται προσεκτικά και φτιάχνουν το soundtrack προσωπικών και όχι μόνο στιγμών της εβδομάδας που πέρασε.  Παρόλα αυτά ηθικόν ακμαιότατον (ακόμα). Εστιάζω σε όλα εκείνα που ανέκαθεν ευχαριστιόμουν και δεν κοστίζουν. Στα πράγματα και τους ανθρώπους που νιάζομαι και αγαπάω, στους φίλους μου, στη μουσική και τα βιβλία μου, τις φωτογραφίες και τις αναρτήσεις μου. Λίγο μόνο πριν βρουν το δρόμο τους προς το μικρόφωνο. Είμαι ήδη στο δρόμο, έχω να πληρώσω ληξιπρόθεσμους λογαριασμούς.

  

Παρασκευή 8 Νοεμβρίου Οκτωβρίου στις 10:00 το πρωί όπως πάντα λοιπόν και όποιος/α επιθυμεί να συμ-παραστεί στο εορταστικό επεισόδιο που φέρει τον τίτλο "Overcome by happiness" - δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  για να ακούσουμε ΠΑΡΕΑ τα τραγούδια που έχω διαλέξει, πατώντας εδώ:

η μάχη του Αλγερίου

Αγαπημένη ταινία του Andreas Baader (όπως διάβασα πρόσφατα καθώς ετοίμαζα μια προηγούμενη ανάρτηση) αλλά κυρίως του φίλου μου του Π, που μου την πρότεινε. Αφορμή μια καλοκαιρινή επιπαράλια κουβέντα μας για τα εκεί καθέκαστα τη δεκαετία του ‘50, την οποία (κουβέντα μας) πυροδότησα εγώ.

Κι αυτό καθώς πολλά από τα καλοκαιρινά μου αναγνώσματα ("Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων" του Jean - Michel Guenassia, το "Μαύρο Αλγέρι" του Maurice Attia, και "Το ένστικτο του θανάτου" του Jacques Mesrine ) - γραμμένα από πένες Γάλλων που κατατρύχονταν από τους εφιάλτες του δικού τους Βιετνάμ γαρ - περιείχαν από απλά συχνές αναφορές ή/και αυτοβιογραφικές καταγραφές, μέχρι ολοκληρωτική πηγή έμπνευσης τον αντι-αποικιοκρατικό πόλεμο των Αλγερινών ενάντια στους Γάλλους.

Έναν πόλεμο που ξεκίνησε έπειτα  από εκατόν τόσα χρόνια «ειρηνικής» - τρόπος του λέγειν - συνύπαρξης. Ενός «εμφύλιου» θα τολμούσα να πω κάποιες στιγμές που θα θεωρούσα τους δεύτερης ή τρίτης γενιάς Γάλλους εποίκους  γηγενείς. Αλλά δε το τολμώ.  

Η "Μάχη του Αλγερίου" που γυρίστηκε το 1966, από τον Τζίλο Ποντεκόρβο, προσομοιάζει συχνά με αληθινό ντοκιμαντέρ  λόγω της χρήσης της κάμερας στο χέρι (θα εντυπωσιαστείς όταν μάθεις πως καμιά σκηνή του φιλμ δεν είναι από αρχειακό υλικό ).

Μέσα από τα ρεαλιστικά μονοπλάνα του περιγράφει τις αστικές διαδρομές του ιδιότυπου αυτού πόλεμου και τις αιματοβαμμένες πρακτικές που εφαρμόστηκαν εκατέρωθεν (βασανιστήρια κρατουμένων, εκτελέσεις αντιφρονούντων, ανατινάξεις οικιών – όχι πάντοτε εκκενωμένων -, βίαιες ανακρίσεις, εκούσιες/τυφλές βομβιστικές ενέργειες σε πολυσύχναστα μέρη κ.ο.κ.) και κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ απελευθερωτή και τρομοκράτη, του σκοπού και του μέσου.

Η ταινία "La battaglia di Algeri" όπως είναι ο πρωτότυπος της τίτλος βραβεύτηκε  στο Φεστιβάλ Βενετίας την ίδια χρονιά. 

Το μεγαλύτερο μέρος της εκτυλίσσεται τις ημέρες της επταήμερης γενικής απεργίας που οργάνωσε το FLN (National Liberation Front)  και της επιτυχούς προσπάθειας κατάπνιξής της από τους αλεξιπτωτιστές του συνταγματάρχη Ματιέ.

Με φόντο τόσο την παλιά ισλαμική πόλη, την Kasbah, όσο και τους δρόμους του ευρωπαϊκού στυλ παράκτιου μέρους της πόλης, ο φακός εστιάζει ή μάλλον προσωποποιεί τον ήρωα του φιλμ σε ένα πρώην χαμίνι, τον Αλί Αλ Πουάντ (υποδειγματικός ο Brahim Hadjadj), ο οποίος από τις μικροπαρανομίες και την τεταμένη με το νόμο (των Γάλλων) σχέση του περνά – ενήλικος πλέον - στην παρανομία, εντάσσεται στο Απελευθερωτικό Μέτωπο κάνοντας σκοπό της ύπαρξής του, ένα γαϊτανάκι θανάτου για  την απελευθέρωση της πατρίδας του από τους μισητούς αποικιοκράτες.

Η μουσική του Ennio Morricone (συν-συνθέτης του soundtrack με τον ίδιο το σκηνοθέτη), συνδράμει αριστουργηματικά  στην δραματουργία της ταινίας συνδυάζοντας Μπαχ, μουσική των Βεδουίνων, εμβατήρια και «μοντέρνα» τζαζ της εποχής.

 Εδώ μια κριτική του Βασίλη Ραφαηλίδη  όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα», την 15η Απριλίου του 1975.

Την ταινία την προτείνω ανεπιφύλακτα (5 στα 5 αστεράκια για μένα) και όποιος δεν την βρει αλλού μπορεί να την παρακολουθήσει σε πολύ καλή ανάλυση με αγγλικούς υπότιτλους από εδω:

Πολύ ενδιαφέρουσες επίσης οι απόψεις πέντε σκηνοθετών (Spike Lee, Mira Nair, Julian Schnabel,Steven Soderbergh, Oliver Stone) για την ταινία, τον τρόπο που τους επηρέασε και τη διαχρονικότητα αυτής σε ένα μικρό ντοκυμαντεράκι μπορείς να δεις εδώ.

λίγη ακόμα γεύση από Ελλάδα / update

στον λεμονοστίφτη καθώς άλλο ένα "επετειακό" επεισόδιο, το πέμπτο, - αν και ελαφρώς μεταχρονολογημένα - έλαβε υπόσταση  σήμερα το πρωί. Επιτυχώς κατά τη γνώμη μου.

Και καθώς κομμάτι εορταστικό το επεισόδιο, παραλείπω το κείμενο και τη φωτογραφία που σκόπευα να συνοδεύσει τη σημερινή ανάρτηση, καθώς - αν και πλόυσιο σε γεύση μεταμοντέρνας ελλάδας - στέλνει τη διάθεση συνοδεία κλαυσίγελου στα μακρινά τάρταρα. 

Αντ' αυτού μια φωτογραφία που τράβηξα προ ημερών, η οποία με τον τρόπο της μυρίζει - με πιο χαριτωμένο τρόπο είναι η αλήθεια - νεοελληνίλα.

Τώρα, όσον αφορά στην εκπομπή καθαυτή, η μεγάλη ανακάλυψη για μένα ήταν μια πρώιμη version του The Ballad of Senses and Illusions (που δεν είναι άλλο από τη "Μπαλλάντα των αισθήσεων και των Παραισθήσεων" του Χατζιδάκι) που ανακάλυψε ο Shawn Phillips στα συρτάρια του, ανέβασε στο μπλογκ του και ανακάλυψα κι εγώ με τη σειρά μου.

 Για όσους φίλους/ες ακουσίως έχασαν το σημερινό (95ο) επεισόδιο, υπάρχει η δυνατότητα απ' ευθείας ακρόασης του από εδώ:

95th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

και η απόκτησή του ως podcast σε εμ-πη-θρη επιτυγχάνεται με το πάτημα του ακόλουθου εικονιδίου και του ΣΩΣΤΟΥ πλέον link.  

click pic to download

Ιδού το playlist της σημερινής εκπομπής 

1. Phil Woods - Nica
2. Suzanne Vega - Calypso
3. Johnny Tillotson - All Alone Am I (Μάνος Χατζιδάκις)
4. Miss Piggy - Never On Sunday (Μάνος Χατζιδάκις)
5. Eric Burdon - In My Secret Life
6. Devil's Anvil - Kley (Μίκης Θεοδωράκης) *
7. Limeliters - Yerakina (Trad. Μικρά Ασία)
8. Dick Dale - Tribal Thunder (M. Πατρινός/ Ν. Ρουμπάνης / D. Dale)
9. The Beach Boys - Misirlou (M. Πατρινός/ Ν. Ρουμπάνης)
10. Lou Reed -  Paranoia Key of E
11. Sophia Loren - Σ' αγαπώ (Τάκης Μωράκης) *
12. Ella Fitzgerald & BingCrosby - Istanbul
13. Slim Gaillard Quartette - Tee Say Malee (Trad. Ιωνία, Μικρά Ασία) *
14. The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble - Amygdhala
15. Andrew Bird - Orpheo Looks Back
16. The Nits - Long Forgotten Story (live 1991)
17. Shawn Phillips - The Ballad of Senses and Illusions (early version)
18. David Sedaris talks About Greek Easter (excerpt / interview)
19. Diamanda Galas - Iparho (Χ. Νικολόπουλος - Πυθαγόρας) *
20. Momus - The Ephebophobe
21. Joker's Daughter -  Jessie The Goat *
22. World Party - Is It Like Today (Live on KEXP)
23. Mikis Theodorakis & Georges Moustaki - Το Σφαγείο (απόσπ., ντοκυμαντέρ Ρ. Μανθούλης) *
24. Georges Moustaki - Nous Sommes Deux (Μίκης Θεοδωράκης)
25. Savage Republic - Mapia
26. The Blue States -Elios Therepia
27. The Fall - Happy Holiday
28. Inspiral Carpets - Greek Wedding Song
29. Der Moderne Man - Blaue Matrosen
30. Tuxedomoon - Big Olive *

* τραγουδισμένα στα Ελληνικά.

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

is it like today

Έφτασε ο καιρός, (ίσως πέρασε κιόλας μετά την ακύρωση της προηγούμενης Παρασκευής) όπως συμβαίνει 2 φορές το χρόνο, για ένα ακόμα επεισόδιο με κάμποσο «ντόπιο» ηχόχρωμα. Στον απόηχο λοιπόν της εθνικής εορτής έχω επιλέξει (μετά από ενδελεχή ...μελέτη) να ακούσουμε τραγούδια με ελληνική θεματολογία, καλλιτέχνες απ’ όλον τον κόσμο να συνθέτουν ή να διασκευάζουν ελληνικά θέματα αν δεν τα τραγουδούν κιόλας (ή μάλλον να προσπαθούν να τα τραγουδήσουν) στα ελληνικά δίνοντας τη δική τους ματιά που μας αφορά. Μαζί και κάποιους δικούς μας με διεθνή αναγνώριση.

Οι Kinks, οι Fall, η Ella Fitzgerald, οι They Might Be Giants, οι Savage Republic (κλασσικά), οι Beatles, οι Nits, οι Beach Boys, οι Tuxedomoon, ο Momus, οι Beach Boys, οι Dead Can Dance, η Συμφωνική Ορχήστρα της Μόσχας, ο Cohen και πάρα πολλοί άλλοι είναι μόνο μερικοί απ’ όσους δήλωσαν μέχρι τώρα ή θα ξαναδηλώσουν τη σχέση τους με τη χώρα μας μέσα από τον λεμονοστίφτη. 

Παρασκευή 1η Νοεμβρίου στις 10:00 το πρωί όπως πάντα και όποιος/α επιθυμεί να συμ-παραστεί στο εορταστικό επεισόδιο που φέρει τον τίτλο "is it like today?" - δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  για να ακούσουμε ΠΑΡΕΑ τα τραγούδια που έχω διαλέξει, πατώντας εδώ:

 https://www.facebook.com/events/514470178651591/?source=1

ένα μεγάλο υστερόγραφο: Που λες, το "Is it like today" των World Party, το τραγούδι που έδωσε και το όνομα στο σημερινό επισόδιο, το έχω στην καρδιά μου. Από την πρώτη πρώτη φορά κιόλας που το άκουσα το 93. 

Οι World Party, το προσωπικό όχημα του Karl Wallinger,  είναι "σχίσμα" έτερης δοξασμένης από εμένα μπάντας, τους Waterboys, και έχουν κάμποσους συμπαθέστατους - δεν τους λες και τρομερούς όμως - δίσκους (θεωρώ το ντεμπούτο τους, το "Private Revolution", καλύτερο). Στην ιστορία όμως - τουλάχιστον τη δική μου - θα μείνουν γι αυτό το τραγούδι. 

Το οποίο (όντας καταχωρημένο από χρόνια σε εκείνα που χτυπάνε ποιος ξέρει ποια χορδή μου και με συγκινούν ιδιαιτέρως) έτυχε να ακούγεται κάποια μέρα που βίωνα μια ιδιαίτερη στιγμή προ δεκαπενταετίας. Μια στιγμή ευτυχίας, από εκείνες τις σπάνιες, όπου τις συνηδειτοποιείς, τις απολαμβάνεις και τις καταγράφεις ως τέτοιες ακριβώς τη στιγμή που τις ζεις. Σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Από το μοναδικό ραδιοσταθμό που έπιανε το παμπάλαιο ραδιο-κομοδινοέπιπλο έπαιζε το Is it like today.

Και εγώ μέσα σ'ολα τα τεκταινόμενα (που κρατάω για τον εαυτό μου) να τραγουδάω με μια μελωδικότατη άηχη φωνή τους στίχους του τραγουδιού που πάνε κάπως έτσι:

Is it like today?

Many years ago, he looked out through a glassless window
All that he could see was Babylon
Beautiful green fields and dreams and learn to measure the stars
But there was a worry in his heart

He said, "How could it come to this?
I'm really worried about living
How could it come to this?
Yeah, I really want to know about this"

Is it like today? Ah, ah
Then there came a day, moved out across the Mediterranean
Came to western isles and the Greek young men
And with their silver beards they laughed at the unknown of the universe
They could sit and guess God's name
 

But they said, "How could it come to this?
We're really worried about living
How could it come to this?
Yeah, we really want to know about this"

Is it like today? Ah, ah

Then there followed days of kings, empires and revolution

Blood just looks the same when you open the veins

But sometimes it was faith, power or reason as the cornerstone

But the furrowed brow has never left his face

He said, "How could it come to this?
We've living in a landslide
How could it come to this?
Yeah, we really want to know about this"

Is it like today? Ah, ah
Then there came a day, man packed up flew off from the planet
He went to the moon, to the moon

Now he's out in space, hey, fixing all the problems
He comes face to face with God

He says, "How could it come to this?
I'm really worried about my creation
How did it comes to this?
You're really killing me, you know"

Many years ago, he looked out through a glassless window

Didn't understand, watch what he saw

ο τουρίστας των 6 ωρών

Ένας πορτοκαλεώνας, όχι ιδιαίτερα μεγάλος, - αστικός – με περικυκλώνει. Γκρεμισμένα νεοκλασσικά τον τριγυρίζουν και εγώ στέκομαι στη μέση του, κάτω από μια φορτωμένη καρπούς πορτοκαλιά, χαζεύω τη μελίγκρα σ’ ένα φύλλο της, κατουρώντας. Όσο μακριά και όσο κοντά από τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών επιβάλλουν οι ευγενικοί μου τρόποι στο κέντρο μιας άγνωστης πόλης.

Πέντε λεπτά νωρίτερα, στον απόηχο ενός τριημέρου (που εξελίχθηκε σε τετραήμερο) στην Πάτρα, έχω αφεθεί για έξι  ώρες μοναχός στο Αίγιο. Κομμάτι γκρίνιας, περιμένοντας το πέρας ξένων προς εμέ υποχρεώσεων.

 - Καλημέρα, wi fi έχετε; Ρωτάω στο τρίτο καφέ που συναντάω.

- Μάλιστα

 - Τσάι του βουνού;

- Χμμμ, όχι.

 - Αν σας δώσω εγώ θα μπορούσατε μήπως…. (αναφέρω βιαστικά στον υπεύθυνο την κατάσταση του στομαχιού μου καθώς και το εξάωρο που περιμένει να το γεμίσω).  

 - Μάλιστα κύριε, φυσικά. 

 - Ωραία, και πως θα με συμβουλεύατε να ξεκινήσω τη μέρα μου στην πόλη σας; Κάποιο μουσείο ίσως; Υπάρχει, δεν υπάρχει μουσείο;

 - Και βέβαια υπάρχει, θα πάτε από εκεί, θα στρίψετε κλπ κλπ και όταν έρθετε ξανά θα σας έχω το τσάι σας. Ορίστε και το password του  wifi μήπως το χρειαστείτε νωρίτερα.

 

Στο μουσείο είμαι ο πρώτος και μοναδικός – ίσως ολόκληρης της εβδομάδας όπως μου εξομολογείται ο φύλακας - επισκέπτης. Το κτίριο που το φιλοξενεί είναι η αναπαλαιωμένη αγορά του Αιγίου. Μια επιγραφή στο υπέρθυρο της βόρειας πύλης δηλώνει ως έτος κτήσης το 1890, και για τούτο αποδίδεται στον αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ που εκείνον τον καιρό εκπονούσε σχέδια εκκλησιών για την πόλη. 

Πληρώνω 2 ευρώ εισιτήριο και το πιθανότατα φτωχότερο σε εκθέματα μουσείο της χώρας ανοίγει τα 30 του τετραγωνικά μέτρα στα πόδια μου. 

Μπα, δεν έχει καθόλου κόσμο, μου κάνει ο φύλακας. Πιο καλά περνούσα στο φυλάκιο στο στρατό παρά εδώ. Παρότι βουτηγμένος στη μοναξιά (ή ίσως και γι αυτό) είναι λιγομίλητος. Μου δείχνει μόνο ποιες 2 από τις 10 προθήκες μπορώ να φωτογραφήσω.

- Γιατί μόνο αυτές;

- Δεν ξέρω, έτσι μας είπαν να λέμε.  

Χαιρετώντας τον ρωτάω για άλλα προτεινόμενα μέρη. Αν είσαι λίγο θρησκεόμενος στην Παναγία την Τρυπητή, με συμβουλεύει, κι έπειτα για καφέ στην παραλία. Θα είσαι μόνος, ήρεμος, εσύ και η θάλασσα τέτοια ώρα. 

Αποφασίζω να παρακούσω τις οδηγίες του, την Παναγία την Τρυπητή την είχα επισκεφτεί χρόνια πριν στο γάμο ενός φίλου. Συνδράμει την απόφασή μου κι αυτή η ταμπέλοδιαφήμιση.

Κατευθύνομαι στην κεντρική πλατεία, εκεί που με περιμένει τα τσάι του βουνού και κάτι να τσιμπήσω για πρωινό. 

 

Συνειδητοποιώ πως κατεβάζω το μέσο όρο ηλικίας των θαμώνων της πλατείας.

3 συμπαθέστατες ηλικιωμένες ελληνοαγγλίδες μιλάνε για eggonia in Greece και arnaki ladolemono στα δεξιά μου όση ώρα εγώ αποφασίζω πως είμαι τουρίστας για 6 ώρες σε μια πόλη που γνωρίζω μόνο λειψά από τις άπειρες διασχίσεις της με το κτελ Αθήνα-Πάτρα και δε χαίρει της εκτίμησής μου. 

Γκουγκλάρω τη φράση “Τι (άλλο) να κάνει κανείς στο Αίγιο”.  Όπως επίσης και τις λέξεις κλειδιά “Δισκάδικα – Αίγιο”  όπως συνήθως κάνω σε κάθε πόλη του εξωτερικού που επισκέπτομαι. Αποτελέσματα αναζήτησης 

Δισκάδικα: 

• Studio Άγγελος
• Κριός

Αξιοθέατα:

• Αρχαιολογικό Μουσείο
• Λαογραφικό Μουσείο
• Τοπικό Ιστορικό Αρχείο
• Σκάλες Φιλοποίμενος
• Ψηλά Αλώνια

Ευχαριστώ τους εξυπηρετικότατους ανθρώπους που μου έψησαν το τσάι, οι οποίοι τώρα μου δίνουν - μαζί και με κάποιους θαμώνες - τις πρώτες οδηγίες  για την προσέγγιση των υποψήφιων στόχων μου. Βλέπεις η αξεπέραστη ρυμοτομία της πόλης σε νικάει στο πι και φι. Θα σου δώσουν χάρτη της πόλης στο Δημαρχείο, μου λένε φεύγοντας.

Πρώτη στάση, Studio Άγγελος. 

- Αααα, και βέβαια όχι ρε φίλε, που να τα βρούμε τα βινύλια; Τα δώσαμε όλα στο Μοναστηράκι. Εκεί να πας. [Χαμογελάω γιατί μπορεί προχθές Κυριακή να μην πήγα στο παζάρι αλλά τούτη είναι η δεύτερη μνεία στο Μοναστηράκι. Η πρώτη – αν και λίγο από σπόντα – έγινε τρώγοντας θαλασσινά 2 μέρες πριν στο …Μοναστηράκι Φωκίδος].  Άλλωστε εσύ δε μου κάνεις να ενδιαφέρεσαι για Σαλαμπάση (μάλλον το κατάλαβε από τη ζακέτα Green Day που φοράω) και τα ρέστα! Εσύ ψάχνεις τα σπάνια των Pink Floyd!!!

Χαμογελάει μυστήρια και μέχρι τα αυτιά η υπάλληλος του Δημαρχείου (έργο του Τσίλλερ νομίζω κι αυτό). Είμαι σίγουρος πως ποτέ δεν της έχει ζητήσει εξωγήινος χάρτη της πόλης.

«Σ’ εμάς δε θα βρεις, στην Δημοτική Βιβλιοθήκη όμως μάλλον έχουν» καμπανίζει στα αυτιά μου η τελευταία της φράση κι εγκαταλείπω το Δημαρχείο (που παρεμπιπτόντως έχει πεντακάθαρες τουαλέτες για το κοινό) για να ψάξω τη Βιβλιοθήκη.

Στους τοίχους της πόλης υπάρχουν εντυπωσιακά πολλά χρυσαυγίτικα συνθήματα. Τα περισσότερα συμμετέχοντας σε κυρηγμένους απ' ότι έμαθα πολεμικούς επιτοίχιους διαλόγους.

Περπατάω και φωτογραφίζω. Με χαιρετάνε διάφοροι περαστικοί. Ο πιο εγκάρδιος από αυτούς μου ζήτησε χρήματα.

Έχω κουραστεί. Κάνω μια στάση και διαβάζω το mail ενός φίλου που μόλις ήρθε στο κινητό μου. Γράφουν ωραία οι φίλοι μου:

"Μετά από καιρό, και πολλές περιπέτειες (έμαθα μαζεμένες και τις δικές σου...), θέλω να σου πω ότι μου έχεις λείψει ρε φίλε... Να είσαι καλά, γερός και να προσέχεις. Δεν έχουμε και πολλά εξάλλου, την υγεία μας και δυο-τρεις ανθρώπους που αγαπάμε και (ελπίζουμε να) μας αγαπάνε κι αυτοί. 

...

Δεν θα κλαφτώ σε αυτό το μήνυμα. Θα το κάνω σε επόμενη ευκαιρία... ;-)

....

 Τα υπόλοιπα, δουλειά, κτλ, είναι μάλλον, πια, αέρας , άνευ σημασίας.

....

Η οικογένεια? Προσπαθεί να τα βολέψει συναισθηματικά, με όλα αυτά τα σκαμπανεβάσματα των σχέσεων, αλλά τα καταφέρνει μέχρι στιγμής (δεν κλαίγομαι ακόμα, έτσι δεν είναι;).

Θα τα πούμε εκτενέστερα με την πρώτη ευκαιρία (συντόμως, ελπίζω).

Καμιά φορά νιώθω ότι κάτι χρειάζεται η ζωή μου (κάτι που λείπει, κάτι που έχει χαθεί?), αλλά ψάχνω να το βρω τι είναι αυτό.

Τέλος πάντων, με όση "στενοχώρια" για το χαμό του Lou Reed, σε χαιρετώ, σε φιλώ και σε ασπάζομαι.

ΥΓ. ελπίζω να σε βρει το μήνυμα σε καλή κατάσταση, και να μην πεις "ωχ, τι θέλει πάλι αυτός"... Φιλιά..."

Είμαι καλά φίλε, δεν είπα όμως το "ωχ, τι θέλει πάλι αυτός". Αντ’ αυτού προσυχήθηκα να χει καλά ο Μεγαλοδύναμος τον Nick Cave. 

Η Δημοτική βιβλιοθήκη για σήμερα τουλάχιστον δεν έχει πατηθεί από πολίτη πόδι. Στη θέα μου οι 4 υπάλληλοι προσποιούνται τις εργασιομανείς και στην Τρίτη περι χάρτη ερώτησή μου αρνούνται κατηγοριματικά, λες και τις πρόσβαλλα ένα πράγμα, την ύπαρξη τέτοιων εντύπων.

Μου χαρίζουν την μπροσούρα «η Απρόσμενη Αιγιάλεια» με φωτογραφίες του οδοντωτού σιδηρόδρομου στο φαράγγι του Βουραϊκού, διάφορα γλυκά του κουταλιού, και αμπελώνων στα πέριξ της πόλης και μου επιτρέπουν να χαζέψω μια άλλη που έχει ένα χάρτη της Β.Δ. Πελοπονήσου που μπορεί να μου κάνει, αλλά δε γίνεται να μου τη χαρίσουν και αυτή. Είναι η τελευταία τους. Με αποχαιρετούν ανακουφισμένες και με συμβουλεύουν να αγοράσω χάρτη από ένα συγκεκριμένο περίπτερο. 

 

Φτάνω στον Κριό, το δεύτερο δισκάδικο, αλλά δεν έχει ανοίξει ακόμα. Το Τοπικό Ιστορικό Αρχείο έχει σειρά. Οδός Στράτωνος. 

«Λίγο πιο πάνω», «Μάλλον την έχεις περάσει», «Νομίζω πιο κάτω στα πρώτα φανάρια», και «Λυπάμαι δεν ξέρω»  είναι μερικές μόνο από τις απαντήσεις που μάζεψα στην ερώτηση «Καλημέρα, μήπως γνωρίζετε την οδό Στράτωνος;»

 Ίδια ονόματα δρόμων και τοπωνύμια πλατειών με εκείνα της Πάτρας υπάρχουν στο Αίγιο, μόνο που είναι βαλμένα σε άλλη διάταξη. Διασχίζω το πάρκο με τους φοίνικες λίγο πριν τα Ψηλά Αλώνια και σκέφτομαι ακόμα το mail  που διάβασα προ ολίγου.

«Ολοι κάτι ψάχνουν ρε φίλε» μονολογώ και φωτογραφίζω όσο πιο διακριτικά γίνεται ένα πιτσιρίκι που ανασκαλεύει κάτι πεταμένα ρούχα αντί να παίζει.  Λίγο αργότερα ξανασυναντώ το πιτσιρίκι την ώρα που  δίνει τη σακούλα με τα ξεδιαλεγμένα στον πατέρα του. Πάω να εκμεταλλευτώ τη σύμπτωση αλλά τελικά δεν ξέρουν ούτε εκείνοι την οδό Στράτωνος. 

Στο Αίγιο τα ενεχυροδανειστήρια και τα μαγαζιά αγοράς χρυσού είναι δυσανάλογα πολλά με το μέγεθος της πόλης. Το ίδιο και οι καλοχτενισμένες φράντζες/χωρίστρες μεσόκοπων κυρίων με πόλο μπλουζάκια και φρεσκογυαλισμένα αυτοκίνητα. 

 

Στην οδό Στράτωνος, στον αριθμό 14 αντί του Ιστορικού Αρχείου βρίσκω μια Σχολή Χορού. 

Έφυγε πριν τρία τέσσερα χρόνια από εδώ, μου λέει ο μπακάλης της γειτονιάς. Κρίμα που δεν το έχουν αλλάξει στο site του Δήμου.

Από μία σκουληκότρυπα, σχεδόν πίσω από το πασίγνωστο (?) παρκαρισμένο αεροπλάνο προσεγγίζω τις σκάλες του Φιλοποίμενος που θα με βγάλουν στην παραλία χωρίς να κάνω όλη τη διαδρομή προς τα πίσω. 

Τα 172 σκαλιά - ρώτα έτσι για να τα βρεις - ως σκάλα του Φιλοποίμενος δεν τα γνωρίζει κανείς – με μεταφέρουν από την πολυκοσμία στον μάλλον ερημικό παραλιακό δρόμο. Στη διαδρομή μπαίνω στις παρατημένες αυλές εγκαταλειμμένων κτιρίων λίγο πάνω από το λιμάνι. Μπαίνω και σε κάνα δυο κτίρια.

 

  

Η ορμητικά κινούμενη θάλασσα απ’ όπου μπορεί να πήρε την ονομασία του το Αίγιο (χρήση του ομηρικού ρήματος αΐσσω) αποδεικνύεται μύθος. Κρατάω την κατά Στράβωνα άποψη πως η ονομασία, προήλθε από την ιερή αίγα, που έθρεψε τον Δία στη βρεφική του ηλικία, που φυλαγόταν για να προστατευθεί από την παιδοφάγο μανία του πατέρα του Κρόνου. 

 

Μούσκεμα στον ιδρώτα, οι σκάλες του Φιλοποίμην γαρ, στον  τελευταίο σταθμό: ο Κριός. Το δισκάδικο. Ευτυχώς ανοιχτό. 

 

- Καλημέρα, ανοίξαμε;

- Ναι πέρνα μέσα.

Villa 21, Captain Beefheart, Wes Montgomery, Τρύπες, Psychedelic Furs, Ταξιαρχίες, Peter Hammill παίρνει το μάτι μου στα βιαστικά.  

- Να χαζέψω λίγο τους δίσκους; ρωτάω.

 - Να τους χαζέψεις όσο θες, κάνει ο Τάκης ο ιδιοκτήτης, ίδιος στο σουλούπι με τον Jerry Garcia. Μόνο που δεν τους πουλάω. 

 - Κάτσε να ξεϊδρώσεις. Τσιγάρο; 

Μιλάει γρήγορα. Συστάσεις, μουσικά γούστα κλπ τα ξεπετάμε στα πρώτα λίγα λεπτά της γνωριμίας.  Μου εξηγεί πως είναι οι δικοί του δίσκοι, δε χωράνε σπίτι του.

Στρώνει το τζόκεϊ με το λογότυπο των Quicksilver Messenger Service (το οποίο ζηλεύω) στο κεφάλι του, και κουβεντιάζουμε εφ’ όλης της ύλης για μουσική, πολιτική, το παρελθόν, τα σχέδια για το μέλλον, μαγειρική, τη ζωή την ίδια εν τάχει. 

Γύρω του ένας μικρός παράδεισος με χιλιάδες βινύλια, στοίβες βιβλία, λογοτεχνία, ποίηση, cd, επτάιντσα, ταινίες, και ένα σωρό  μικροαντικείμενα από εκείνα που μαζεύουν οι μουσικόφιλοι.  Μεγάλη ιστορία ο Τάκης, ωραίος.

Δε γράφω όμως παραπάνω για κείνον όπως δε συνηθίζω να γράφω για όσους καταγράφω ονομαστικά εδώ μέσα.

- Ποιος είναι ο πιο "ακριβός" σου δίσκος ;

- Όλοι του Peter Hammill. Και των Van Der Graaf. Μεγάλο κόλλημα!