Τρίτη βράδυ στο κέντρο της πόλης

Καθώς η ζωή συνεχίζεται στους ρυθμούς της (στους όποιους ρυθμούς έχει εμπλακεί και χορεύει ο καθένας), είναι τα απρόσμενα κι έκτακτα γεγονότα που ανακόπτουν την καθημερινότητα και ενίοτε την επανακαθορίζουν με ένα αγανό reset. Και δεν αναφέρμαι σε κανένα γιγάντιο γεγονός που θα τράνταζε θεμέλια και τείχη. Στο μυαλό μου έχω πράγματα απλά, όπως μια τυχαία συνάντηση, ένα ανέλπιστο τηλεφώνημα, μια διαδρομή έξω από το χάρτη, μια ιδιαίτερη out of the blue σκέψη, μια συγκυρία, ένα άλμπουμ του Eric Dolphy ή μια απρογραμμάτιστη εκπομπή στο σταθμό. 

Ένα επεισόδιο "εκτός τάξης" ξανά, σήμερα το βράδυ, και την εκκίνηση όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις τη δίνει ο προσκεκλημένος. Ο Νεκ. Σε ένα μουσικό αλισβερίσι από εκείνα που συνηθίζαμε πέρσι από καιρό σε καιρό και επαναλάβαμε επιτυχώς μόλις μια-δυο εβδομάδες πριν, στη φετινή σεζόν. Με φρέσκα και παλιά ακούσματα όπως πάντα, κυκλοφορίες όχι απαραίτητα χθεσινές από βινύλια, cd, κασσέτες, 45αρια και mp3. 

Μεταξύ μπυρών (όπως πάντα) και την πρόσφατη απαγόρευση στην είσοδο φασαριόζικων τσιπς στο στούντιο σε ισχύ. Και κάποιους φίλους guest stars (η Β είναι σίγουρη γι αυτό πρόλαβε και χώθηκε και στην αφίσα *) που θα περάσουν από το στούντιο να μας ακούσουν πιο ζωντανά κι από το δικτυακό live. 

“Neon Lights”, λοιπόν, (s03e36), αυτήν την Τρίτη, 13 Μαΐου, στις 8:00 το βράδυ. Όποιος/α επιθυμεί να μας κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/485198151625915/?ref_dashboard_filter=upcoming&source=1

* προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η κομψότητα των εικονιζόμενων σττην αφίσα, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα, τουλάχιστον στη γενειοφόρα δική μου περίπτωση.

η ερήμωση του κυρίου Allen

Επειδή αν ζούσε σήμερα θα γινόταν 88 χρονών

A Desolation

Now mind is clear

as a cloudless sky.

Time then to make a

home in wilderness.

What have I done but

wander with my eyes

in the trees? So I 

will build: wife,

family, and seek

for neighbors.

Or I

perish of lonesomeness

or want of food or

lightning or the bear

(must tame the hart

and wear the bear) .

And maybe make an image

of my wandering, a little

image—shrine by the

roadside to signify

to traveler that I live

here in the wilderness

awake and at home.

Allen Ginsberg

τα ίχνη

Σημάδια ετών από πατημένους αχινούς και τσιμπήματα μέλισσας που χρειάστηκαν αντιβίωση για να περάσουν, μια κόκκινη ουλή, μνήμη περασμένης εγχείρησης, ο ανεπιστρεπτί κομμένος χαλινός, τα ράμματα στο σχισμένο βλέφαρο απ’ όταν ακόμα έπαιζες μπάλα κι οι κόμποι στο στομάχι – όχι, εκείνοι δεν ήταν έρωτας -. Μια φλέβα ανασηκώνεται.

Σε σχήμα καρδιάς το απομεινάρι που άφησε το εμβόλιο για το δαμαλισμό στο μπράτσο, η ελαφριά ροπή στο ένα σου μάτι, ένα σπάσιμο, κάποιες ρυτίδες που συγκλίνουν, ένα σφράγισμα. Μια ελιά στον αριστερό ώμο που δεν θυμάσαι παιδιόθεν κι η χαρακιά από μια άλλη που αποφάσισε κάποιος γιατρός να σου αφαιρέσει. Θύσανοι στους κρόταφους που αποφασίζουν να ασπρίσουν ή ν’ αραιώσουν. Μικροί λάκκοι, έκφρασης τους λένε, στο πρόσωπο.

Ίχνη στο ανάγλυφο του χάρτη, τα δάκτυλα φυσιοδίφες κι εξερευνητές και τα μάτια να καταγράφουν συνεχώς σα διψασμένοι για γνώση, ιστορικοί.

υγ. Καλοκαιριάζει κι αρχίζω να βλέπω αλλιώς.


Στη φωτογραφίία το πορτραίτο του Francis Bacon, από τον Lucien Freud.

η 950η ανάρτηση (ένας ανέμπνευστος τίτλος για μια ωραία εκπομπή)

Μάλλον ήταν οι κάθε άλλο παρά κλαψιάρικες επιλογές του playlist που μ' έκαναν να τραγουδάω κεφάτος (off the air ασφαλώς) σε συνδυασμό με τις κουβέντες σε όλα τα μέσα δικτύωσης με τους ανέλπιστα πάρα πολλούς φίλους και ακροατές που άκουσαν το σημερινό επεισόδιο που έκαναν τα 241 λεπτά του να μοιάζουν με 20.  Ούτε που κατάλαβα για πότε πέρασε το σημερινό τελευταίο ανοιξιάτικο δίωρο.

Κι αν κάπου εδώ, λίγες ώρες αργότερα,  είχα σκοπό να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στους Feelies (και τα αδελφά συγκροτήματα των Yung Wu και The Trypes - νέα ανακάλυψη οι δεύτεροι - ) η μουσική των οποίων με καταλαμβάνει εξ' ολοκλήρου για πολλοστή φορά στη ζωή μου, και να διηγηθώ τις εικόνες που με εντυπωσίασαν σήμερα (όπως οι ασφυκτικά γεμάτοι σταθμοί των τρένων και τα ξέχειλα βαγόνια, οι γιαπωνέζες τουρίστριες ή ο πορτοφολάς που συνέχισε να βουτάει τα χέρια του σε ξένες τσέπες παρότι ο συνεργός του είχε μόλις συλληφθεί), αποφασίζω να το αναβάλλω λόγω τεράστιας υπνηλίας και αδυναμίας σύνταξης της παραμικρής ενδιαφέρουσας πρότασης που να βγάζει νόημα. Έτσι απλά ευχαριστώ πολύ όσες και όσους μου κράτησαν συντροφιά στο σημερινό επεισόδιο. 

Εις επιθυμεί να το ακούσει ηχογραφημένο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

125th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Ιδού και το σημερινό playlist:

• David McCallum - My World Is Empty Without You
• Joseph Arthur - Crying Like a Man
• Canned Heat - On The Road Again
• Laurie Anderson - Tightrope
• Hildegard von Binge Drinking - X Frédéric Ehlers 
• The Redskins - Go Get Organised
• Morrissey - Journalists Who Lie
• The Housemartins - You Better Be Doubtful
• The Kinks - Some Mother's Son
• Bill Callahan - Spring
• Belle and Sebastian - Baby Jane
• Donovan - Colours
• Genesis - The Carpet Crawlers 
• Johnny Mathis - Wild Is The Wind
• Maya Angelou's thoughts: One Percent
• I Giardini di Mirò - Trompsø Is Ok
• KU - Millions
• Television Personalities - If I Could Write A Poetry
• The Silos - Going Round 
• The Trypes - (from the) Morning Glories
• Steve Miro And The Eyes - Ain't You Got No Life
• Can - Alice
• Psychic TV - Black Moon
• Brian Eno & Karl Hyde - The Satellites
• John Cooper Clarke - The Ghost Of Al Capone
• Yung Wu - Aspiration

υγ. Έκτακτο επεισόδιο της εκπομπής την επόμενη Τρίτη στις 8 το βράδυ. Με καλεσμένο πάλι τον Νεκ στις περισσότερες επιλογές.

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό 

Σαββατοκύριακο σε όλους.

θα τα δεις να στεγνώνουν

Εν κινήσει στους δρόμους, δουλειές & τρέξιμο, βινύλια στη μασχάλη, οι Felt, κι άλλες δουλειές, εκλογές ξανά, παζάρια, βιβλία, ελάχιστος χρόνος για απομόνωση, ο Wim Wenders, κι άλλες μπύρες, οι μουσικές αποκαλύπτονται εμπρός μου και μου κόβουν την ανάσα, τις καταγράφω, μια καινούρια μπάντα, ένα κινέζικο δεκάιντσο, οι The Trypes (!!!) μου αλλάζουν τον ρου κι αυτής της εβδομάδας, όλες οι μικροσυνήθειες που κάνουν τον κόσμο μου να γυρίζει χωρίς να χάνει στροφές, σηματοδοτούν την εκκίνηση ενός νέου επεισοδίου. 

Κι ενώ στα αυλάκια του δίσκου και του εγκεφάλου μου στριφογυρνούν οι Psychic TV, και οι Silos, φρέσκα και παλιά ακούσματα, κυκλοφορίες όχι απαραίτητα χθεσινές από βινύλια, cd, κασσέτες, 45αρια και mp3, προσπαθώ να βάλω σε τάξη καμιά 40ρια τραγούδια από αυτά που θυμήθηκα, έμαθα, μου πρότειναν, ανακάλυψα, άκουσα, με συγκίνησαν και τελικά επέλεξα κατά τη διάρκεια ολόκληρης της εβδομάδας ώστε να σχηματίσουν σιγά-σιγά το soundtrack αυτής υπό τον τίτλο “tears go by”, (s03e35), 

Αυτήν την Παρασκευή, 30 Μαΐου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα. Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/781102141914314/?source=1

η Αλίκη στις πόλεις

Η Αλίκη στις πόλεις. Βρισκόμαστε στο 1974 και η ασπρόμαυρη ματιά του Βιμ Βέντερς δίνει κινηματογραφική υπόσταση σε ένα φαινομενικά αταίριαστο δίδυμο, την εννιάχρονη Αλίκη του τίτλου και τον έκπτωτο δημοσιογράφο/φωτορεπόρτερ Φίλιπ Γουίντερ που αναλαμβάνει άθελά του την ευθύνη της μικρής έπειτα από την πρόσκαιρη εξαφάνιση της μητέρας της. 

Η κάμερα καταγράφει την περιπλάνηση του «ζεύγους» σε τοπία δύο ηπείρων, τριών χωρών κι ακόμα περισσότερα συναισθημάτων και διαθέσεων, διευρύνοντας ταυτόχρονα τα όρια της έννοιας road movie. Κι αυτό καθώς πρόκειται για ένα ταξίδι επιστροφής κι αναζήτησης του στέρεου παρελθόντος με τις βαλίτσες γεμάτες αποτυχία, ανεκπλήρωτες ελπίδες και ματαιώσεις και ουχί πηγαιμού προς το όνειρο όπως έχω/έχουμε συνηθίσει στις αντίστοιχες ταινίες του είδους. 

Παρ’ όλα αυτά όλα τα υπόλοιπα συστατικά [η περιπέτεια, το σπάσιμο της καθημερινότητας, ο νόμος κυνηγός, η φιλία και η κατανόηση, η επιβίωση, ο ρομαντισμός ( ο οποίος ίσως και να ξεπερνάει την κόκκινη γραμμή του υφέρποντα), η προδοσία, ο ενθουσιασμός, η αφέλεια και η απογοήτευση, η καθοριστική τυχαία συγκυρία], με τη δοσολογία βέβαια που επιβάλλει ο Γερμανός σκηνοθέτης είναι εδώ. 

Όπως άλλωστε και η κριτική στον (τότε;) σύγχρονο τρόπο ζωής που βυθίζεται σε ατέλειωτους αυτοκινητόδρομους, μοναξιά, ψυχρά δωμάτια ξενοδοχείων, τηλεοπτικά σκουπίδια, ραδιοκύματα εγκατάλειψης, β διαλογής ταχυφαγεία και αφιλόξενες πόλεις.

Όλα αυτά υπό τους ήχους της θρυλικής Γερμανικής μπάντας των CAN που επιμελούνται τα ορχηστρικά μέρη της ταινίας. Το βασικό μουσικό μοτίβο του soundtrack μάλιστα κυκλοφόρησε επίσημα από το αρχείο του συγκροτήματος μόλις το 2012, στο The Lost Tapes (το οποίο είχα συμπεριλάβει και στις καλύτερες παλιές ηχογραφήσεις που είχα ακούσει τη χρονιά εκείνη - νο7).

Επίσης εντυπωσιακή στην ταινία και η live εμφάνιση του Chuck Berry στην ερμηνεία του Memphis, Tennessee. 

Η «Αλίκη στις Πόλεις», γυρισμένη το 1974 θεωρείται και όχι άδικα κατά τη γνώμη μου όχι μόνο μια από τις καλύτερες ταινίες του Wim Wenders ή του «νέου Γερμανικού σινεμά» αλλά και σημείο αναφοράς για μια – ίσως και περισσότερες - ολόκληρη γενιά σινεφίλ. Υπέροχες ερμηνείες τόσο από τον Rüdiger Vogler όσο και από την πιτσιρίκα Yella Rottländer. 

Ευχαριστηθήκαμε την προβολή της εχθές, στην πλούσια Ταινιοθήκη του Ινστιτούτου Γκαίτε (ναι, αυτή με τα άβολα καθίσματα). 

Η είσοδος ήταν εεύθερη αλλά αυτός δεν είναι φυσικά ο μόνος λόγος που σου προτείνω να ρίξεις μια ματιά στο πρόγραμμα του φεστιβάλ «Νέος Γερμανικός Κινηματογράφος» της δεκαετίας του 1970 - Ανακαλύπτοντας την Ταινιοθήκη του Goethe-Institut Athen». Σίγουρα θα βρεις κάτι να δεις.

danse macabre

... πλέον σε κοιτούν χωρίς ντροπή, ακόμα και στα μάτια, στήνοντας χορούς και βγάζοντας πύρινους λόγους, πανηγυρίζοντας  στους δρόμους - δικαιωμένοι - το κοντά στο 10 τοις εκατό ποσοστό τους. 

υγ. Μα είναι δυνατόν;;;;

και 1 και 2 και 4

Χωρίς ιδιαίτερα χαμηλότονες στιγμές το σημερινό επεισόδιο, με τρόπο που έρχεται σε αντίθεση με την καθημερινότητά μου, απλώθηκε σε 15 περισσότερα από το συνηθισμένο λεπτά και με έκανε να τραγουδάω ευχαριστημένος πίσω από τα μικρόφωνα. Νομίζω τα ίδια αποτελέσματα είχε η ακρόασή του και στην ανέλπιστα πολύ μεγάλη αλυσίδα ακροατών που μαζεύτηκαν στους δικτυακούς τους δέκτες από τις 10 κιόλας το πρωί.

Ευχαριστώ πολύ όσες και όσους μου κράτησαν συντροφιά στο σημερινό επεισόδιο. Εις επιθυμεί να το ακούσει ηχογραφημένο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

124th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Ιδού και το σημερινό playlist:

• The London Punkharmonic Orchestra - White Riot 
• The Stranglers - Hanging Around
• Inspiral Carpets - I'll Keep It In Mind
• Eleanor Friedberger - You'll Never Know Me
• Kotchy - Check Out My Keychain (The Chap Remix)
• Hot Chip - Transmission
• Erfolg - Fame (D. Bowie cover)
• Talking Heads - First Week - Last Week... Carefree
• Beak - Pill
• The Fall - Who Makes The Nazis
• Ben Vaughn - The Only Way To Fly
• Beck - Loser
• Beastie Boys - Off The Grid
• Fidlar - Red Right Hand
• The Things - Outside My Window
• The Long Ryders - Ivory Tower
• Sharon Van Etten - Every Time the Sun Comes Up 
• Now We've Got Members - The Song Is Always Altered
• Yo La Tengo - Autumn Sweater
• Yung Wu - Big Day
• The Feelies - Moscow Nights
• The Clean - Psychedelic Ranger
• Zounds - Can't Cheat Karma
• Pylon - Danger!!
• The Skoidats - Night Of The Droogs
• The Vibrators - i'm Gonna Be Your Nazi Baby (The Peel Sessions 1976)
• Mission of Burma - That's How I Escaped My Certain Fate
• The Scars - Psychomodo 
• Vassilikos - You Are My Destiny

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό 

Σαββατοκύριακο σε όλους.

'Α! και καλή καλύτερη ψήφο.

υγ. κι επειδή είναι φορές που τα πολλά λόγια δεν είναι φτώχεια:

can’t cheat karma

Άυπνος στο πρωινό βαγόνι προσπαθώ με κόπο να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Νυστάζω ή προσπαθώ να αποφύγω τις ίδιες μου τις σκέψεις; 

Λίγο πριν βυθιστώ σε μακάριο ύπνο ανασηκώνω το κεφάλι μου, εκμεταλλεύομαι τις δροσερές ριπές κλεισούρας που μπαίνουν από το παράθυρο κι ανοίγω τα μάτια. «Can’t cheat Karma», διαβάζω ακριβώς μπροστά μου. Καρφώνομαι, μαγνητισμένος από τη δύναμη του λογότυπου στο χακί φούτερ του τύπου που κάθεται απέναντι. Ωραία μπλούζα, θέλω να του πω αλλά με συγκρατώ κι απλά μένω να αναρωτιέμαι που να το βρήκε το μπλουζάκι των Zounds.

Διαδρομές στην πόλη, κίνηση και στριμωξίδι, δουλειά, εκλογές, παζάρια, ξενύχτια, ψυχωτικοί ταξιτζήδες, μουσικές ανασκαφές και αποκαλύψεις, ο ήλιος έχει αρχίσει να δείχνει τα δόντια του, η κάθε μέρα επιβίωση κι ευτυχία, μπύρες, αναμονές, βιβλία, εφημερίδες και μηνύματα, μια καινούρια μπάντα που σου αλλάζει τον ρου της εβδομάδας, η παγίδα του δημοσιοσχεσίτη, προσαρμοσμένες όλες οι μικροσυνήθειες που κάνουν τον κόσμο μου να γυρίζει χωρίς να χάνει στροφές, σηματοδοτούν την εκκίνηση του αυριανού επεισοδίου. 

Την ίδια ώρα, στα αυλάκια των δίσκων και του εγκεφάλου μου στριφογυρνούν οι Zounds, και οι Fall, φρέσκα και παλιά ακούσματα, κυκλοφορίες όχι απαραίτητα χθεσινές από βινύλια, cd, κασσέτες, 45αρια και mp3, αστικά blues που σχηματίζουν σιγά-σιγά το soundtrack της τρέχουσας εβδομάδας. “(the man who) Can’t cheat karma” λοιπόν, (s03e34), αυτήν την

Παρασκευή, 23 Μαΐου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα. Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/280941782087011/?ref_dashboard_filter=upcoming&source=1