βοήθειά μας

“Θαύμα, θαύμα! Ο Άγιος ζει!” μου ‘ρθε να φωνάξω αλλά μαζεύτηκα την τελευταία στιγμή. Συγκράτησα την έκπληξή μου, μέχρις ότου βεβαιωθώ πως δεν επρόκειτο για αστείο. 

Όντως. Ο άγιος Νεκτάριος Αιγίνης (αυτοπροσώπως και μεγάλη του η χάρη) σερφάρει στο διαδίκτυο, έχει σελίδα στο facebook απ’ όπου καλημερίζει τους 11500 φίλους του και μοιράζεται μαζί τους όμορφα νέα σαν το παρακάτω:

Άγιος Νεκτάριος Αίγινας: "Καλησπέρα σας,τι κάνετε???Σήμερα έμαθα κάτι πολύ όμορφο,πρωί-πρωί κιόλας:στη Θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου υπάρχει ένα μάθημα που λέγεται "Η Ποιμαντική του Αγ.Νεκταρίου"...Δεν είναι πολύ όμορφο αυτό???Εσείς,τι λέτε????"

 Μερικοί που δε βαριούνται, απαντάνε κι όλας, όπως ειλικρινέστατα έκανε κάποιος Azamat Bagatov.

υγ. και μια και μιλάμε για τον Άγιο.

ρουά ΜΑΤ

Banksy

Διάβασα ένα ενδιαφέρον άρθρο στην εφημερίδα "Το Βήμα". με τίτλο: "Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη". Μια κολακευτική άποψη για την επιρροή της Ελληνικής πάνω στην παγκόσμια ιστορία, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Συντάκτης του ο Μαρκ Μαζάουερ.

Κρίνω τη θέση του κ. ΜΜ ιδιαιτέρως φιλελληνική, παρ’ ότι ο συγγραφέας ενίοτε κατηγορείται για ανθελληνισμό (δες για παράδειγμα εδώ και εδώ). Την κατ’ εμέ αντικειμενικότητα του ΜΜ εκτιμώ, έχοντας διαβάσει μόνο το βιβλίο του: "Τα Βαλκάνια" καθώς και αποσπάσματα από το "Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων" και κάποια από τα άρθρα του στο δίκτυο.

Ο Μ.Μ. είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της ΝέαςΥόρκης, και το έργο του επικεντρώνεται ιδιαίτερα στα περί της ελληνικής ιστορίας της νεότερης εποχής, της ιστορίας των Βαλκανίων και της ιστορίας του εθνικοσοσιαλιστικού κράτους στην Ευρώπη και των ιδεολογιών στον 20ο αιώνα.

http://www.columbia.edu/cu/history/fac-bios/Mazower/faculty.html

Οι Κρανοφόροι

Τα ΜΑΤ πατάσσουν την αταξία δια της αταξίας, κι από αυτή την άποψη δρουν σαν ομοιοπαθητικό φάρμακο. Κι όπως η παραμικρή παρέκκλιση απ’την καθορισμένη δοσολογία στο ομοιοπαθητικό φάρμακο έχει τραγικές συνέπειες για τον άρρωστο, έτσι και η παραμικρή παρέκκλιση απ την προδιατεταγμένη βία των ΜΑΤ έχει τραγικές συνέπειες για την αποκατάσταση της τάξης… Γιατί η βία κλιμακώνεται εύκολα και ο δέρων μπορεί ευκολότατα να μεταβληθεί σε δερόμενο. Αυτό σημαίνει πως οι άνδρες των ΜΑΤ πρέπει να εκπαιδεύονται όχι μόνο στο να δέρνουν αλλά και να δέρνονται, και αυτό δυσχεραίνει τη στρατολόγηση σε τούτη την εξόχως σαδομαζοχιστική αστυνομική δύναμη.

Βασίλης Ραφαηλίδης

Από τον πρόλογο του Βασίλη Ραφαηλίδη στο βιβλίο του Χρήστου Μπρατάκου: "ΜΑΤ, οι κρανοφόροι". Το βιβλίο είναι η μαρτυρία ενός πρώην ματατζή, τώρα το διαβάζω κι εγώ παρόλο που το έχω εκτυπωμένο πολλά χρόνια. "Δεν ξέρω αν αξίζει ως λογοτεχνικό κείμενο" αναφέρει ο Ραφαηλίδης, "αλλά είναι εξαιρετικά χρήσιμο ως μαρτυρία".

Το βιβλίο υπάρχει από καιρό σε μορφή pdf στο δίκτυο.

click pic to get the book

Τέλος, ένας διάλογος με πολύ χρήσιμες πληροφορίες τόσο για τη σύσταση όσο και για την πρόληψη και αντιμετώπιση των συμπτωμάτων των δακρυγόνων/ασφυξιογόνων της ΕΛ.ΑΣ., βρίσκεται σε αυτή τη σελίδα του ((i)) Indymedia. Διαβάστε ειδικά την παράγραφο: ΓΕΝlΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΓΟΝΩΝ.

UPDATE

Σήμερα πήγα στα δικαστήρια της Ευελπίδων ως ένδειξη αλληλεγγύης στους συλληφθέντες του τελευταίου διημέρου. Ενημερώθηκα εχθές ραδιοφωνικά, άκουσα το κάλεσμα της νομικής υπηρεσίας από τη  συνέλευση της πλατείας. Η αλήθεια είναι πως θα ντρεπόμουν αν δεν είχα πάρει τα πόδια μου να πάω ενώ το είχα σκεφτεί, άλλωστε πρωινή δουλειά δεν έχω. Ίσως να μου ‘δωσε κουράγια και ένα σχόλιο της vick στη χθεσινή μου ανάρτηση.

Λίγα άτομα, πάνω κάτω 100, βρίσκονταν εκεί, δεν περίμενα παραπάνω. Τη Δευτέρα 4/7 στις 10:00 το πρωί θα χρειαστεί κόσμος πάλι εκεί.

Καλό Σαββατοκύριακο

 Το παραπάνω βιντεάκι δεν είναι των τελευταίων ημερών, παραμένει όμως απολαυστικότατο.

κι αύριο μέρα είναι. δεν είναι;

"Έχεις μπερδευτεί; Τι περίμενες δηλαδή πως θα γινόταν; Αφού ούτως ή άλλως δεν το πίστευες καν εσύ ότι «η μέρα εκείνη» είχε φτάσει. Ζώσου λοιπόν σε παρακαλώ την οθόνη σου ξανά κι απόλαυσε - αν θες – στο δίκτυο μερικά Αθηναϊκά τηλεοπτικοποιημένα στιγμιότυπα. Ρίξε παραπάνω νερό στα μούτρα σου κι ευχαριστήσου τον καθαρό αέρα, τουλάχιστον μέχρι να σκεφτείς τι γίνεται από ‘δω και πέρα. Κατάλαβες;"

"Κατάλαβα", απάντησα διστακτικά, τρίβοντας ταυτόχρονα τα μάτια μου. Δεν ήμουν όμως καθόλου σίγουρος. 

λίγο πριν με ράνουν με maalox

Λίγο μόνο πριν ξεκινήσει η σημερινή μάχη του Συντάγματος, τράβηξα μερικές φωτογραφίες. Σήμερα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές, δε συναναστράφηκα με τον κόσμο, ούτε καν με τους γνωστούς που συνάντησα. Σαν παρατηρητής μόνο(ς), υπήρξα επί τέσσερις ώρες, κρυφακουστής και λαθραναγνώστης Αθηναϊκών ιστοριών.

Αργότερα με την κάμερα στο χέρι και μέχρι που τα μάτια μου έκλεισαν τελείως από τα δακρυγόνα προσπάθησα να κάνω και μερικά πλάνα. Θα τα ανεβάσω αργότερα, (θέλω να τα "πειράξω" για να μη φαίνονται φάτσες). Να 'ναι καλά οι κοπέλες που με έραναν απλόχερα με το maalox τους, τις ευχαριστώ.

υγ. Τελικά, λες να δικαιώνονται όσοι υποστηρίζουν ότι αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα είναι η επανάσταση των δεξιών; Αναρωτιέμαι μιας και από τα μεγάφωνα σήμερα ακούγονταν το "Χαμόγελο της Τζοκόντας" του Χατζιδάκι.

Anarchy in Gr

a trendy rioter

just tax the rich

Λοιπόν, κ. Κραουνάκη

χωρίς σχόλιο

βαρέα και ανθυγειινά

κοράκια

χωρίς σχόλιο 2

μακράν το χειρότερο συγκρότημα

Με ξεστράβωσε μια καλιφορνέζα ιντερνετική φίλη πριν 3-4 χρόνια όταν με έφερε αντιμέτωπο με τον περίεργο κόσμο των The Shaggs, πιθανότατα του πιο (ακουσίως) κακόηχου συγκροτήματος από καταβολής μουσικής.

Την «μπάντα» αποτελούσαν οι αδελφές Dorothy “Dot”, Betty, και Helen Wiggin (αργότερα προστέθηκε και η Rachel). Σχηματίστηκαν το 1968 στο New Hampshire “καθ’ οδηγία του πατρός τους”. Ο Austin Wiggin διαβλέποντας στις κόρες του ταλέντο και δυναμική επιτυχίας! τους αγόρασε όργανα και πλήρωσε τα απαραίτητα μαθήματα μουσικής. Λίγους μήνες μετά, το 1969, ηχογράφησαν (σε μία μέρα) και κυκλοφόρησαν το πρώτο και μοναδικό τους lp, με τον τίτλο Philosophy of the World. Σε 1000 κόπιες.

Στο πρωτοδεύτερο άκουσμα της ηχογράφησης ένα χαμόγελο (που ενίοτε μετατρέπεται σε αθώο γέλιο) καρφώνεται για τα καλά στο πρόσωπο σου. Στην τριτοτέταρτη δε ακρόαση ομολογώ πως ο ήχος τους γίνεται σχεδόν εθιστικός. Η αυθεντική αδεξιότητα και η κακοφωνία των κοριτσιών καταντούν να είναι και το μεγάλο αβαντάζ του δίσκου, πριν μάλιστα οι “αρετές” αυτές (ανα)παραχθούν επιμελημένες ως στυλ. Σοβαρολογώ.

click pic to get the album

Μέσα σε όλα τα - αστεία ή μη trivia - που διάβασα για τις Shaggs, είναι και ένα που με έκανε και γέλασα με την καρδιά μου. Αφορά τους μηχανικούς ήχου του στούντιο και την έκπληξή που δοκίμαζαν κατά τη διάρκεια της ηχογράφησής, όταν τα κορίτσια σταματούσαν κάθε τόσο να παίζουν ισχυριζόμενα ότι κάπου «το είχαν πάει λάθος» και έπρεπε να το παίξουν από την αρχή. Απορημένοι τότε οι τεχνικοί, αναρωτιούνταν πως τα κορίτσια αναγνώριζαν αν/που/πότε/τι είχε γίνει λάθος και εφόσον όντως είχε γίνει πως το είχαν αντιληφθεί.

Η μπάντα διαλύθηκε το 1975 μετά το θάνατο του πατέρα των κοριτσιών και λίγο πριν ξαναμπούν στο στούντιο με νέο υλικό. Το Philosophy of the World που χαιρετίζεται σήμερα ως avant-garde, σημείο αναφοράς και cult classic, επανακυκλοφόρησε σε βινύλιο στις αρχές του ’80 και σε cd το 1999.

Σε μια συνέντευξη του στο Playboy (1976), ο Frank Zappa κατέταξε το Philosophy of the World τρίτο αγαπημένο του άλμπουμ όλων των εποχών. Ο χαρακτηρισμός δε που τους πρόσαψε - Better Than The Beatles -, έγινε και ο τίτλος της tribute συλλογής στις Shaggs (link) που κυκλοφόρησε το 2001.

Εντέλει, το άλμπουμ είναι απολαυστικό ακόμα κι αν το δεις σαν τη μεγαλύτερη φάρσα στην ιστορία του rock n roll. Αμέσως μετά τις Shaggs έβαλα να ακούσω το cd Somewhat Humorous των Lucky Sperms (εδώ κρύβεται ο τρομερός Daniel Johnston με τον Jad Fair των Half Japanese) και έκλεισα το μουσικό πρόγραμμα με λίγο από το Trout Mask Replica του Captain Beefheart.

Και φυσικά όλη αυτή την ώρα μελετούσα ενδελεχώς την δικτυακή σελίδα των μοναδικών SHAGGS:

http://www.theshaggsonline.com/ όπου μπορείς να καταθέσεις τις ερωτήσεις σου και να σου απαντήσει η Dorothy των Shaggs. Όπως για παράδειγμα έκανε η Pea H.

Pea H.: Hi Dot! What's your favorite color, and why?

Dot: Sky Blue has always been my favorite color. Why? Because it's beautiful.
God Bless Youu,
Dot

υγ. Το link του Philosophy of the World το εντόπισα στο δίκτυο. Δυστυχώς δεν έχω (ακόμα!!!) το δίσκο στα χέρια μου.

καίγοντας μυρμήγκια

Το Μάκη, aka Beat Per Zooma, μου τον σύστησε ένας κοινός φίλος το βράδυ της 15^ης Ιουνίου στην πλατεία Συντάγματος. Λίγες ώρες μετά την τεράστια, επεισοδιακή διαδήλωση και με την μυρωδιά των δακρυγόνων διάχυτη ακόμα στον αέρα, σταθήκαμε ανάμεσα στις χιλιάδες του κόσμου και αλλάξαμε για λίγο θέμα συζήτησης.

Μου μίλησε για τις μουσικές του, του ‘πα κι εγώ για τα βιντεάκια μου, κι έτσι χωρίς πολλά πολλά το συνεννοηθήκαμε και προέκυψε η παραπάνω συνεργασία. 

Το οπτικό υλικό το τράβηξα στην παράσταση «Έξοδος» της θεατρικής κολεκτίβας Συνεργείο.

Rorschach

 

Εντωμεταξύ, με αφορμή ένα σχόλιο ("vive your rorschach interpretation!") στο ΥouΤube, έψαξα περισσότερες πληροφορίες τόσο για τον χάρτινο ήρωα Rorschach του A. Moore, όσο κυρίως και για το ομώνυμο ψυχολογικό τεστ. 

 Μια online έκδοση του τεστ Rorschach (ελεγχόμενης εγκυρότητας) βρίσκεται εδω: The Ink Blot Test.

υγ. Παρεμπιπτόντως τα αποτελέσματά μου στο τεστ ξεκινούν κάπως έτσι:

Your "Sickness Quotient" of 53% is hardly cause for concern.

-------------------------------UPDATE 2/11/2012-------------------------------

TO ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ ΤΟΥ

όταν ο Σωκράτης σκόραρε γκολάρα

Ελλάδα εναντίον Γερμανίας. Ένας θρυλικός αγώνας ποδοσφαίρου (δες παρακάτω και τις συνθέσεις των ομάδων) που έμεινε στην ιστορία. Επίκαιρος ξανά όσο ποτέ, τόσο λόγω εξωτερικής όσο και εσωτερικής ειδησεογραφίας. 

...δια χειρός Monty Python  κατευθείαν από το αναρχικό ιπτάμενο τσίρκο τους (1969-1974).

Στοιχημάτισε πριν δεις τον αγώνα στο παραπάνω βίντεο.

Griechenland

Deutschland

τα τελώνια του τελωνείου

Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, ο Ν ήταν χλωμός. Γύρισε προς το μέρος μου και ψέλλισε: Πιάσανε τις Evelyn Evelyn. Τις έχουν στο τελωνείο. Κοιταχτήκαμε και το αποφασίσαμε σιωπηρά. Η απελευθέρωση των βινυλίων μας (δυστυχώς δεν ήταν μόνο οι Evelyn Evelyn) από τα χέρια τελώνων και φαρισαίων ήταν μονόδρομος.

Δυο μέρες αργότερα σιδερώσαμε τις μπέρτες μας, φορέσαμε τις στολές υπερηρώων – ξέραμε πως θα έχουμε δύσκολη αποστολή – και κινήσαμε προς τη χώρα του ΕλΒελ.

Όλα ξεκίνησαν περίφημα παρότι παρκάραμε 2 χιλιόμετρα μακρύτερα. Το αδειανό πάρκινγκ του τελωνείου ήταν ΜΟΝΟ για τους υπαλλήλους της υπηρεσίας, τωρινούς ίσως και μελλοντικούς. Πληρώσαμε διαμαρτυρόμενοι και τα πρώτα ακατανόητα 15 ευρώ στην ιδιωτική εταιρία μεταφορών (UPS) προκειμένου να μας δώσουν το φάκελο/δικαίωμα διεκδίκησης του δέματός μας από τη δημόσια υπηρεσία και κατευθυνθήκαμε προς αυτή.

Καλημέρα σας, θα θέλαμε να.… λιτά και περιεκτικά εξηγήσαμε την κατάσταση στην αρμόδια υπάλληλο.

Εκείνη έκανε πως μας άκουσε υπομονετικά, και δίχως να σηκώσει το βλέμμα από τον πάγκο του γκισέ της μας έδωσε ένα χαρτί: "Παρακαλώ συμπληρώστε την αίτηση", είπε. Γύρω 2-3 υπάλληλοι έβαζαν που και που καμιά μολυβιά στα χαρτιά τους μεταξύ καφέδων και συζητήσεων περί ανέμων και υδάτων. Ουρά δεν υπήρχε πουθενά, μονάχα εμείς και άλλος ένας ομοιοπαθής.

η αίτηση

Κοίταξα την φόρμα της αίτησης. Μεγάλη δε την έλεγες, Α4 μηχανογραφημένη με καμιά 20αριά κουτάκια προς συμπλήρωση. Τα sos: όνομα, επώνυμο, διεύθυνση, ΑΦΜ, πέσανε και ήταν τα μόνα που ξέραμε. Τα υπόλοιπα σα να ήταν εκτός ύλης. Πως όταν βλέπεις στον ύπνο σου ότι πας να γράψεις ένα μάθημα ξέρω ‘γω πες γεωγραφία και σου πέφτουν θέματα κβαντομηχανικής. Τέτοια κατάσταση.

Κωδικός κράτους αποστολής, κωδικός αεροδρομίου και τελωνείου εξαγωγής και εισαγωγής προϊόντος, αριθμός πτήσης και εκτελωνισμού, νούμερο αποθήκευσης και κάτι τέτοια απίθανα. Εντάξει χρειαζούμενα θα είναι όλα αυτά, δεν αντιλέγω, αλλά δώσε μου έναν μπούσουλα, μια λίστα βρε αδελφέ, ένα βιβλίο, κάτι εν πάση περιπτώσει να ανατρέξω ώστε να σου τα βρω μόνος χωρίς να σε ενοχλήσω. Πως αλλιώς να συμπληρώσω την αίτηση; με επιφοίτηση ή με αυτόματη γραφή;

η κυρία Μαριάνθη

Μήπως υπάρχει κάποιος οδηγός να… άρθρωσα, μα ένα "Όχι, κύριε" δε με άφησε να αποσώσω. Έτσι τόλμησα την κρίσιμη ερώτηση: Θα μπορούσατε τότε να μας βοηθήσετε εσείς στη συμπλήρωση της αίτησης;

"Όχι βέβαια, είπε η κυρία Μαριάνθη (έτσι τη λέγανε) δε βλέπετε ότι πνίγομαι. Χα, αλίμονο και αν προλάβαινα! Σε μισή ώρα ξαναελάτε ή ίσως κι αργότερα μήπως βρω καθόλου ελεύθερο χρόνο. Ειδάλλως αν βιάζεστε (κι εδώ είναι το ζουμί) να πάτε στον κύριο απέναντι στο τραπεζάκι να σας τη συντάξει ".

Ο μουσάτος κύριος στο τραπεζάκι απέναντι από το γκισέ μας καλωσόρισε. Ελάτε εδώ παιδιά θα σας τη φτιάξω εγώ είπε και έπιασε αμέσως ένα στυλό από τον ανοιχτό χαρτοφύλακα που έχασκε μπροστά του. Σπάνια καλοσύνη σκέφτηκα, και κατακόκκινος μα χαμογελαστός τον ρώτησα: Είστε υπάλληλος της υπηρεσίας;

Όχι, αλλά θα σας βοηθήσω αποκρίθηκε, -Αφιλοκερδώς; ξαναρώτησα, -Ε, δε θα τα χαλάσουμε εκεί, ένα καφέ, κατιτίς για τον κόπο μου συμπλήρωσε.

η αλήθεια

Την απάντηση την περίμενα, απλά ήθελα να ακουστεί δυνατά στο δωμάτιο, μάζεψα τα χαρτιά μου και κατευθύνθηκα ξανά προς την κυρία Μαριάνθη. Εκεί με ειλικρινή (χαχα) έκπληξη στη φωνή την ενημέρωσα: κυρία Μαριάνθη, ο κύριος που με στείλατε ΔΕΝ είναι συνάδελφός σας, θέλει χρήματα.

Αμήχανα η καλή υπάλληλος με παρέπεμψε στον επόπτη – προϊστάμενο της – 2 μέτρα πιο κει -, ο οποίος - αφού κι αυτός δεν προλάβαινε να μας βοηθήσει - μας πρότεινε ξανά τη λύση του μουσάτου κύριου στο τραπεζάκι. Αισθάνθηκα χρέος να ενημερώσω κι αυτόν πως ο εν λόγω κύριος ΔΕΝ είναι συνάδελφός του, και ότι μου ζήτησε χρήματα, όταν δε είπε: "Καλέ για ένα καφέ σας είπε ο άνθρωπος" μπορεί και να φώναξα δυνατότερα απ' ότι έπρεπε πως δε σκόπευα να δώσω ΟΥΤΕ ένα ευρώ.

Κάπου εκεί υποψιάστηκαν ότι είχαν μπλέξει με τους "μαλάκες της ημέρας", βεβαιώθηκαν ωστόσο μετά τη δήλωση μας προς την κυρία Μαριάνθη, πως μπορούμε να την περιμένουμε όσο χρειαστεί, ακόμα και μέχρι να σχολάσει, έχουμε χρόνο εμείς, μην αγχώνεται και άλλα τέτοια.

Θα ήθελα να ήταν ψήγματα ντροπής αλλά μάλλον ήταν η απειλή της συνεχούς παρουσίας μας στο χώρο που θα χαλούσε την εύρυθμη(!!!) λειτουργία του γραφείου που έκανε το διπλανό υπάλληλο να προθυμοποιηθεί να μας βοηθήσει - του πήρε μόλις 44’’ να τη συμπληρώσει να απλώσει το χέρι του και να τη δώσει στην κυρία Μαριάνθη για υπογραφές.

Και τότε - σαν σε ομαδική παράκρουση - υπάλληλοι και επόπτης έγιναν άξαφνα πολύ ευγενικοί: - Ακόμα εδώ είναι τα παιδιά; - Συγγνώμη για την καθυστέρηση - Έχω κι εγώ βινύλια, έχουν πιο γλυκό ήχο, τα έχω στην αποθήκη(?) - Τι όμορφες παραλίες που έχει ο τόπος γέννησής σας, - έ, όχι και να χρεώσουμε τόσο πολύ τους κυρίους - και κατόπιν σηκώθηκαν από τις θέσεις τους, να συνεχίσουν την καθημερινότητά τους.

Σα σαύρα είναι είπε η κυρία Μαριάνθη βγάζοντας από τη θήκη του ένα βιολί προκειμένου να εκτιμήσει την αξία του και το φόρο που θα του επέβαλλε.

3 κτίρια, 9 γραφεία, 12 υπογραφές & 110 λεπτά αναμονής αργότερα έχοντας 40 ευρώ λιγότερα στις τσέπες βγήκαμε στην κάψα της Αττικής οδού.

Ένας καυτός λίβας έκανε τις μπέρτες μας να ανεμίζουν.

οι μπέρτες μας ανέμιζαν στο Λίβα

Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και ονόματα κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Επίσης τα ονόματα (του δικού μου συμπεριλαμβανομένου) είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου.

Διάβασε ακόμα:

στο ταμιευτήριο των θαυμάτων

το ελάφι που συμπάσχει

 

 Ἔλαφός τις διψῶσα κατῆλθεν ἐπί τινα πηγὴν τοῦ ὕδωρ πιεῖν. Ἰδοῦσα δὲ ἐν τῷ ὕδατι τὸ τοῦ ἰδίου σώματος ὁμοίωμα, τῇ μὲν τῶν ποδῶν λεπτότητι ἀπηρέσκετο, τῇ δὲ τῶν κεράτων μορφῇ ἐπετέρπετο. Ἄφνω δέ τινες ἐφίστανται θηρευταὶ καὶ ταύτην ἐδίωκον. Καὶ καθ᾿ ὅσον μὲν ἐπὶ τῆς πεδιάδος ἔτρεχε τῶν διωκόντων ὑπερεγίνετο, φθάσασα δὲ εἰς ἕλος ἀπροσδοκήτως εἰσελθεῖν, τῶν αὐτῆς κεράτων τοῖς κλάδοις συμπλακέντων, ὑπὸ τῶν διωκόντων καταλαμβάνεται καὶ στενάξασα ἔφη:

«Οἴμοι τῇ ταλαιπώρῳ, ὅτι ἐφ᾿ οἷς ἀπηρεσκόμην ὑπ᾿ αὐτῶν μᾶλλον διεσῳζόμην, οἷς δὲ ἐνεκαυχώμην, ὑπ᾿ αὐτῶν δὴ καὶ ἀπόλλυμαι». (*)

Ο Αισώπειος μύθος δυστυχώς δε μας δίνει περισσότερες πληροφορίες για το δύσμοιρο ελάφι. Άραγε εφονεύθη; Εφυλακίσθη; Τι απέγινε;

Ίσως απλά εββιτρινίσθη επί της οδού Πανεπιστημίου, κι εγένετο ακουσίως συμπάσχων αυτόπτης μάρτυς έτερων ιστοριών με θηράματα και κυνηγούς. 

(*) ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ένα ελάφι διψασμένο κατέβηκε στο ποτάμι να πιει νερό. Καθώς έσκυβε να ξεδιψάσει, είδε στο νερό το είδωλο του. Τα πόδια του φάνηκαν πολύ λεπτά και ντράπηκε. Αντίθετα, θαύμασε τα μεγάλα κέρατά του.

Ξαφνικά, εμφανίστηκαν κυνηγοί κι άρχισαν να το καταδιώκουν. Το ελάφι, όσο έτρεχε στην πεδιάδα, τους ξέφευγε. Κάποτε όμως, έφτασε σ᾿ ένα βάλτο και προσπαθώντας να τον περάσει, πιάστηκαν όμως τα κέρατά του σε κάτι κλαδιά. Την ώρα που το γράπωναν οι κυνηγοί, στέναξε και είπε: «Τί έπαθα, το δύστυχο! Μ᾿ έσωσε η ντροπή μου, και χάνομαι από το καύχημά μου».