το τέλος των μπλογκς και τα πέμπτα γενέθλια

Το τέλος των μπλογκς έχει σημάνει από καιρό. Καθυστερημένη διαπίστωση θα μου πεις, ιδιαίτερα αν αναλογιστείς πως το άλλοτε ανθηρό ιστολογικά δικτυακό τοπίο, εγώ ούτε που το πρόλαβα (δε μιλάω ως αναγνώστης) στην πρώτη ακμή του. Μάλλον ντροπαλός, πιθανώς τεχνοφοβικός και σίγουρα εργαζόμενος σκληρών ωραρίων ανέβαλα συνεχώς επί τετραετίας την επίσημη έκθεσή μου. 

Από το 2006, (τότε που έπρεπε να αντιγράφεις σεντόνια χαρακτήρων σε κώδικα html για κάθε στοιχείο στη σελίδα σου),που χρονολογείται η πρώτη μου μπλογκο-προσπάθεια,  η οποία έφερε τον τίτλο «Ο Χρονοντουλάπας» (τα τότε κυβικά μου γαρ, μαζί και οι αναμνήσεις μου) έφτασε η 14η Ιανουαρίου του 2010 για να πατήσω ως lemonostiftis πια το πλήκτρο της δημοσίευσης για την πρώτη πρώτη και αποκαλυπτικότατη ανάρτηση.

Μπήκα στο χορό του ιστολογείν δηλαδή, λίγο πριν αυτός εισέλθει στην Ιουράσια περίοδο του. Εκεί που πολλά από τα μεγάλα μπλογκς (σε ποιότητα, επισκεψιμότητα κλπ) είτε απορροφούνταν από μεγαλύτερα ειδησεογραφικά ή ποικίλης ύλης site σαν ένθετες περιοδικές στήλες γνώμης, είτε κατέβαζαν ρολά. 

Η έλλειψη διαθέσιμου χρόνου ή έμπνευσης των δημιουργών τους, κάποιες φορές η ακυρωμένη ματαιοδοξία όποτε η υψηλή αναγνωσιμότητα γινόταν αυτοσκοπός, κάποια πικρόχολα σχόλια αναγνωστών, η αποκάλυψη της ταυτότητας των μπλόγκερς ή ακόμη και ο φυσικός θάνατος ήταν νομίζω οι κύριοι λόγοι που κάμποσα ιστολόγια έκλεισαν τους κύκλους τους νωρίτερα απ’ ότι θα περίμεναν οι αναγνώστες τους. 

Παρόλα αυτά δεν ήταν λίγα εκείνα τα μικρά ιστολόγια που στάθηκαν ζωντανά και συνέχισαν την πορεία τους παρότι τα σάρωνε κι αυτά ένα πρώτο κύμα βαρεμάρας. Οι πληκτρολογήσεις εκ βαθέων εξομολογήσεων, ξεχωριστών ημερολογίων, προσωπικών προτιμήσεων κάθε μουσικού, πολιτικού, ερωτικού και κινηματογραφικού ή λογοτεχνικού γούστου συνέχισαν να διαμορφώνουν μια κοινότητα καλοκρυμμένων άγνωστων, ενίοτε ομοϊδεατών και πιθανών μελλοντικών φίλων που επέμειναν να κυκλοφορούν τα ηλεκτρονικά τους φανζίν παράλληλα (και όχι κόντρα) στα λουστραρισμένα ηλεκτρονικά πολυπεριοδικά. 

(Αν κι από αυτούς δεν είναι λίγοι αυτοί που είτε συνέχισαν ανόρεκτα είτε τα παράτησαν ελάχιστα αργότερα κι άφησαν για ίδιους λόγους τα ψηφιακά τους τέκνα να περιφέρονται περασμένα μεγαλεία στο διαδικτυακό χάος.) Με έναν γρήγορο υπολογισμό νομίζω πως δυστυχώς από εκείνη την περίοδο μονάχα τα 4 στα 10 συνεχίζουν ενεργά. 

Και λέω δυστυχώς καθώς πραγματικά αδυνατώ να συνηθίσω εκείνο το φίλτρο από το οποίο περνάει οποιοδήποτε κείμενο/εικόνα/βίντεο/είδηση ώστε να παρουσιαστεί τελικά - όσο στυλάτα πρωτοποριακό κι αν φαίνεται -  με την ίδια trendy ομογενοποιημένη αισθητική. 

Μου είναι αδύνατο να φανταστώ σε ένα μουσικό ανάλογο να υπήρχαν για παράδειγμα μόνο οι U2, οι Arctic Monkeys, ο Beck και οι Rolling Stones! Θα έπηζα. Για μένα η ανάγκη των μικρότερου (όχι φυσικά σε ποιότητα) βεληνεκούς δικτυακές καταθέσεις είναι επιβεβλημένη. Στο κυνήγι του ανεξάρτητου, του diy, της έκπληξης, του ταλέντου ή του αριστουργηματικού one hit wonder δηλώνω αμετανόητος για να συνεχίσω στην μουσικόφιλη αργκό.

Εγώ είμαι από αυτούς που συνεχίζουν. 

5 χρόνια πίσω από τον λεμονοστίφτη

που μοιάζουν όμως πολύ περισσότερα. Ίσως σαν τα χρόνια των σκύλων που μετράνε 5 για κάθε ένα ανθρώπινο που περνά, έτσι να μετριέται και η ηλικία των μπλογκς. Μόνο που εδώ θα είναι 3:1 η αναλογία με μια αυθαίρετη δική μου θεώρηση. 

Έτσι τώρα που η παιδική αθωότητα του παρόντος μπλογκ έχει χαθεί και ταυτόχρονα βγάζει εφηβικά σπυράκια έχει γίνει περισσότερο κυκλοθυμικό και μυστικοπαθές, κρατάει περισσότερα για τον εαυτό του - ίσως από ντροπή - , ενώ δεν είναι αμελητέες οι φορές που σκέφτεται την αυτοκτονία. 

Τα μυαλά του δεν έχουν πάρει αέρα - ακόμα κι όταν σκοράρει καλές επιδόσεις -, το μεράκι, η έμπνευση κι ο ενθουσιασμός δεν του λείπουν, εμφανίζονται όμως σε άναρχα χρονικά διαστήματα για να μην πω πως σπανίζουν λίγο περισσότερο είναι η αλήθεια. Επίσης η αυτοκριτική του είναι παροιμιώδης: Από τις χίλιες τόσες αναρτήσεις που έχει δημοσιεύσει είναι πραγματικά περήφανο για καμιά εκατοστή από αυτές. 

Ένας απλός πολλαπλασιασμός του 3 με το 5 δικαιολογεί όλα τα παραπάνω. Νομίζω το αντιλαμβάνονται κι όλοι οι φίλοι που έχει κάνει αυτά τα χρόνια.

Αιγόκερως είναι το μπλογκ στο ζώδιο όπως με πληροφόρησε μόλις τώρα μια φίλη. Προοπτικές, σχέδια και προβλέψεις για το μέλλον;

Όχι. Δεν υπάρχουν κάποιες. Απλά να είμαστε καλά.

η αναχώρηση

Θα φύγω κάποτε απ’ το νυχτερινό σταθμό

γλιστρώντας προς τη χλόη άγνωστων τόπων

καθώς το ψάρι, αδιάφορος για τον πολύχρωμο βυθό

αθόρυβα, καθώς αξιωματούχος πικραμένος θα γλιστρήσω

Όχι πως φεύγοντας θ’ αλλάξω τη ροή των βρώμικων νερών

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996)

στο ΤΕΒΕ της γειτονιάς μου

Government Bureau -- George Tooker (1956)

Στο ΤΕΒΕ της γειτονιάς μου, τίποτα δε δουλεύει σωστά. Ποτέ δεν είναι περισσότεροι από τους μισούς υπαλλήλους στη θέση τους και η κάθε διαδικασία σέρνεται από γραφείο σε γραφείο, γλιστράει από την ξυνισμένη μούρη του ενός στου ακριβώς απέναντι, σκαλώνει στις εσωτερικές τηλεφωνικές γραμμές ή χρονοτριβεί μεταξύ ενός διαλείμματος για τυρόπιτα κι ενός για κατούρημα. Τα πράγματα ήταν ανέκαθεν έτσι αλλά έχω την εντύπωση πως η κατάσταση επιδεινώθηκε ιδιαίτερα από την ώρα που απολύθηκαν οι ένα-δυο συμβασιούχοι της υπηρεσίας. 

Η εναπομένουσα πλειοψηφία των μόνιμων εργαζόμενων συχνά πυκνά τσακώνεται μεταξύ της -  και παρουσία κοινού -  για τις άδειες, για το ποιος και αν θα σηκώσει το τηλέφωνο, για τη φωτοτυπία που δε βγήκε καλά, για τους ατακτοποίητους φακέλους ή για το ποιος σήκωσε τα μάτια τελευταίος από οθόνες και χαρτιά προκειμένου να μη σε εξυπηρετήσει αυτός. Γίνεται όμως, η ίδια αυτή ομάδα ανθρώπων μια γροθιά στην περίπτωση που κάποιος (μη) εξυπηρετούμενος πολίτης απαιτήσει – με ήρεμο ή φασαριόζικο τρόπο, δεν παίζει ρόλο, – να βρει το δίκιο του και να αποτελειώσει στην ώρα του τη δουλειά του. 

 - Άνθρωπος είναι κι αυτή, θα της πάρετε το κεφάλι επειδή ξέχασε η χριστιανή να σας ενημερώσει την προηγούμενη φορά πως έπρεπε να μας προσκομίσετε και αυτό το έγγραφο;

Παρά την όποια αηδία που γαντζωμένη από το γιακά, τη γραβάτα ή το κολιέ σου θα προσπαθεί να σε πνίξει ο τρόπος για να κάνεις τη δουλειά σου και να τελειώνεις μια ώρα αρχύτερα είναι ένας: πρέπει να πας με τα νερά και την εκάστοτε διάθεση του υπαλλήλου που σε εξυπηρετεί, να εγκρίνεις και να γελάς αν όχι να ξεκαρδίζεσαι με το έξυπνο χιούμορ του και τα’ αστεία του, να κατανοείς βουβά ή να συμπονάς με σφιγμένα χείλια τον πόνο που κουβάλησε ο άλλος από το σπίτι ή να είσαι υποστηρικτικός στα ψυχολογικά προβλήματα εκείνης που μπήζει τα κλάματα φωνάζοντας 

- Γιατί σε μένα Θεέ μου!

κάθε που μαζεύεται παραπάνω από ένας ασφαλισμένος μπροστά από τη θυρίδα της, και που άνετα θα έσπαζα στο ξύλο.

Μου το επιβεβαίωσε κι ένας φίλος τις προάλλες, μάγειρας στο επάγγελμα αυτός που τραβάει τα χειρότερα καθώς οφείλει έπειτα απ’ όλα αυτά να επιβεβαιώσει τη συνταγή κάθε γυναίκας υπαλλήλου και να τους παρέχει και μυστικά tips για την καλύτερη επιτυχία του φαγητού.

Ιούλιος μήνας στην Αθήνα, καύσωνας, εγώ είμαι στο ΤΕΒΕ και οι περισσότεροι εργαζόμενοι λείπουν σε άδεια. Η «Γιατί σε μένα Θεέ μου!» υπάλληλος αδυνατεί λόγω ΑΓΝΟΙΑΣ του οτιδήποτε να εξυπηρετήσει τον οποιονδήποτε από τους 4-5 πολίτες που θα 'θελαν να εξυπηρετηθούν, κλαψουρίζει και τους παραπέμπει αγανακτισμένη έναν-έναν, όλους στην προϊσταμένη του τμήματος.

Οι παραπεμπόμενοι σχηματίζουν σιχτιρίζοντας την τύχη τους μια ουρά μπροστά από το άδειο έδρανο που φέρει το ταμπελάκι «προϊσταμενος» και περιμένουν. Λίγο αργότερα η «Γιατί σε μένα Θεέ μου!» υπάλληλος σηκώνεται από τη θέση της, σκουπίζει τα μάτια της και κάθεται πίσω από το εν λόγω έδρανο:

- Α, ξέχασα, σήμερα αναπληρώνω εγώ την προισταμένη που λείπει σε άδεια. Τι θα θέλατε παρακαλώ; λέει, κι αφού ξανακούει τα αιτήματα όλων συμπληρώνει, Δε γίνεται αυτό σήμερα, ελάτε ξανά σε μία εβδομάδα.

Στο ΤΕΒΕ της γειτονιάς μου τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Όσες κυβερνήσεις και να αλλάξουνε. Θα παραμείνει μια δημόσια υπηρεσία (όπως και αρκετές άλλες) που θα λειτουργεί σαν ΕΒΓΑ της γειτονιάς. Σαν μαγαζάκι κάποιων που τρέχει με τους κανόνες που εκείνοι ορίζουν. 

- Μπορεί το site μας κύριε να μην το αναφέρει σαν προαπαιτούμενο για αυτό που θέλετε να κάνετε αλλά ΕΜΕΙΣ το θέλουμε…

θα συνεχίσει να αντηχεί. Ο ασφαλιστικός μου φάκελος θα εξακολουθήσει να παραμένει εκτός ηλεκτρονικού συστήματος, η κυρία στο πρωτόκολλο θα συνεχίσει να φέρνει τη σακούλα με τις μπάμιες για καθάρισμα (γεγονός) και πάντα θα ρωτάει το φίλο μου αν τις μαγειρεύει με σωστό τρόπο. 

Για να μην είμαι άδικος όμως. Στο ΤΕΒΕ της γειτονιάς μου, εργάζεται ένας υπάλληλος που ενώ φαινομενικά δε διαφέρει σε τίποτα από τους συναδέλφους του ξέρει σχεδόν όλη τη δουλειά. Και την κάνει συνήθως ολομόναχος: Θα σου βρει νόμους και διατάξεις, θα σου υπολογίσει τα πρόστιμα, θα τηλεφωνήσει στα κεντρικά για ό,τι θέμα δεν ξέρει και θα σε ενημερώσει. Άσε που θα θυμηθεί το ονοματεπώνυμο και την περίπτωσή σου όσοι μήνες κι αν περάσουν από την τελευταία φορά που σε είδε. 

Δεμένος μαζί του με το σύνδρομο της Στοκχόλμης το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να υπομείνεις το ιδιαίτερό του χιούμορ. Δευτέρα πρωί θα βρεθώ αντιμέτωπός του.

ο κύκλος του 15

Ξεκούραστος, έπειτα από δύο Παρασκευές ραδιοφωνικής νηστείας, έβαλα σήμερα μπρος ξανά την εκπομπή. με ένα επεισόδιο που πολύ το ευχαριστήθηκα (και φυσικά το αυτό επιθυμώ και δι' υμάς).

Όποιος/α επιθυμεί να  το (ξανα)ακούσει ηχογραφημένο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία της, κατευθείαν από εδώ:

145th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Αν πάλι κάποιος θέλει να κατεβάσει το podcast του επεισοδίου αρκεί ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Σήμερα, ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:

• Maureen Tucker - Concerto In D Major
• Television Personalities - Wonder What It Was
• La Feline - Johnny remember me (Froggy's Session)
• Διονυσης Σαββοπουλος - Η παράγκα (με κιθάρα)
• White Owl - Don't know why you're talking so much to yourself 
• Cockney Rebel - Sebastian (raw demo version)
• Hidden Cameras - Gay Goth Scene
• Jane - Between Heaven And Hell pt2
• Ought - Forgiveness
• CWK Joynes & Son Ensemble feat. William Sathya - Minore Mane
• Andrew Bird - My Sister's Tiny Hands
• Belle and Sebastian - The Everlasting Muse
• The Teenage Filmstars-Sometimes Good Guys Don't Follow Trends
• The Times - Easy as Pie
• Oscar Young with The Electric Organ Orchestra - 梅花 [The Plum Blossom]
• Pulp - Disco 2000
• The Walkmen-The Rat 
• Dead Kennedys - Soup Is Good Food
• Magic De Spell - Religion Uber Alles
• Siglo XX - Youth Sentiment
• CAN - Vitamin C
• Eurythmics - Never Gonna Cry Again
• Half Man Half Biscuit - This One's for Now
• Sunnyboys - My only friend
• The Dark Rags - Fool For You
• Television - Little Johnny Jewel (Parts 1 & 2)

καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν 

και 

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

σήμερα, η πρώτη του έτους εκπομπή

Η επιστροφή στο στούντιο του indieground έπειτα από 15 ημέρες αγρανάπαυσης, με νέες και παλιές κυκλοφορίες, ανακαλύψεις του τελευταίου μήνα μέσα από βινύλια, άλλοτε φρεσκοαγορασμένα κι άλλοτε προϊόντα ανασκαφής, 45αρια αλλά κι άλλους τόσους ψηφιακούς φακέλους γεμάτους μουσική. Άλλα επιχειρήματα για να συναντηθούμε αύριο δεν έχω πέρα από τα τραγούδια καθαυτά που διάλεξα να ακούσουμε παρέα.

Όποιος/α λοιπόν επιθυμεί την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα να με συντροφεύσει δικτυακά και ραδιοφωνικά σ' αυτό το πρώιμο ρεβεγιόν από το σπίτι, τη δουλειά ή απ' όπου αλλού δεν έχει παρά να πατήσει τον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.facebook.com/events/333101623556682/?source=1

  Je suis Charlie  

είμαι κι εγώ Charlie

Ωχ, κι ο Wolinsky ανάμεσα στα θύματα αναφώνησα μόλις διάβασα τα χθεσινά νέα. Τα θυμάμαι τα σκίτσα και τις ιστορίες του Wolinsky από μικρός, όταν σε μια αίθουσα αναμονής οφθαλμιατρείου ξεφύλλιζα τα Παρά Πέντε του γιατρού προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω ένα καινούριο είδος χιούμορ. Ο Αρκάς κι ο Wolinski οι πιο προσιτοί στα 11 μου. Ο πρώτος με τον ανελέητο κόκκορα και ο δεύτερος με την προβοκατόρικη μα ερωτική του πένα. 

Κι έπειτα στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς κάποια φορά που δε βρήκα τον «Μικρό Αρχηγό» με θυμάμαι να επενδύω το χαρτζιλίκι μου στο παρθενικό τεύχος (με α/α 0) του μικρού Παρά πέντε. Ο Edika στο εξώφυλλο με την «Αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλντι». Η αρχή είχε γίνει: τόσο εγώ όσο και η αδελφή μου πλημμυρίσαμε το σπίτι Βαβέλ και Παρά Πέντε. Πάντα καλοκρυμμένα από τους γονείς. πιστοί αναγνώστες και οι δυο μέχρι την άδοξη αναστολή αμφότερων των περιοδικών και των λοιπών εκδόσεων.

Εγγράφοντας άλλοτε σκασμένος στα γέλια κι άλλοτε με κομμένη την ανάσα τα ονόμτα των σχεδιαστών στο μυαλό μου με εκείνον τον μανιώδη τρόπο που άλλοι συνομήλικοι συγκρατούσαν ονόματα ποδοσφαιριστών.

H αγάπη είναι ισχυρότερη
από το μίσος

Λίγο καιρό αργότερα άρχισα κι εγώ να σχεδιάζω τις δικές μου ιστορίες. Και ήταν ίσως – πέρα από την ειδεχθή βία - επειδή κάποτε φανταζόμουν ότι θα γίνω κι εγώ καλός σκιτσογράφος (αυτό είχα απαντήσει άλλωστε και σε μια συνέντευξη για δουλειά χημικού όταν με είχαν ρωτήσει «Τι όνειρα έχετε για το μέλλον; Πως φαντάζεστε τον εαυτό σας στο μέλλον;») που με τάραξαν με το παραπάνω οι χθεσινές εκτελέσεις σχεδιαστών και του προσωπικού του περιοδικού Charlie Hebdo. 

του Wolinski

Έψαξα στα γρήγορα το μπαούλο με τα κόμικ και τράβηξα ένα δυο τεύχη κι ένα αλμπουμάκι με σχέδια του Wolinski και τ' άπλωσα στο κρεβάτι μου να τα ξαναδιαβάσω

του Charb

Προφητικό το πενάκι του Charb. Ο Charb,  ένας από τους χθεσινούς εκτελεσθέντες κομιξάδες έγραφε στις αρχές της εβδομάδας  « Καμία τρομοκρατική ενέργεια μέχρι σήμερα στη Γαλλία» κι έπειτα συμπλήρωνε μέσα από το στόμα ενός τζιχαντιστή «Πρέπει να περιμένει κανείς μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου για να δώσει τις εορταστικές του ευχές»

  Je suis Charlie  

Εμείς πολίτες της Αθήνας, σε ένδειξη συμπαράστασης στο πένθος του Γαλλικού λαού για την αποτρόπαιη δολοφονία των ευρωπαίων φίλων-συμπολιτών μας και των καλλιτεχνών που έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες των φανατικών, θα συναντηθούμε έξω από το Γαλλικό Ινστιτούτο Σίνα 31, Πέμπτη 8 Ιανουαρίου στις 17:00. 

η φώτισις

• Όταν η πρωτοποριακής έμπνευσης τεχνολογία εισβάλλει και διαλύει το μύθο του Αγιασμού των Φώτων. 

• Τη στιγμή που τα σκαλιά της εκκλησίας και ο δρόμος έξω από αυτήν είναι βαμμένα με λεκέδες νωπού αίματος. 

• Την ίδια ώρα που δυστυχώς συμβαίνει κι αυτό. 

• Καλή μας φώτιση. 

τις Κυριακές στο παζάρι

Ξημερώματα στην Ιερά Οδό. Βρίσκω χώρο πίσω από ένα παρκαρισμένο φορτηγό να αδειάσω τα περριτά υγρά που εμποδίζουν το σώμα μου να πιάσει εκείνη την ικανοποιητική θερμοκρασία  που θα μου επιτρέψει να συνεχίσω τη βόλτα μου χωρίς να τουρτουρίζω. Φασκιωμένος ένα σωρό ρούχα λόγω του χειμωνιάτικου κρύου και όση ώρα παλεύω με τα φερμουάρ ο ήλιος ανατέλλει πίσω από την μάντρα με τα εγκαταλειμμένα αυτοκίνητα. τα υλικά οικοδομών και το παρατημένο άγαλμα το φράχτη της οποίας σημαδεύω. Βιαστικά προτιμώ να βγάλω από την τσάντα τη φωτογραφική μου μηχανή. 

Στα παζάρια της Κυριακής, ακόμα και ξενύχτης του Σαββατόβραδου να είμαι,  φτάνω ξημερώματα. Πολλές φορές πριν ακόμα χαράξει και πριν ακόμα βγω για τα καλά από τα βραδινά μου όνειρα 

 όταν στα μάτια μου πολλά μπερδεύονται και φαίνονται αλλιώς. Είναι το εβδομαδιαίο μου ταξίδι.

Σε περίπτωση που δε βρω δίσκους που να μου αρέσουν όλο και κάτι θα μου γυαλίσει να πάρω, όλο και  καμιά "χαζομάρα" θα μου φτιάξει τη διάθεση. Όχι τον παρακάτω πίνακα δεν τον αγόρασα.

Εχθές γύρισα σπίτι με μια πολύ όμορφη λιθογραφία του Μποστ που αντάλλαξα με τα 7 ευρώ της αριστερής τσέπης μου ( λεπτομέρειες σε επόμενη ανάρτηση). 

Ακόμα κι αν δε βρω τίποτα να αγοράσω, ποτέ δε γυρνάω σπίτι με άδεια χέρια. Μερικά Mb φωτογραφίες είναι σχεδόν σίγουρο πως θα έχουν αποθηκευτεί στη μηχανή μου. 

Και μερικά από αυτά μου αρέσουν πολύ γιατί μου υπενθυμίζουν μικροστιγμές ξεγνοιασιάς μου, όπως αυτό το κοριτσάκι με το σουβλάκι ανα χείρας. 

και όχι μόνο τις μέρες που καλοδιάθετος τους βλέπω όλους αξιαγάπητους.

Μερικές φορές προσποιούμαι τον αδιάφορο, περιμένω και δε διστάζω να εστιάσω σε στερεοτυπικές φωτογραφίες πόλης με χαρακτηριστικές περσόνες της Κυριακής. Απλά πατάω το κλικ στις αντιτουριστικές τους στιγμές. 

(αν και κάμποσα φωτογραφήματα προτιμώ να μη τα αναρτώ αφού φαίνονται πεντακάθαρα τα πρόσωπα των ανθρώπων τις στιγμές των οποίων παγώνω με τα κλικ μου)

την καλημέρα μου!

ο Λεωνίδας της Θεσσαλονίκης

Άνοιξα τη μεταλλική πόρτα του γωνιακού ψιλικατζίδικου και κατέβηκα τα τρία τέσσερα σκαλιά που το χωρίζουν από το πεζοδρόμιο. 

 - Καλημέρα, μήπως είναι εδώ ο κυρ Λεωνίδας; ρώτησα τον σχεδόν συνομήλικο υπάλληλο πίσω από τον πάγκο. 

 - Χα, τον κυρ Λεωνίδα; Δέκα χρόνια είναι που έχει πάρει σύνταξη και από τότε δεν έχει πατήσει το πόδι του από εδώ. Το' χω αγοράσει εγώ το μαγαζί.

Είχα αργήσει λοιπόν, κοντά δέκα χρόνια.

Στην Πάτρα, όταν αποδέχτηκα την πρόσκληση για γνωριμία των δοκιμαστικών σωλήνων και των χημικών αντιδραστηρίων, εικοσιπέντε χρόνια πριν, ο κυρ Λεωνίδας ήταν το αφεντικό του ημιυπόγειου ψιλικατζίδικου-παντοπωλείου της οδού Θεσσαλονίκης. Και, κάτι σαν τον καλόκαρδο θείο σου, ο πρώτος άνθρωπος που με καλοδέχτηκε στη γειτονιά. Σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους γείτονες που στερεοτυπικά με αντιμετώπισαν σαν έναν ακόμα μαλλιά, φασαριόζο φοιτητή που θα χαλάσει την οικογενειακή, μικροαστική τους ηρεμία (την οποία αυτοεκπληρούμενη προφητεία μερικών από δαύτους φρόντισα επιμελώς να μην απογοητεύσω). Σχεδόν απέναντι από το σπίτι  μου, το δώμα που νοίκιασα και με φιλοξένησα για κάτι λιγότερο από 5 χρόνια. 

 - Καλημέρα μήπως έχετε να μου δανείσετε δύο κατσαβίδια, ένα γαλλικό κλειδί νο7, έναν κάβουρα και μία τανάλια; τον είχα ρωτήσει την πρώτη φορά που κατέβηκα – άγνωστός του τελείως – τα σκαλάκια του μαγαζιού του. 

Κι αυτός μου είχε φωνάξει κάτι σαν «Μην ξεχάσεις να μου τα φέρεις πίσω» καθώς έφευγα τρεχάτος να κάνω τις πρώτες μου επισκευές φορτωμένος τα εργαλεία του. Αυτή η αρχική ανιδιοτελής ευγένεια καθώς και η μετέπειτα σιγουριά πως ακόμα και άφραγκος δε θα μείνεις νηστικός με τα βερεσέδια του κυρ Λεωνίδα νομίζω πως είναι ο λόγος που ακόμα και σήμερα ο κυρ Λεωνίδας παίζει που και που στα όνειρά μου τους μικρούς αλλά καθοριστικούς ρόλους του Καλού στα περιπετειώδη, κατασκοπικά όνειρά με τα άπειρα κυνηγητά που βλέπω. 

Δεν ήταν μόνο η παλιά μου γειτονιά που επισκέφτηκα και φωτογράφησα. Γύρισα και στις γειτονιές που έμεναν γνωστοί, φίλοι και έρωτες, στα μπαρ που γινόμουν λειώμα όταν δε χόρευα και στους δρόμους που συντελέστηκαν κάμποσα καθοριστικά γεγονότα εκείνης της περιόδου της ζωής μου. 

Τράβηξα κάμποσες φωτογραφίες, χαμηλού ενδιαφέροντος για όποιον δεν ήταν εκεί. Νομίζω πως μερικές θα τις αναρτήσω κάποια στιγμή, τουλάχιστον εκείνες του μικρού εστιατορίου που στεγάζεται στο χώρο που τότε υπήρχε ένα από τα πιο underground, εμβληματικά μπαρ τόσο για την πόλη όσο και (κυρίως) για την παρέα και για το οποίο – το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου – θα κάνω κάποια στιγμή ένα μικρό αφιέρωμα. 

υγ. Δεν ξέρω αν ετούτη είναι μια καθωσπρέπει ανάρτηση για πρώτη του νέου έτους, καθώς πέρα από κάμποση δόση (προσωπικής) νοσταλγίας δεν εμπεριέχει ανασκοπήσεις του ’14 ή ακόμα καλύτερα δεσμεύσεις κι υποσχέσεις για το ’15. Αλλά έστω κι έτσι, μέσα από αυτή ας ευχηθώ για άλλη μια φορά σε όλους να έχουν ένα ευτυχισμένο 2015, ζωντανό, πλούσιο σε αγαθά συναισθήματα και όμορφες συγκινήσεις.