τα 16 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2013

Το έχω πάρει απόφαση πως παρότι μεγάλος οπαδός των λιστών, δεν ψήνομαι ιδιαίτερα - μη σου πω και καθόλου - με εκείνες που αφορούν τα καλύτερα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν την εκάστοτε χρονιά που διανύουμε. Γι αυτό και για δεύτερη συνεχή χρονιά (που θα πάει, θα γίνει θεσμός) θα συντάξω εκείνη τη λίστα με τα άλμπουμ που ενώ δεν αποτελούν ούτε κατά διάνοια νέες κυκλοφορίες – κάποια μάλιστα τα έχω/κατέχω/ακούω από παλιά – κατόρθωσαν όχι μόνο να (ξανα)κερδίσουν την προσοχή μου μέσα στο 2013 αλλά να με συνεπάρουν και να τους δώσω απεριόριστο χρόνο ακρόασης.

 Έχουμε λοιπόν και - χωρίς αξιολογική σειρά - λέμε:

1. Kevin Ayers - Joy Of A Toy (1969)

Όλο και κάτι διάβαζα από δω όλο και κάποιο άκουσμα έφτανε στα αυτιά μου από κει αλλά ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα ακούσει ολοκληρωμένα κάποιο άλμπουμ του Kevin Ayers. Μέχρι που αγόρασα το Joy of a toy, το οποίο Barrett-ικό καθώς είναι όχι μόνο με ενθουσίασε με το πόσο φρέσκο ακούγεται ακόμα (σίγουρα επηρέασε μπάντες σαν τους Gorky's Zygotic Mynci ή ακόμα και τους Go Betweens) και σήμερα αλλά με σύστησε και στην υπόλοιπη δισκογραφία του εκ των ιδρυτών των Soft Machine, κ. Ayers.  Kevin Ayers - Lady Rachel

2. Au Pairs - Playing with a Different Sex (1981)

Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική κατάθεση της βρετανικής μπάντας δίνει ρέστα. Αριστοτεχνικά δομημένος, με εξόχως πολιτική θεματολογία ένας δίσκος που διαπερνάται από μπασσογραμμές που κάνει τα σωθικά μου να χορεύουν εκείνο το χορό που με είχαν μάθει κάποτε οι Talking Heads, οι Gang Of Four και οι B52’s. Αργοπορημένη αποκάλυψη. Au Pairs-Kerb Crawler

3. The Adverts - Crossing the Red Sea with the Adverts (1978)

Έτερη αδικημένη από εμένα μπάντα οι Adverts. Που σημαίνει πως δεν την άκουσα στην ώρα της (ή για να είμαι σαφέστερος στην ώρα μου). Ίσως κατά κάποιο τρόπο καλύτερα έτσι γιατί ήταν μαγικό το αίσθημα να νιώθεις την εφηβική ορμή τους και τον λυρικό τους τσαμπουκά να σε καταλαμβάνει στα 43 σου. The Adverts- On The Roof

4. Pete Dello & Friend –  Into Your Ears (1971)

Ένας ακόμα δίσκος που μου ήρθε από το πουθενά. «Οι 3 δίσκοι 10 ευρώ φιλαράκο» μου είπε ένας αχώνευτος αθίγγανος, ήθελα δύο, τον διάλεξα τον εν λόγω συμπληρωματικά με μόνο κριτήριο το εξώφυλλο. Και  δεν απογοητεύτηκα, αντιθέτως, μη σου πω πως μου βγήκε η αγορά του μήνα Μαρτίου. Βρετανική ψυχεδελίζουσα φολκ από τον άλλοτε (όπως διαπίστωσα αργότερα) ηγέτη των Honeycombs. Το δίσκο τον έλιωσα,  «πάλιωσε» στη βδομάδα. Pete Dello & Friend - It's What You've Got

5. Cockney Rebel – The Human Menagerie (Raw Version) (1973)

Το Human Menagerie στην κανονική του παραγωγή βρίσκεται στις λίστες με τα καλύτερά μου άλμπουμ οποιασδήποτε στιγμήςτης μουσικής μου ζωής. Από τη στιγμή που τον πρωτοάκουσα στα 15 μου. Θα μου πεις τότε πως κολλάει σ’ αυτή τη λίστα? Ο λόγος απλός: πρόκειται για την raw, την ωμή δηλαδή ακατέργαστη έκδοσή του. Που μπορεί μεν να υστερεί στο λουσάτο glam  (για το οποίο εξάλλου φημίζεται) αλλά επαναχαράσσεται, με εκείνες τις αγνές rock n roll φόρμες που περιβάλλουν τις ντέμο εκτελέσεις, στο μυαλό σου.  Steve Harley rules. Cockney Rebel - Μirror Freak Raw Version

6. Durutti column – LC (1981) 

Μια τυχαία όμως ακρόαση με τη μόνη γνώριμη από παλιά σύνθεση του άλμπουμ, το Messidor, στάθηκε ικανή όχι μόνο να με στρέψει στην αναζήτηση του άλμπουμ αλλά  και την επανεκτίμηση/επανακρόαση ή/και γνωριμία με τα υπόλοιπα κομμάτια της ονειρικών τοπίων που διατρέχουν την post-punk δισκογραφία τους. Μέχρι που το LC των Durutti Column, έφτασε στα χέρια μου φέτος με έναν παράδοξο τρόπο. The DuruttiColumn – Messidor

7. Jonathan Richman – I’m So Confused (1988)

Δεν είναι μόνο ότι ο κύριος Richman συγκαταλέγεται στις μεγάλες αγάπες, ούτε ότι μπορεί να σε εκπλήσσει συνεχώς με το ανεξερεύνητο ακόμα ρόστερ των άλμπουμ του. Θα μπορούσα να διαλέξω για τούτη τη λίστα είτε κάποιο από τα πιο πρόσφατες δουλειές του που ανακάλυψα φέτος για πρώτη φορά, ή ακόμα και το Modern Lovers στην παραγωγή του 1972 (Kim Fowley) που περιέχει και το σπουδαίο Dance with me. Επιλέγω όμως το χιλιοακουσμένο από εμένα I’m so Confused (που ενώ είναι δισκάρα, είχε περάσει σχετικά απαρατήρητος) που διένυσε δεύτερη νεότητα στα πλατώ του πικάπ μου. JonathanRichman - The Lonely Little Thrift Store

8. Catalogue – Pénétration (1982)

Εξαιρετικά αγαπημένο το Insomnia, το δεύτερο άλμπουμ των πρωτοπόρων γάλλων πειραματιστών Catalogue, άργησε είναι η αλήθεια να με οδηγήσει στην αναζήτηση του παλαιότερου τους « Penetration».  Αλλά καθώς ποτέ δεν είναι αργά να ευχαριστηθείς ένα σχεδόν kraut πόνημα σαν κι αυτό που έστησε ο Jac Berrocal,  o Jean-François Pauvros και ο Gilbert Artman, οι τελευταίοι μήνες του 2013 περιείχαν κάμποσα – δύσκολα - ακούσματα από αυτό. Catalogue –Chomeini Twist

9. The Baroques - The Baroques (1967)

Μελωδικότατοι, ώρες-ώρες σχεδόν μελό (γι αυτό και τους  λάτρεψα) garage ήχοι από τα μέσα του 60. Ο λόγος για την μπάντα των Baroques της οποίας την ύπαρξη αγνοούσα μέχρι το 2012. Δε λέω δυστυχώς γιατί η ευτυχία της ανακάλυψης με αποζημίωσε και με το παραπάνω. TheBaroques - Mary Jane

10. Roxy Music - Roxy Music (1972)

Το ντεμπούτο των Roxy Music έχοντας καταγραφεί ως το τελευταίο (και μοναδικό) άλμπουμ της μπάντας που έλειπε βινυλιακά από τα ράφια της δισκοθήκης μου, αποκτήθηκε πέρυσι και φέτος είχε την τιμητική του. Μεγάλος δίσκος. Αριστούργημα. Έτσι απλά. Roxy Music- 2 H.B.

11. Herbie Hancock – Blow Up (1966)

Με τις εικόνες του Antonioni στο μυαλό από δεκαετίες, το Blow up, το swinging London, και την αφρόκρεμα της jazz (Fr. Hubbard: τρομπέτα, Phil Woods: alto σαξόφωνο, Jimmy Smith: όργανο, Ron Carter: μπάσσο) να συνοδεύει τον Herbie Hancock στη μουσική. Δίσκος που αγοράστηκε αντί 2 ευρώ, με το αφισσάκι της ταινίας μάλιστα μέσα. Το άλμπουμ λειτούργησε αυτόνομα, δεν είναι απλά ένα soundtrack ταινίας αλλά ένας πάρα πολύ καλός ολοκληρωμένος δίσκος του κ. Herbie. Στο Bring Down The Birds θα χαρείς όταν ακούσεις το εναρκτήριο sample του Groove is in my heart των Dee Lite, ενώ στην ψηφιακή του μορφή υπάρχει και το υπέροχο outtake των Tomorrow. HerbieHancock - Bring Down The Birds

12. Justice – Cross (2007)

Η αρχή της γνωριμίας μου με το δίσκο αυτό έγινε μέσω του τραγουδιού Stress του οποίου το μικρό φιλμ/ βίντεο κλιπ που το συνοδεύει αγχωτικότατα, έχει σκηνοθετήσει ο Romain Gavras. Η η αλήθεια είναι πως δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς καθώς electroclash ήχοι σαν κι αυτούς της Γαλλικής μπάντας δεν φτάνουν συχνά (κατ’ επιλογήν του ιδιοκτήτη τους) στα αυτιά μου.  Παρόλα αυτά το άλμπουμ αυτό με κάποιο ιδιόρρυθμο τρόπο το ευχαριστήθηκα ολόκληρο. Justice -Stress

13. Melanie – Gather Me (1971)

Κάθε χρονιά υπάρχουν στιγμές κάθε χρόνο ξυπνάει μέσα μου ο χίππης. Το ίδιο συνέβη και φέτος, μόνο που πριν ξαναπέσει σε λήθαργο μου φώτισε μέχρι πρότινος σκοτεινές γωνιές της δισκογραφίας της πολυαγαπημένης μου Melanie.  Μη διστάσεις να επενδύσεις χρόνο στο άλμπουμ αυτό. Το Some say I got devil, στ’ αυτιά μου ηχεί σαν ένα – ακούγεται παράλογο το ξέρω – "goth" folk αριστούργημα. To ξέρει και ο Bonnie 'Prince' Billy. Melanie -Some Say (I Got Devil)

14. The Clean – Anthology (2002)

Στη στροφή ξεπέρασαν τους σχεδόν συντοπίτες τους Αυστραλούς The Go Betweens (και το 78 'til 79: The Lost Album τους). Τους χρωστούν όμως μιας και χάρη σ’ αυτούς έπεσα πάνω στα τραγούδια τους. Νέα Ζηλανδία, αρχές δεκαετίας 80, η αύρα των Chills, των Feelies και το πνεύμα των Velvet είναι εκεί κοντά, αν σου αρέσει αυτός ο χωροχρονικός ανεξάρτητος ήχος είναι σίγουρο πως θα τους αγαπήσεις τόσο γρήγορα όσο και εγώ μέσα από ετούτη εδώ τη συλλογή. The Clean - Billy Two

15. Dead Moon - Crack in the System (1994)

Είμαι φάουλ, το παραδέχομαι μα ένας  ανεξήγητος λόγος με έκανε να αποφεύγω τον πρωτόγονο garage ήχο των Dead Moon στερώντας μου  για χρόνια την ευχαρίστηση της ακρόασης των δίσκων τους. Επανορθώνω (αν αυτό γίνεται μιας και ο χρόνος ο χαμένος δεν κυνηγιέται) τη φετινή χρονιά. Κι επειδή δεν ξέρω ποιο άλμπουμ τους να πρωτοδιαλέξω, καταλήγω στο εξίσου πρωτόγονο όπως και τα πρώτα τους Crack in the System του 94 μιας και περιέχει και το Killing Me που με αναστατώνει ιδιαιτέρως. Dead Moon - Killing Me

16 Keith Jarrett – The Köln Concert (1975)

Όχι ότι το άλμπουμ συγκαταλέγεται στα φετινά παρθενικά ακούσματα. Φέτος όμως ταξίδεψαν μέσα μου οι τέσσερις πλευρές του, φέτος το κατάλαβα και το αγάπησα με τον ολοκληρωτικό τρόπο που βυθίζομαι σε ότι με συγκινεί. Σε ζωντανή ηχογράφηση από την όπερα της Κολωνίας, ο βροχερός μινιμαλισμός και οι εσωτερικοί μουσικοί αυτοσχεδιασμοί (?) του Keith Jarrett στο πιάνο, δίνουν έναν από τους καλύτερους jazz θα έλεγα, δίσκους της ECM που έχω ακούσει. Αν σε «πετύχει» στις κατάλληλες συνθήκες: θερμοκρασίας, πίεσης και διάθεσης θα σε αποζημιώσει με το παραπάνω. Και θα με θυμηθείς. Στο εγγυώμαι. Keith Jarrett - The Köln Concert PartⅠ

Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα να προσθέσω καμιά δεκαριά άλμπουμ ακόμα αλλά συγκρατούμαι. Προσθέτω μόνο σαν bonus (στον εαυτό μου) ένα επτάιντσο ep

Soft Cell - Mutant Moments (7'') (1980)

Τούτο είναι ένα επτάιντσο Ep, (που έκανα τη βλακεία να μην αγοράσω). Συναρπαστικό με τη μελαγχολική electro post punk  του Marc Almond και του David Ball απλωμένη σε τέσσερα αλά Suicide τραγούδια, εκ των οποίων το ένα είναι καλύτερο από το άλλο. Σοβαρολογώ. Soft Cell - Potential

υγ. ΕΣΥ ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΒΑΖΕΣ;

Εδώ μπορείς να δεις  τα 13 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2012

καλή Παρασκευή και 13

"Τι κι αν είναι Παρασκευή και 13, εγώ δε θα ασχοληθώ καθόλου με το θέμα στην εκπομπή, μορφωμένος άνθρωπος γαρ (το ό,τι πιστεύω στο μάτι είναι άλλο), το έχω εξαντλήσει άλλωστε παλαιότερα". Αυτά είχα από μέρες στο μυαλό μου για το σημερινό επεισόδιο, Αυτά σκεφτόμουν και σήμερα το πρωί την ώρα που πατούσα σκατά στο δρόμο για το σταθμό.

Έτριψα το παπούτσι μου σε όλες τις μικρολακκούβες με νερό της Αθήνας που συνάντησα κι έπειτα από λίγο αντικαλημέρισα όλος χαμόγελο τον άστεγο της οδού Κ προσφέροντάς του ταυτόχρονα το σάντουιτς που του είχα ετοιμάσει από βραδύς. Και τσάι. Αυτός αφού με κοίταξε μια καλή και μια ανάποδη μου διευκρίνισε πως δεν πεινάει, δεν κρυώνει, δεν διψάει και πως θέλει να του δώσω λεφτά. Άρχισα να κρυώνω, φταίει μάλλον που το αίμα μου ανέβηκε στο κεφάλι.

Όχι πολύ αργότερα, στο στούντιο, έκανα όλες εκείνες τις απαιτούμενες ενέργειες που μου παρέχουν κάθε Παρασκευή ένα από τα διασκεδαστικότερα δίωρα της εβδομάδας μου και πέντε λεπτά πριν την επίσημη έναρξη όλα ήταν έτοιμα για την έναρξη. Έγειρα πίσω στην πλάτη της πολυθρόνας ικανοποιημένος, τράβηξα μια ρουφηξιά ακόμα από το τσιγάρο μου και παρακολούθησα …έντρομος τους υπολογιστές του σταθμού να αναβοσβήνουν κατά βούληση. Σιγή.

 Μου πήρε 10 λεπτά να ανακτήσω τον έλεγχο των ανυπάκουων συσκευών και να τα επαναφέρω όλα σε τάξη. Και το 101^ο επεισόδιο μπορεί να ξεκίνησε ελαφρά καθυστερημένα αλλά κύλησε όμορφα χωρίς άλλο απρόοπτο. Και είχε και τρία μικρά αφιερωματάκια που τα καταφχαριστήθηκα.  Μπορείς να το επιβεβαιώσεις αν και όποτε θέλεις ακούγοντάς το κατευθείαν από εδώ:

101st lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Ή κατεβάζοντάς το ως podcast με ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο.

  

click pic to download

Τέλος αν εξαιρέσεις 5 αναιτίως (?) ματαιωμένα δρομολόγια του μετρό που οδήγησαν εν συνεχεία στην πάκτωση μας (κουμπάρε έφτασες σπίτι?) με χιλιάδες άλλους συμπολίτες μας σε ένα και μοναδικό συρμό όλα έχουν πάει περίφημα τουλάχιστον μέχρι τώρα που τρώω ένα σάντουιτς που βρήκα στην τσάντα μου.

υγ. Το playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο της ανάρτησης.

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

is a warm gun

Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα, θα είμαι στο στούντιο για το 101ο επεισόδιο της εκπομπής. Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει παρέα με τις μουσικές και τα τραγούδια που έχω επιλέξει να ακούσουμε δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

Απλά πράγματα.

https://www.facebook.com/events/259026770917717/?source=1

όνειρο πεταμένο στα σκουπίδια

Όταν μου είχε τηλεφωνήσει περιχαρής ο Τ. δεν μπορούσε να πιστέψει ούτε ο ίδιος στα μάτια του. Σε ένα εγκαταλειμμένο βιομηχανικό κτίριο, κλειστό από δεκαετίες και μισοερειπωμένο, ανάμεσα σε μπάζα, τούβλα, διαλυμένες μηχανές, στραπατσαρισμένα έπιπλα (ερ: Και τι δουλειά είχε ο Τ εκεί; Απ:  μελετούσε τη διαμόρφωση του χώρου για μετατροπή σε θεατρική σκηνή) κι ότι άλλο σκουπίδι μπορείς να φανταστείς, δυο κλειστά σκονισμένα χαρτόκουτα άραζαν και τον περίμεναν στωικά να τα εξερευνήσει. Οι κούτες ήταν γεμάτες δίσκους. Jethro Tull,  Genesis, Deep Purple, κι άλλα κλασσικά ροκ, Σαββόπουλος, Lucio Battisti  καθώς και - ουκ ολίγα - Ιταλικά του πρώτου μισού της δεκαετίας του 70, ένα σινγκλάκι των Persons (πρώιμοι Socrates αυτοί) κι εκείνο των We Five με το «Κάποιο εγόρι όπως εγώ λάτρευε Beatles και Rolling Stones» μεταξύ άλλων.

Ενθουσιασμένος και εγώ «Για λέγε, για λέγε» αναφωνούσα κάθε τόσο («Τρέμουν τα χέρια μου» μου έλεγε εκείνος), και θα ήμουν ψεύταρος αν δεν ομολογούσα την κρυφή μου ζήλεια.

Το να βρω δίσκους πεταμένους, στα σκουπίδια ή απλά παρατημένους είναι το μεγάλο μου όνειρο. Ονείρωξη μάλλον, όχι όνειρο. Που δεν έχει γίνει ακόμα πραγματικότητα (ούτε ξέρω αν θα γίνει ποτέ) παρόλο που μια φορά είχα βρει κι εγώ τον…

Ίδια ακριβώς συναισθήματα είχα νιώσει κάποια μέρα που έμαθα πως ο Σ. βρήκε μπροστά από έναν σκουπιδοντενεκέ στα Εξάρχεια μια ντάνα με βινύλια.  Τα είχε μαζέψει στοργικά,  τα πήρε σπίτι του – rock  του ’90  τα περισσότερα αν θυμάμαι καλά, Soul Asylum, Suzanne Vega, 4 Non Blondes - τα καθάρισε, ποιος να τα άφησε εκεί και κάτω από ποιες συνθήκες αναρωτιόμασταν στην κουβέντα φτιάχνοντας πότε χαλαρά και πότε δακρύβρεχτα σενάρια στο μυαλό μας. Εγώ σκεφτόμουν και κάτι ακόμα: Μα καλά, το μεγαλύτερο μου όνειρο συμβαίνει μόνο σε άλλους;  Κι αυτό παρόλο που  κάποτε είχα βρει κι εγώ τον δίσκο του…

«…έτσι που λες», κατέληγε τις προάλλες η διήγηση του Χ. Είχε βγει λέει από το σπίτι κι ήταν λίγο πριν μπει στο αυτοκίνητο όταν κάτι τράβηξε την προσοχή του στον ξέχειλο  (εικάζω) μπλε κάδο της ανακύκλωσης. Ήταν καμιά δεκαριά βινύλια, ίσως και παραπάνω, προσεγμένα όλα, ακόμα και τα εξώφυλλα τους ήταν σε άριστη κατάσταση.  Του Θεοδωράκη τα περισσότερα έμαθα και μάλιστα κόπιες όχι από τις άλλοτε ευπώλητες που βρίσκονται σήμερα εύκολα και παντού. Τα βινύλια μαζευτήκαν στοργικά κι ανέβηκαν στα ράφια της δισκοθήκης του ενώ οι περαιτέρω έρευνες για την προέλευσή τους απέβησαν άκαρπες.

Κι εγώ έχω βρει κάποτε έναν δίσκο (καλά, έχω βρει κι ένα cd αλλά αυτό δεν πιάνεται) στα σκουπίδια σκέφτηκα να πω στο τέλος της διήγησης. Αλλά εκείνη τη στιγμή το κράτησα για τον εαυτό μου.

Όπως και τότε, όταν σε κάποιο από τα σπίτια που είχε ενοικιάσει ο Ν. είχαμε βρει παρατημένη από το ‘50 σε μια ντουλάπα μια μικρή ρώσικη δισκογραφία όπως και αρκετά άλλα πράγματα που αξίζουν κάποια στιγμή να αναφερθούν σε ξεχωριστή ανάρτηση.

Ο ΧΡΙCTOC THC ΑΓΑΠΗC

Παλαιό Μοναστηράκι, κατεβαίνω την πεζοδρομημένη Ερμού, φτάνω στις παρυφές του δυστυχώς καταργημένου πλέον παζαριού της πλατείας Κεραμεικού ( η πλατεία που δημιουργήθηκε στη θέση των παραπηγμάτων της παλιάς Κορεάτικης Αγοράς). Είναι Κυριακή με ντάλα ήλιο, εγώ μούσκεμα στον ιδρώτα μα απτόητος στην αγαπημένη μου κυριακάτικη συνήθεια όταν αυτό που θεωρώ «όνειρο» παρουσιάζεται και γίνεται πραγματικότητα με τη μορφή όμως φάρσας. Χριστέ μου!!!

Ο "Χριστός της αγάπης", που λες το εύρημά μου. Εις διπλούν μάλιστα. Τραβάω από τον κάδο με τα μπάζα την καλύτερη κόπια από τις δύο. Ο χριστός της αγάπης του Ντένη Παππά. Ευλαβικό το εξώφυλλο τουλάχιστον μέχρι να ξεθαμπώσουν τα μάτια μου από τις αντανακλάσεις του ήλιου στο χρυσοποίκιλτο artwork. Καλύτερο τραγούδι του δίσκου το λούμπεν "Αποφυλάκισέ με", ευφυέστερος τίτλος το "Τραγουδιστής χωρίς φωνή" με το οποίο ανοίγει ο δίσκος.

Η κυκλοφορία αυτή έχει άλλο ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: το εξώφυλλο δεν έχει άνοιγμα από πουθενά. Τα γνωστά 2 «αυτιά» που διπλώνουν στις πικμάνσεις* και κολλιούνται δις προκειμένου να πάρει το εξώφυλλο το τελικό σχήμα  εδώ είναι 3. Για του λόγου το αληθές:  

"Της αγάπης Χριστός, της καρδιάς σου προδότης" ...

...και του ονείρου φαρσέρ, θα συμπλήρωνα.

Ηθικό δίδαγμα: Πολλές φορές άμα κυνηγάς τα όνειρά σου αυτά όλο και φεύγουν μακρύτερα.

* Τη λέξη «πίκμανση» μόλις την ανακάλυψα (έφτυσα αίμα να τη βρω), δεν είναι από το μυαλό μου. Κοίτα εδώ.

σαν τη βροχή πριν πέσει

Παρθενική μου παρουσία σε live παρουσία/ομιλία συγγραφέα την προηγούμενη Τετάρτη. Με την Ις και τον Ν. στην κατάμεστη μικρή αίθουσα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, για τον Τζόναθαν Κόου. Ο λόγος, το ότι ο εις εκ των αγαπημένων μου, πάντα ψηλά στις ελληνικές λίστες ευπώλητων και όχι άδικα κατ’ εμέ, Βρετανός συγγραφέας βγάζει (ή μάλλον έβγαλε) καινούριο βιβλίο. Το Expo 58. Πέρασα τα ακουστικά μετάφρασης που για παν ενδεχόμενο είχα προμηθευτεί κατά την είσοδό στο πόδι μου,  κι ευχαριστήθηκα μέχρι τελευταίας λέξης το λόγο του στο πρωτότυπο.

Αναλυτικός σε ό,τι αφορά το έργο του, ανεκδοτολογικά αυτοσαρκαζόμενος, με ψύχραιμο πολιτικό λόγο και κατάλληλες δόσεις βρετανικού φλέγματος (του τοπικού χιούμορ συμπεριλαμβανομένου) μίλησε λιτά όχι μόνο για το συνολικό του έργο ή το νέο του πόνημα αλλά και για τις στερεοτυπικές συμπεριφορές των Άγγλων, τους «τρόπους ζωής» που χάνονται (κι ενίοτε  αναγεννιούνται), τους άλλους συγγραφείς της - αν μπορούμε να την πούμε έτσι - γενιάς του, την κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη χώρα του.

Στο τέλος κι αφού θριάμβευσε η επιμονή και η σβελτάδα (πρόλαβε να μπει δεύτερη σε ουρά 150 ατόμων) της Ις, μου υπόγραψε και το “Σαν τη βροχή πριν πέσει” που …κατά τύχη βρέθηκε στην τσέπη μου.  Το “Σαν τη βροχήπριν πέσει” αν και τολμώ να πω όχι το πιο αντιπροσωπευτικό του βιβλίο, με είχε συγκινήσει απροσδόκητα πολύ (και τυγχάνει ξεχωριστό κατά δήλωση τη βραδιά εκείνη, και για τον ίδιο το συγγραφέα).

«…Φωτογραφία αριθμός δέκα: μια βάρκα στον ποταμό Σέρμπενταϊν στο Χάιντ Παρκ και ένα πρόσωπο που δεν το έχω ξανακοιτάξει εδώ και πολλά χρόνια: ο αρραβωνιαστικός μου, ο Μώρις. Και δίπλα του, η γυναίκα που μάλλον θα πρέπει να την περιγράψω ως τον πρώτο και μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου – η Ρεμπέκα. Μοναδική φωτογραφία, πρέπει να πω, μια φωτογραφία που απαθανατίζει ένα ιδιαιτέρως άβολο και απερίσκεπτο απόγευμα…»

Στο "Σαν τη Βροχή πριν πέσει", ο Τζόναθαν Κόου, καταπιάνεται ξανά με ένα βρετανικό σήμα κατατεθέν, αυτό της εκκεντρικής βρετανίδας γριάς, εδώ όμως βουτάει για τα καλά ο ίδιος στη μελαγχολία που σκεπάζει τον παλιομοδίτικο τρόπο ζωής/σκέψης/συμπεριφοράς της ηλικιωμένης, ομοφυλόφιλης, ηρωίδας του. Σπάει την στερεότυπη καρικατούρα και δίνει μια θηλυκή, λυρική και ταυτόχρονα στιβαρή διήγηση μιας ζωής που οσονούπω τελειώνει και διαχέεται ιδιόρρυθμα στις επόμενες γενιές. Όλα αυτά μέσω της (σεναριακής) ακρόασης μαγνητοφωνημένων ταινιών της ηλικιωμένης γυναίκας από τους συγγενείς της. Ταινιών με καταγεγραμμένες τις περιγραφές 20 παλαιών φωτογραφιών που μπορεί να μην απεικονίζουν κάτι το ξεχωριστό (ένα πικνίκ, ένα σπίτι στα προάστια, ένα τροχόσπιτο) ξετυλίγουν όμως τον καιρό.

O J.C. ανυπομονεί να μου υπογράψει το βιβλίο (πάνω δεξιά)

Από τα βιβλία του Τζόναθαν Κόου πρωτοδιάβασα, δανεικό, το «Τι Ωραίο Πλιάτσικο» προ δεκαπενταετίας. Με θυμάμαι να βυθίζομαι στις παραμορφωμένες εικόνες της Θατσερικής Αγγλίας, με θυμάμαι να πηγαίνω και να αγοράζω το δικό μου αντίτυπο. Μετά πέρασα στη "Λέσχη των Τιποτένιων" , τον "Κλειστό Κύκλο"  κι έκτοτε έχω διαβάσει σχεδόν όλα από τα υπόλοιπα πονήματα του κ Κόου. Μπορώ να πω πως ουδένα με έχει απογοητεύσει, ακόμα και το τελευταίο (προτελευταίο πλέον),  «Ο ιδιωτικός βίοςτου Μάξουελ Σιμ», παρότι φάνηκε να μη με κερδίζει κατά τη διάρκεια της ανάγνωσής του, μου άφησε εικόνες/ιδέες που ακόμα τριβελίζουν το μυαλό μου.

Μετά οι τρεις μας πήγαμε για μπύρες.

Το μόνο αρνητικό ότι τελικά κάπου έχασα τον αγαπημένο (ναι, έχω και τέτοιον) σκούφο μου.

http://www.jonathancoewriter.com/

όμορφα ήταν: μια από τα ίδια

Μια δυο διασκευές, άλλες τόσες ντέμο ηχογραφήσεις, ένα μικρό θεματικό αφιέρωμα, αναφορές στα αγαπημένα μου συγκροτήματα, στίχοι ή και τίτλοι τραγουδιών που εκφράζουν καλύτερα αυτά που έχω στο μυαλό μου, άχρηστα μα ενδιαφέροντα τρίβια και μικροϊστορίες για τα κομμάτια που ακούμε, κάποιες ιδιόρρυθμες -άλλοτε προβλεπόμενες άλλοτε όχι - αλλαγές, η ελληνική μπάντα με το ελληνικό ( ενίοτε και ελληνόφωνο) τραγούδι, τα κολλήματα της εβδομάδας, τα παντοτινά κολλήματα, οι στοχευμένες μα μη εκστομισμένες αφιερώσεις, τα 120 λεπτά, οι ακροατές, οι φίλοι, η επικοινωνία  και εγώ, όλα όσα απαρτίζουν δηλαδή ένα συνηθισμένο επεισόδιο της εκπομπής, υπήρχαν και στο σημερινό δίωρο. 

Κι αν το "μια από τα ίδια" στη συγκεκριμένη περίπτωση για μένα σημαίνει "ΠΑΛΙ ΟΛΑ ΠΕΡΙΦΗΜΑ", οφείλω να επισημάνω αυτά που έκαναν το σημερινό επεισόδιο ξεχωριστό: καταρχάς ο αύξων αριθμός αυτού, το νούμερο 100, που του έδωσε μια σχεδόν εορταστική αύρα και δεύτερον η μικροσυγκίνηση που μου φέρνουν οι όποιες επέτειοι (είμαι ευσυγκίνητος λαλάς, τι να κάνουμε;) καθώς σηματοδοτούν με αναμνήσεις όχι μόνο το ίδιο το γεγονός αλλά και τον καιρό που περνάει.

Ευχαριστώ από καρδιάς για την παρέα και τις ευχές (και βέβαια "Να τα χιλιάσουμε") όσους και όσες μου κράτησαν συντροφιά σήμερα το πρωί. 

Όποιος/α πάλι, έχασε την πρώτη μετάδοση και θέλει να ακούσει την εκπομπή ηχογραφημένη, μπορεί να το πράξει απ’ ευθείας από εδώ:

100th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να την κατεβάσει ως podcast σε εμ-πη-θρη επιτυγχάνεται με το πάτημα του ακόλουθου εκονιδίου:

click pic to download

Το σημερινό playlist εδώ (αλλά και στο πρώτο δικό μου σχόλιο):

• Ivor Cutler - Good Morning How Are You Shut Up
• Andrew Oldham Orchestra - The Last Time 
• Verve - Bttersweet Symphony 
• David Byrne and Brian Eno - Home
• Randy Newman - Lonely At The Top
• Jay-Jay Johanson On the Radio 
• Yazoo - Winter Kills
• The Troggs - Cousin Jane
• The Dave Clark 5 - Come Home
• Peggy Lee - I Go To Sleep
• The Stone Roses - Made Of Stone (Demo)
• The Beatles - Your mother should know
• Raining Pleasure - The Freak
• Wedding Present - make me smile (come up and see me)
• Yeah Yeah Noh - Cottage Industry
• The Nits - Red Tape
• The Chameleons - Home Is Where the Heart Is
• Midlake - The Old and the Young
• Lemonostifel - Αστυνομικό Blues
• Bryan Ferry & Jane Birkin - In every dream
• Echo & The Bunnymen - The Killing Moon
• Emily Jane White  - Stairs
• The Kinks - Shangri-La
• The Boomtown Rats - Rat Trap
• The Jam - Smithers-Jones 
• The Thermals - I Go Alone
• Αδιέξοδο - 38 Χιλιοστά (ΠΡΟΒΑ 86')
• Bob Mould and Dave Grohl - New Day Rising 

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

ένας άσσος και δύο μηδενικά

Ήταν Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου του 2011 στις 10 το πρωί όταν ήρθε η σειρά μου για πρώτη φορά να ανοίξω τα μικρόφωνα του indieground. Καλημέρισα αγχωμένα δις, την πρώτη δεν ακούστηκα καν, τη  δεύτερη ξεκούφανα τους πάντες κι έπειτα με τρεμάμενη φωνή και εν μέσω αποτυχημένων εξυπνάδων βάλθηκα να ξεδιπλώνω από τις σημειώσεις μου το playlist που είχα φτιάξει. Φεύγοντας από το σταθμό εκείνη τη μέρα συλλογιζόμουν πως τίποτα δεν πήγε όπως το περίμενα.

Σήμερα, 100 συνεδρίες επεισόδια μετά από εκείνη την παρθενική έκθεση των μουσικών μου επιλογών (και της ίδιας της διάθεσής μου) στα μικρόφωνα του indieground, συνειδητοποιώ πως τίποτα δεν είναι το ίδιο σε ότι αφορά τη σχέση μου με τη μουσική (παρόλο που υπήρξε ανέκαθεν πολύ καλή), κάμποσους ακόμα καλούς ανθρώπους και κάποιες στιγμές και με τον ίδιο μου τον εαυτό.

Αύριο λοιπόν, στο σχεδόν επετειακό επεισόδιο «The Anniversary» μέσα από δίσκους, κασέτες, καλή διάθεση, mp3,cd, σίγουρα πολύ τσάι  ίσως και μια μικρή ανασκόπηση της πορείας της εκπομπής θα ανεβάσουμε τον πήχη των 3336 τραγουδιών που έχουμε ακούσει παρέα όσο περισσότερο γίνεται. 

Στις 10:00 το πρωί όπως πάντα, όποιος/α επιθυμεί να συμπορευτεί στις μουσικές διαδρομές που έχω επιλέξει να ακούσουμε δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/1425870314310258/?source=1

τα πόστερ

Με φωτογραφίες  αγαπημένων μου ανθρώπων ή λεπτομέρειες (όπως η πάνω αριστερή γωνία ή δύο μεγεθυμένα τετραγωνικά εκατοστά) αυτών, εικόνες που έχω τραβήξει εγώ, αποδελτιώσεις εντύπων λίγο πριν πεταχτούν, παιχνίδια σε πρωτόγονα για την επεξεργασία φωτογραφιών προγράμματα, σπανιότερα δάνειες - κοινώς κλεψιμαίικες – ιδέες από προϋπάρχοντα πόστερ ή παραλλαγές αυτών, φανερά ή και κρυφά μηνύματα – πολλές φορές χωρίς αποδέκτη –, εκτυπώσεις, διαθέσεις κρυμμένες πίσω από τίτλους τραγουδιών ή στίχων, βιαστικά ψήγματα καλλιεργούμενης γραφιστικής (όπως παλιά που ζωγραφίζαμε τα εξώφυλλα στις κασσέτες μας με πολύχρωμα στυλό ένα πράγμα) παρέα με καφέ ή τσάι και κανα τσιγάρο στήνω σε εβδομαδιαία πλέον βάση τα αφισάκια που «διαφημίζουν» τα επεισόδια της εκπομπής που αισίως κλείνει τα 100 πρώτα της βήματα. Και το ευχαριστιέμαι.

shangri-la

Ξύπνησα σήμερα το πρωί πεινασμένος έπειτα από ένα υπερ-όνειρο καταιγιστικής δράσης (περιπέτεια, μυστηριώδεις έρωτες, προδοσίες, εκβιασμοί, φιλίες, μπουνιές, πτώσεις με αλεξίπτωτο, δολοπλοκίες, ανατροπές, κυνηγητό, πιστολίδια, αναρριχήσεις, ίλιγγοι, αίματα, ικανοποιητικές δόσεις σεξ, αδρεναλίνη, μουσικές, μεθύσια, αποκρυπτογραφήσεις κωδικοποιημένων μηνυμάτων  … όλα μέσα). Προσγειώθηκα στις παντόφλες μου και με την οδοντόβουρτσα ακόμα στο στόμα άνοιξα την κατάψυξη να βγάλω ψωμί του τοστ. Kάπου εκεί πρέπει να ήταν που συναχώθηκα.

Έχουν πέσει οι αντοχές μου σκέφτομαι όσο με κοιτάζω που ρίχνω νερό στα μούτρα μου, νυστάζω συνέχεια αυτές τις μέρες, κοιμάμαι περισσότερο (και φυσικά απογοητεύομαι περισσότερο καθώς - δόξα τη ήσυχη συνείδησή μου – οτιδήποτε πάει κατ’ ευχήν στα όνειρά μου), έχω κόψει και τους καφέδες για το στομάχι. 

Φταρνίζομαι, πίνω μια γουλιά τσάι του βουνού (με μία ζάχαρη και λίγο γάλα), ανοίγω μια κενή ηλεκτρονική σελίδα Α4, έχω στο μυαλό μου έτοιμη μια σοβαρή (επιτέλους) ανάρτηση μα κάθομαι για ώρα, ανέμπνευστος να την βγάλω από εκεί δίχως να δείχνει στοχευμένη, να χαζεύω την ακαταστασία εντός των συνόρων του μικρού, προσωπικού μου βασιλείου.

Shangri-La

Now that you've found your paradise

This is your kingdom to command

You can go outside and polish your car

Or sit by the fire in your 

Shangri-la

Here's your reward for working so hard

Gone on the lavatories in the back yard

Gone all the days when you dreamed of that car

You just want to sit in your 

Shangri-la

Put on your slippers and sit by the fire

You've reached your top and you just can't get any higher

You're in your place and you know where you are

In your Shangri-la

Sit back in your old rocking chair

You need not worry, you need not care

You can't go anywhere

Shangri-la

The little man who gets the train

Has got a mortgage hanging over his head

But he's too scared to complain

'Cause he's conditioned that way

Time goes by and he pays off his debts

Got a T.V set and a radio

For seven Shillings a week

Shangri-la

All the houses on the street have got a name
'Cause all the houses in the street they look the same
Same chimney pots, same little cars, same window panes
The neighbors call to tell you things that you should know
They say their lines, they drink their tea, and then they go
They tell your business in another Shangri-la
The gas bills and the water rates, and payments on the car
Too scared to think about how insecure you are 

Life ain't so happy in your little
Shangri-la

Put on your slippers and sit by the fire 

You've reached your top and you just can't get any higher 

You're in your place and you know where you are 

In your Shangri-la 

Sit back in your old rocking chair 

You need not worry, you need not care 

You can't go anywhere

Shangri-la

Ray Davis

1969

Τώρα (αν διάβασες μέχρι εδώ και δε σε κατέβαλε ο σαρκασμός του κυρίου Davis) πιθανότατα να με ρωτήσεις τι είναι το Shangri-La. Λοιπόν η Shangri-La όπως περιγράφεται στο μυθιστόρημα του 1933 Lost Horizon του βρετανού συγγραφέα James Hilton είναι ένα φανταστικό, μυστικιστικό μέρος, σε μια ειδυλιακή κοιλάδα που περικλείεται από τα κατά δυσμάς άκρα του όρους Kunlun πέρα από τις χιονισμένες βουνοκορφές των Ιμαλαΐων. 

Η πολιτεία της Shangri-La (που και καλά διευθύνεται από ένα μοναστήρι των μοναχών Λάμα) έχει γίνει συνώνυμο με οποιοδήποτε επίγειο παράδεισο, την ουτοπία την ίδια, μια μόνιμα χαρούμενη γη απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. 

Οι άνθρωποι που ζουν στο Shangri-La είναι σχεδόν αθάνατοι, ζουν περισσότερα χρόνια από την κανονική διάρκεια ζωής και γερνούν με πολύ αργούς ρυθμούς. Γι αυτό και συχνά ταυτίζεται με τον "Κήπο της Εδέμ".

Στους θρύλους που ζώνουν τη Shangri-La μπερδεύονται θρησκείες (Βουδισμός, Ινδουϊσμός), οι Ναζί, ο Franklin Delano Roosevelt, ο  Frank Capra, η Διεθνής Αστρονομική Ένωση, οι Arctic Monkeys και οι Led Zeppelin, το Αμερικάνικο πολεμικό ναυτικό, το φεστιβάλ του Glastonbury μεταξύ άλλων.

Τέλος εδώ, έτσι για την ιστορία, το top5 των τραγουδιών, με τον (καθαρό) τίτλο Shangri-La. 

• The Kinks - Shangri-La 
• Electric Light Orchestra - Shangri-La
• Grandaddy -Shangri-La
• The Rutles - Shangri-La
• Billy Idol - Shangrila 
• The Four Coins - Shangri-La