time marches on

Κάπου μεταξύ της καθημερινότητας μου που με κρατάει με τις περισσότερες αισθήσεις στο ρελαντί και των μουσικών ερεθισμάτων (καινούριοι δίσκοι, ανακαλύψεις, - όχι απαραίτητα νέες κυκλοφορίες -, συναυλίες, τα συνήθη συνειρμικά κολλήματα, κλπ) της εβδομάδας κρύβεται η κεντρική ιδέα του επεισοδίου που θα ακούσουμε παρέα αύριο Παρασκευή 14 Ιουνίου στις 10:00 το πρωί.

Έτσι, αν κάποιος/α επιθυμεί να με συντροφεύσει για λίγο περισσότερο από τις συνηθισμένες 2 ώρες της εκπομπής, δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

υγ1. Κι επειδή αυτή τη βδομάδα η "Μούσα της Αφίσας" μου χάρισε δημιουργική χουβαρντοσύνη, έφτιαξα τρία αφισάκια για την αυριανή εκπομπή. Οπότε παραδίδω ένα ακόμα - το δεύτερο της σειράς -, έτσι για να μην πάει χαμένο:

υγ2. Και για να μην φύγει η ανάρτηση σαν σκέτη διαφήμιση, ορίστε και τρεις στίχοι, τους οποίους εγώ - ως άσχετος με τα της συγκεκριμένης τέχνης -  θεωρώ ποίηση:

On Some Far Away Beach

Given the Chance
I'll Die Like a Baby
On Some Far Away Beach
When the Season's Over.

#

Unlikely
I'll Be Remembered
As the Tide Brushes Sand in My Eyes
I'll Drift Away.

#

Cast Up On a Plateau
With Only One Memory
A Single Syllable
Oh Lie Low Lie Low.

Β.Ε.                                                              

G.O.4: η συμμορία των τεσσάρων

Gang Of Four

Παρασκευή 7 Ιουνίου, το μετρό μας αφήνει στο σταθμό Ελαιώνα, με τα πόδια νυχτιάτικα στη Γεωπονική. Φεστιβάλ Αναιρέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κόσμος εντυπωσιακά πολύς, μου ‘ρχεται στο μυαλό το η συναυλία στη Γεωπονική του 90 (κι απ’ τη χαρά μου γίνομαι γραφικός, το αναφέρω όπου βρεθώ κι όπου σταθώ). 

Χαζεύουμε τα προς πώληση t-shirt, αγοράζω το τελευταίο άλμπουμ  των Gang Of Four – βινύλιο, ενυπόγραφο σε λευκό εξώφυλλο -, βρίσκω ένα σωρό γνωστούς και φίλους, χαιρετάω πίνοντας μπύρες και σιγά σιγά πλασάρομαι μπροστά να δω τους δικούς μας Victory Collapse που ανοίγουν τη βραδιά και μου αφήνουν θετικές, θετικότατες εντυπώσεις, πρώτη φορά που τους βλέπω live. 

φωτ. Νek  Victory Collapse

Τον ήχο των Gang Of Four τον ευχαριστιέσαι. Είναι όπως ακριβώς τον περίμενες: απολαυστικά σφιχτός, δομημένος γύρω από τις γραμμές ενός κοφτερού  dance-punk (ή μήπως funk punk) μπάσου με την κιθάρα να βγάζει τους βρώμικους χαρακτηριστικούς ήχους της μπάντας -  θυμάμαι αντίστοιχη ηχητική εμπειρία στους Buzzcocks - οι άγγλοι ξέρουν πώς να βγάζουν κρυστάλλινο θόρυβο. Πιάνεις το ρυθμό με κλειστά τα μάτια και ξεκινάς να ταράζεσαι σε μια διαδρομή που ξεκινά 3,5 δεκαετίες πίσω.  

Αν κάνεις το λάθος (γιατί περί λάθους πρόκειται) να ανοίξεις τα μάτια κι εφόσον δεν εστιάζεις μόνο στον  Andy Gill, το μοναδικό αυθεντικό μέλος που ταυτόχρονα φαίνεται να μην αξιώνει της προσοχής σου συνεχώς σε καταλαμβάνει μια άλλη, εντελώς διαφορετική και αρκούντως ξενερωτική αίσθηση.

φωτ. Νek  Gang Of Four

Εκείνη που θα ένιωθες εάν  - από επιλογή ή μη – πήγαινες να δεις ένα tribute band ενός αγαπημένου σου συγκροτήματος. Ο κος Gill έχει δομήσει μια νέα ενσάρκωση των Gang Of Four (δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η μπάντα αλλάζει εξ’ ολοκλήρου το ρόστερ της) με εντυπωσιακά αποτελέσματα στον ήχο. Απόλυτη προσομοίωση. Το «αλλά» όμως πηγάζει από τη μεγάλη διαφορά ηλικίας που έχουν τα νέα μέλη και χτυπάει άσχημα, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Είναι πιτσιρικάδες, ταλαντούχοι μουσικοί σίγουρα,  μα θα ‘ταν – δε θα ‘ταν 4-5 χρονών όταν το “Entertainment”, ο κορυφαίος δίσκος των G.O.4 και απ’ τους καλύτερους της δεκαετίας του ’70 (1979) έσκαγε μύτη.  Χώρια που ο τραγουδιστής τους θύμιζε κινησιολογικά και κομμωτηριακά τους Thompson Twins ( με ξένισε αν και φυσιολογικά δε θα ‘πρεπε αφού το εν λόγω συγκρότημα έχει διατελέσει αγαπημένη μου μπάντα στην αρχή της εφηβείας μου- σκατόφλωρος, ε;) . 

 

Για να μην αφήσω λάθος εντυπώσεις,  η εμφάνιση των Gang Of Four προσμετρείται στις θετικές συναυλιακές εμπειρίες (7 στα δέκα αστεράκια) . Πολιτικότατοι, έστω και από συνήθειο μάχιμοι, έπαιξαν ένα πολύ καλό σετ,  χρονικά μεγάλο και χορταστικό για φεστιβάλ και όπως και να το κάνεις είναι υπέροχο να ακούς το Damaged Goods ζωντανά.

Mεταξύ πολλών άλλων ακούστηκαν τα: "Anthrax", "At Home He's a Tourist", "Not Great Men", "He'd Send in the Army", "I Love a Man in a Uniform", "Muscle for Brains", "We Live as We Dream, Alone", "To Hell With Poverty", "Paralysed", "Return The Gift", "I Party All The Time", "Do As I Say" και φυσικά το "Damaged Goods". 

φωτ. lem:  η κιθάρα που έσπασε ο Andy Gill

Έπειτα την ώρα που βγήκαν τα Μωρά Στη Φωτιά, κι ο κόσμος - σε αντίθεση τολμώ να πω με μας - τους αποθέωνε, εμείς φύγαμε.

 υγ. QUIZ

Από τους Gang Of Four (καλά, και από τους Wire) έχουν …δανειστεί (sic) οι Τρύπες κάμποσα από τα αξιολογότερα riffs των πρώτων τους άλμπουμς. Μιας και υπάρχει μια μικρή μουσική διένεξη για το ποιο τραγούδι των Τρυπών – η "Βραδυνή Πλάνη" ή η "Ταξιδιάρα Ψυχή" - χρωστάει την ύπαρξη (3 sic) του στο Damaged Goods,  θα ήθελα μια παραπάνω γνώμη.  

Damaged Goods                     Βραδυνή Πλάνη                          Ταξιδιάρα Ψυχή 

η συναυλία στη Γεωπονική 1990

Κι εκεί που μπορεί να είχα μήνες να πάω σε live, να σου που τελευταία το παρόν ιστολόγιο τείνει να γίνει η …η εβδομάδα του Ιάκχου. Έχοντας εντωμεταξύ μπει στις μέρες αναγκαστικής καλοκαιρινής αργίας (σήμερα είναι η δεύτερη μέρα) και με το χρόνο όλο δικό μου, πασχίζω μάταια (έλλειψη συγκέντρωσης το λένε) να γράψω μια-δυο παραγράφους για τη συναυλία των  Gang Of Four στη Γεωπονική. 

Στη Γεωπονική όπου το καλοκαίρι του 1990, εικοσάχρονα ξεδίναμε – άλλη μια γνήσια rock n’ roll παρέα ποντικιών (έχουμε αλλάξει τώρα), της πόλης –  σ’ ένα μίνι φεστιβάλ το line-up του οποίου περιλάμβανε το ανφάν γκατέ της εγχώριας τότε σκηνής: Last Drive, South Of No North, Panx Romana, Villa 21, Deus X Machina, In Trance 95, Slow Motion

Αν με ρωτήσεις σήμερα για εκείνη τη συναυλία δε θυμάμαι πολλά παραπάνω από ένα αίσθημα ευφορίας, χορό, ιδρώτα και κούραση για να σου πω. Ποιος ξέρει τι και πόσο είχαμε πιει, έχουν περάσει και τα χρόνια...

 συνεχίζεται

αμοντάριστο νυχτερινό πλάνο στην Ιερά οδό

συνέχεια από το επόμενο

Βράδυ στην Ιερά οδό, μετά τους Gang Of Four. Βιαστικό περπάτημα προς το μετρό του Ελαιώνα, πίσω μας η Γεωπονική, στα δεξιά μας μάντρες με υλικά κατεδαφίσεων κι από την άλλη κάποιες ξεχασμένες νταλίκες της Παρασκευής. Είναι που θέλουμε να προλάβουμε το τελευταίο δρομολόγιο, και όχι το αλλόκοτο τοπίο της περιοχής – η οποία είναι που είναι τα πρωινά, το βράδυ χειροτερεύει – που κάνει τα βήματα ταχύτερα. 

Κοντοστέκομαι μπροστά στο γκρεμισμένο εργοστάσιο που φιλοξενεί το εκτοπισμένο μέρος του κυριακάτικου παζαριού και συνεπώς αποτελεί κομμάτι του χάρτη των περιπάτων/ανασκαφών των όσων – συμπεριλαμβανομένου εμού – «μυημένων».

Το κτίσμα φάντασμα - χωρίς οροφή πλέον -, που κάθε τελευταίο πρωινό της εβδομάδας ξεχειλίζει από ήλιο, σκόνη, κόσμο, μυρωδιές, ιδρώτες, σπάνια βιβλία, ταγγισμένους καπνούς, τσακωμούς, βροχή, χειραψίες, φωτογραφίες τραβηγμένες από χρόνια και άλλες που γεννιούνται εκείνη τη στιγμή, λάσπη, δίσκους, κλοπιμαία, οπωροκηπευτικά, πορτοφολάδες, στριγκές φωνές τελάληδων, γυαλικά, γύφτισσες που μαλλιοτραβιούνται, υπέροχα σκουπίδια προς πέταμα ή πώληση, κι εμάς την κάστα των βρωμύλων αυτοπροσδιοριζόμενων εξερευνητών, είναι άδειο. Ολόαδειο. Μα παραδόξως φωτισμένο, και μάλιστα με ένα τρόπο έντονο, προβοκατόρικα κινηματογραφικό. 

Ο φωτιστής έχει διαλέξει μια κίτρινη λάμπα, και φωτίζει το χώρο, με το ταιριαστότερο για την ώρα λούμπεν φως (ναι υπάρχει), το φάσμα του οποίου τελειώνει – αφού δημιουργήσει τεράστιες σκιές - στην εκπομπή μιας απολαυστικής μιζέριας.  Γονατίζοντας με το κινητό στο χέρι, παίρνω πόζες φωτογράφου που καδράρει τον πύργο του Άιφελ και το Μπιγκ Μπεν δίπλα δίπλα , προσπαθώ να βρω την καλύτερη τυχαία γωνία να το αποθανατίσω  το κτήριο. 

«Τι φωτογραφίζεις ρε φίλε; τα ερείπια;» ρωτάει ο πορτοκαλής γέρος που κάθεται πίσω από ένα τραπεζάκι στην είσοδο του με το που ακούγεται το δευτερότριτο κλικ. Είναι ο φύλακας. Του Δήμου.  Που φυλάει ένα ολόαδειο κτίριο (πάρκινγκ του Δ. Αθηναίων πλέον). Τον κοιτάζω όση ώρα του εξηγώ, λουσμένο στο κίτρινο φως,  να πίνει λίγο ακόμα κρασί απ’ το πλαστικό του ποτήρι, να χαμογελάει χαλασμένα δόντια και να σκουπίζει τα μουστάκια του.  Τόσο το τρανζιστοράκι  του όσο και η ηχώ από το άδειο κτίριο παίζουν με ελάχιστη διαφορά φάσης  Ζαγοραίο, Κοινούση κι άλλες  β' επιτυχίες του ‘70 που δεν αναγνωρίζω ενώ την ίδια ώρα η ανάγκη του για κουβέντα - ψοφάει να μιλήσει ο άνθρωπος - μεταμορφώνεται σε λογοδιάρροια. 

Έχει πουθενά να κατουρήσω σκέφτομαι δυνατά – οι μπύρες απ’ το live γαρ - «Να, σύρε εκεί πίσω» μου κάνει o φύλακας.

Προσπερνάω αλουμινόχαρτα με ξηρά τροφή και κεσεδάκια με νερό που ‘χει βάλει για τα αδέσποτα γατοφιλαράκια του, και όσο ξεφορτώνομαι τις μπύρες εκείνος διηγείται στον Ν. που περιμένει έξω  «έτσι που λες, τον τσάκισα, να με τούτο εδώ το στειλιάρι, Αφγανός ήταν, λαθρομετανάστης, που μπήκε, περασμένες τρεις το πρωί, εδωμέσα να με κλέψει, δε με νοιάζει, κι ας μου ‘βάλαν χέρι μετά που τον σάπισα».

εχθές στο Pride

φωτ. combray/instagram

καθώς, ανάμεσα σε πολλές χιλιάδες κόσμου, τσουλάγαμε εκ περιτροπής μια ζωή σ'ένα καροτσάκι - κι ήταν η σειρά μου να το οδηγώ - με σταμάτησαν 4-5 φωτογράφοι. Τη μαμά ρωτήστε, όχι εμάς, είπα, κι εκείνη συγκατάνευσε.  Athens Pride 2013.

οι κατεργαραίοι που αγάπησα

Ένα "σχεδόν τρίωρο" ακόμα επεισόδιο προσφέρεται σήμερα για κατέβασμα. Περιέχει επιλογές από μικρούς και μεγάλους κατεργαραίους που είτε με τη μουσική και τους στίχους τους, είτε με την προσωπική τους στάση ζωής (ακόμα και με την εμφάνισή τους κάποιες φορές) προσπάθησαν - άλλοτε επιτυχώς, άλλοτε όχι - να μας ξεβολέψουν από τη θαλπωρή της βλαμμένης καθημερινότητας. Ένα προσωπικό, αγαπημένο τσίρκο στο οποίο, με ασπρόμαυρο καρώ κουστούμι και παπιγιόν, εντάσσω - μόνιμο θαμώνα και σήμερα παρουσιαστή - και τον εαυτό μου:

Κυρίες και κύριοι μεταξύ πολλών άλλων ο Tiny Tim, ο Tom Waits και η Space Lady! Ο Antony και οι Sparks!

Για όποιον/α, "έχασε" την πρωινή, ζωντανή μετάδοση ή επιθυμεί (δύσκολο αυτό) να την ξανακούσει υπάρχει κατά το σύνηθες η δεύτερη ευκαιρία για απευθείας ακρόαση της εκπομπής από εδώ

και η τρίτη για την απόκτησή της ως podcast σε εμ-πη-θρη  με το πάτημα του ακόλουθου εικονιδίου. Το playlist της εκπομπής στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

 

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.

 λεμονοστίφτις     

 

grotesque

Λίγες έννοιες εμφανίζουν την ευρύτητα, την αμφισημία αλλά και τη δυναμική της έννοιας γκροτέσκο. Με τη λέξη αυτή συνδέθηκαν η παραποίηση των φυσικών διαστάσεων, η παραμόρφωση και η γελοιογράφηση. Το φανταστικό και το ανοίκειο. Το είδος της σύνθεσης όπου επικρατεί το χοντροκομμένο, το γελοίο, το ιδιότροπο, το παράδοξο μέχρι υπερβολής. Ο συνδυασμός ετερόκλητων στοιχείων και η τεχνική του κολάζ. H πρόκληση και η αναίδεια. Μέσω του γκροτέσκου αποκαλύπτεται η δυσαρμονία ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο του, η ανάποδη τάξη της κοινωνίας, το παράδοξο.

Μια γκροτέσκα φιγούρα από μόνη της, εισβάλει απρόβλεπτα σε μια φαινομενικά εν τάξει κοινωνία και την κάνει να δείξει το πραγματικό απάνθρωπο πρόσωπό της παρόλα αυτά η χαμένη τάξη δεν μπορεί να επανέλθει παρά μόνο αν υπάρξει η παραδοχή και ταύτιση με τον ανησυχαστικό, τον ατελή, τον φθαρμένο και διφορούμενο εισβολέα που κάθε άλλο παρά συναισθηματικά απογυμνωμένος είναι.

Κάπου στη μουσική γειτονιά των παραπάνω φράσεων βρίσκεται η κεντρική ιδέα του επεισοδίου που θα ακούσουμε παρέα, αύριο Παρασκευή 07 Ιουνίου στις 10:00 το πρωί από το στούντιο του indieground για λίγο περισσότερο από τις συνηθισμένες 2 ώρες της εκπομπής.

Έτσι, αν κάποιος/α επιθυμεί να συντροφεύσει την προσπάθεια αυτή δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

 https://www.facebook.com/events/390360217748302/

Days of wine, roses & music : Μέρα τρίτη - It takes three to Sunday

...συνέχεια από το προηγούμενο

 Όταν έκλεισε το Ρόδον (1987-2005), ο τίτλος του "Aθηναϊκού CBGB" παραδόθηκε εξ' ολοκλήρου στο Gagarin. Όχι άδικα, αν εξαιρέσεις τον ήχο, αφού εκεί μεταξύ δεκάδων άλλων live έχει πάρει σάρκα και οστά μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ: αυτή του Jello Biafra. 

Κάτι τέτοια ...πολύπλοκα, σκεφτόμουν όταν μετά από 5 ώρες παρουσίας μου στο χώρο και λίγο πριν τελειώσουν τη δυομισάωρη εμφάνισή τους οι Dream Syndicate, αξιώθηκα να σταματήσω το χορό και να φροντίσω την κατάσταση που με είχε οδηγήσει η πολύωρη μπυροποσία. Έβγαλα το κινητό μου να δω την ώρα αλλά τελικά το χρησιμοποίησα αλλιώς.

 

Μία ώρα και μια σπιρίνη αργότερα ξάπλωνα εξαντλημένος να κοιμηθώ, για να ξυπνήσω - χωρίς ξυπνητήρι παρακαλώ - έπειτα από μόλις τρεισήμιση εξηντάλεπτα. Κυριακή!

Υπολογίζω τις ώρες που δεν δουλεύω και ξεκινώ τον αναζωογονητικό μου περίπατο. Ευτυχώς, ο καλοκαρινός χειμώνας συνεχίζεται κι εγώ φωτογραφίζω, βουτάω σε στίβες βινυλίων - πως θα μπορούσα να αντισταθώ -, μαζεύω εικόνες, κουβέντες, κορφολογώ αταίριαστους δίσκους: Bad Religion, Charged GBH και ο Ερωτόκριτος του Μαμαγκάκη στην τσάντα, ένα καφεδάκι ακόμα κρύβει την εξάντληση "κάτω απ' το χαλί".  Ο ήλιος έχει ξαναβγεί αλλά τώρα δε με πειράζει, πάω για δουλειά.

 Η αποφώνηση τούτου του μουσικού τριήμερου έγινε το βράδυ από το στούντιο του indieground. Έκτακτη, εμβόλιμη εκπομπή, παρέα με το συνήθη ύποπτο Nek και τη (σχεδόν συνήθη ύποπτο) Σοφία του "Lies & Alibies". Μέσα σε έναν ψιλοπανικό, ο δαίμων που ζει μέσα στις ηλεκτρονικές συσκευές μας κάνει τη ζωή πατίνι, προσπαθούμε αλλά αργούμε να συγκεντρωθούμε και να τον νικήσουμε, είμαστε όλοι κουρασμένοι, κάνουμε όμως άριστες μουσικές πάσες και επιλογές, οι μπύρες βοηθάνε στο συντονισμό. Φήμες λένε ότι οι περισσότεροι από όσους μας άκουσαν το ευχαριστήθηκαν όσο και εμείς.

Όποιος/α θέλει να ακούσει την κοινή μας προσπάθεια (με τον τίτλο: "It takes three to Sunday" ) δεν έχει παρά να πατήσει εδώ ή να ακούσει απ'ευθείας από εδώ:

 Το playlist της εκπομπής όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

Days of wine, roses & music : Μέρα δεύτερη - The Dream Syndicate

...συνέχεια από το προηγούμενο

The Dream Syndicate (φωτο: nek)

Μια χρονοανάσα μόνο αργότερα από τη συναυλία των Allah-Las ξημέρωσε το Σαββατόβραδο το οποίο είχαμε τάξει στους Dream Syndicate. Ο βροχερός καιρός, η ενθαρρυντικά χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα παρότι Ιούνιος και το ότι - χωρίς ίχνος μελοδραματισμού - σχεδόν ολόκληρη η φουρνιά μας (η ηλικιακή) ήταν παρούσα στο Gagarin έκαναν τη βραδιά ξεχωριστή από το ξεκίνημά της. Τουλάχιστον για μένα που ήδη ενθουσιασμένος από την καλή παρέα, ανταπέδιδα χαιρετισμούς σε φάτσες που δεν θυμόμουν πότε ή σε ποια live είχαμε κάποτε γνωριστεί και μου χαμογελούσαν ή μου έπιαναν κουβέντα.

Τόσο καλοδιάθετος και προσμονών τα μέλλοντα που ξεπέρασα ακόμα και τον διαβόητο ήχο του Gagarin. Πιθανολογώντας λοιπόν μια ...μικρή έλλειψη αντικειμενικότητας εκ μέρους μου (την οποία άλλωστε δεν οφείλω σε κανένα) η νύχτα της 1ης Ιουνίου μου περιγράφεται κάπως έτσι:

The Jaywalkers (φωτ: λεμ)

Οι Jaywalkers ήταν – πως θα μπορούσαν άλλωστε να μην είναι αφού το χουν ξανακάνει – από τα καλύτερα ( ή μάλλον ταιριαστότερα) opening acts που έχω δει τελευταία. Η απόλυτη προθέρμανση για το ματς των Last Drive και του Συνδικάτου των Ονείρων. Γιατί ναι, δίπλα-δίπλα τους τοποθετώ και στη μουσική μου συνείδηση, ισάξια είναι αυτά τα δυο αγαπημένα συγκροτήματα. Δυστυχώς δε συγκράτησα (λόγω άγνοιας ομολογώ) τα τραγούδια που έπαιξαν οι Jaywalkers παρά μόνο τη διασκευή τους στο  "Tomorrow never knows" των Beatles που επεσήμανε ο Ν. 

The Last Drive (φωτ: thief)

Οι Last Drive άψογοι. Με μια πολύ σφιχτοδεμένη διάθεση (παρότι έχουν νέο κιθαρίστα στη θέση του Θ. Αμοργινού) κι ένα ευγενέστατα εκρηκτικό  setlist μου θύμισαν γιατί τους γουστάρω τόσα χρόνια. Γιατί όποτε τους βλέπουμε έχουμε - δίχως υπερβολές αυτό – την έξαψη και  συγκίνηση που θα ‘χαμε αν βλέπαμε τους Clash. Και προπάντων μ’ έκαναν να μουσκεύω στον ιδρώτα χορεύοντας εκείνον το χορό που τα πόδια σπάνια ακουμπάνε στο έδαφος άπαξ και ξεκολλήσουν από αυτό (και το μυαλό σταματά να σου μιλά). “A Glass Of Broken Dreams”, “Blood From A Stone”, “Devil May Care”, "Have Mercy", "Get Off My World", “Butterfly 69” μεταξύ άλλων και μια υπέροχη απόδοση του “She Cracked” των Modern Lovers (Jonathan Ritchman) στο κλείσιμο μου χάρισαν μια έξτρα βδομάδα ζωής.  Ότι καλύτερο. 

Και για του λόγου το αληθές ορίστε και μια καταγεγραμμένη απόδειξη (πάλι απο τον thief):

Στη συνέχεια, ο Steve Wynn με τους Syndicate ξανά και πάλι, τίμησε και με το παραπάνω την ιδιαίτερη – και αμφίδρομη είναι η αλήθεια – σχέση που έχει κατακτήσει με το ελληνικό κοινό από καταβολής της μουσικής του σταδιοδρομίας. Δυόμιση ώρες στη σκηνή  (έχω δει τον Wynn με τους Gutterball να παίζουν για τρεισήμισι ώρες!!!)  οι D.S. έπαιξαν – όπως αναμενόταν άλλωστε λόγω των 30+1 χρόνων από την κυκλοφορία του – ολόκληρο το Days Of Wine & Roses, αρκετά από τα Ghost Stories ( “My Old Haunts”, “The Side I'll Never Show”, “Loving The Sinner, Hating The Sin”, “When The Curtain Falls”) και λιγότερα από τα Medicine Show (ομότιτλο, “Βullet With My Name On It”) και Out Of The Grey (“Now I Ride Alone”) την ώρα που το κοινό δονούνταν από κύματα όχι πάντα δικαιολογημένης αλλά εξηγήσιμης ευφορίας.

Κάπου στα τελευταία τραγούδια χώρεσαν και μια διασκευή στο “Break On Through” των Doors, εγώ εντωμεταξύ έχοντας μόλις αποτραβηχτεί από τις μπροστινές επάλξεις - να αδειάσω τις παλιές μπύρες και ν’ αγοράσω καινούριες) – σκεφτόμουν αν ήταν περισσότερο συγκινησιακοί και νοσταλγικοί οι λόγοι που θα έβαζα 8 με 9 στα 10 αστεράκια στη βραδιά ή πράγματι τα κέρδισε με το σπαθί της. Δεν κατέληξα γρήγορα σε συμπέρασμα, δεν το ζάλισα όμως παραπάνω, αφού είχα τη διάθεση να χορέψω ένα τραγούδι ακόμα.

το κοινό πριν αρχίσει να χορεύει (φωτ: fool)

υγ. περισσότερες και ίσως πιο αντικειμενικές από τη δική μου γνώμες εδώ, εδώ κι εδώ

 ...συνεχίζεται