ιστορίες του φόβου που εξουσιάζει τον κόσμο

"Η πείνα τρέφεται από το φόβο. Ο φόβος από τη σιωπή που ζαλίζει τους δρόμους. Ο φόβος απειλεί. 

Αν αγαπάτε, θα πάθετε Aids.

αν καπνίζετε θα πάθετε καρκίνο.

αν αναπνέετε θα μολυνθείτε. 

αν πίνετε, θα έχετε ατυχήματα. 

αν τρώτε θα ανεβάσετε χοληστερίνη. 

αν μιλάτε, θα μείνετε άνεργοι.  

αν περπατάτε, θα νιώσετε βία. 

αν σκέφτεστε, θα νιώσετε αγωνία. 

αν αμφιβάλλετε, θα τρελλαθείτε. 

αν αισθάνεστε, θα είστε μόνοι.

Αυτοί που δουλεύουν φοβούνται πως θα χάσουν τη δουλειά τους. Αυτοί που δε δουλεύουν, φοβούνται ότι ποτέ δε θα βρουν δουλειά.  Όποιος δε φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό. Οι αυτοκινητιστές φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα. Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να πει. Οι άμαχοι φοβούνται τους στρατιωτικούς. Οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων.  Τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων. 

Είναι καιροί φόβου. Φόβος της γυναίκας στη βία του άντρα και φόβος του άντρα στη γυναίκα που δε φοβάται.  Φόβος στους κλέφτες και φόβος στην αστυνομία. Φόβος στην πόρτα χωρίς κλειδαριά. Στο χρόνο χωρίς ρολόγια. Στο παιδί χωρίς τηλεόραση. Φόβος στη νύχτα χωρίς υπνωτικά χάπια και στο πρωινό χωρίς χάπια για το ξύπνημα. Φόβος στη μοναξιά και φόβος στο πλήθος. Φόβος σε ό,τι ήταν. Φόβος σε ό,τι θα είναι. Φόβος να πεθάνεις. Φόβος να ζήσεις."

Eduardo Galeano

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από το πρόγραμμα "Η ζωή σύμφωνα με τον Eduardo Galeano" όπως αυτό προβάλλεται στο Canal Encuentro της Αργεντινής. Σ' αυτό, ο μεγάλος Ουρουγουανός συγγραφέας επιλέγει και εξιστορεί αποσπάσματα των κειμένων του  με τον ιδιαίτερο τρόπο του που παρατηρεί και ζει όχι μόνο τη Λατινική Αμερική αλλά και ολόκληρο τον κόσμο .

Αν το συγκεκριμένο απόσπασμα δεν το έχεις δει κάπου αλλού, μπορείς να το κάνεις εδώ: 

μετά το Χάος κάνεις αριστερά

 - Καλημέρα, μήπως ξέρετε που είναι το Χάος; ρώτησε ο Choco τον άντρα που πέταγε αμέριμνος χαρταετό  με το παιδάκι του και αυτός γύρισε και τον κοίταξε απορημένος όσο δεν παίρνει. 

το Χάος ξανά

Το Χάος είναι μια μεγάλη κυκλική καθίζηση του εδάφους της Λαυρεωτικής, μια περιοχή που έχει βυθιστεί εντυπωσιακά έπειτα από την κατάρρευση κάποιου υπόγειου σπηλαίου ή πιθανότατα μιας εκ των υπόγειων στοών του αρχαίου αργυρείου. 

εντωμεταξύ παντού υπάρχει ένα αετοφάγο δέντρο

Του ορυχείου εξόρυξης αργύρου που ξεκίνησε να απομεταλλώνεται την Τρίτη χιλιετία π.Χ., γιγάντωσε την παραγωγή του τον 5ο και τον 4ο αιώνα π.Χ. και παρήκμασε ως ασύμφορο σε πλούσια μεταλλεύματα καμιά 200ρια χρόνια αργότερα.  Του ορυχείου στο οποίο οφείλεται ο πλούτος και η επικυριαρχία των Αθηνών στην αρχαιότητα. 

είσοδος σε  στοά

Οι στοές του ορυχείου πολλές εκ των οποίων βρίσκονται σε βάθος 120 μέτρων μετρούν πολλά χιλιόμετρα διακλαδώσεων κάτω από τη γη. Κολοσσιαίο έργο, ιδιαίτερα αν αναλογιστείς πως μόνο 8 μέτρα το μήνα προχωρούσε η σκαπάνη των 15.000 δούλων της περίφημης Αθηναϊκής Δημοκρατίας που δούλευαν καταναγκαστικά εκεί. 

 Το ξεχασμένο πηγάδι καραδοκούσε το θύμα του. Το τραγούδι των Εξαδάκτυλος αποτελεί σοβαρή υποψηφιότητα για soundtrack της όποιας εκδρομής στην περιοχή. Κι αυτό καθώς εκατοντάδες πηγάδια βρίσκονται διάσπαρτα στις γύρω πλαγιές, τα μεγαλύτερα μόνο περιφραγμένα με συρματόπλεγμα. Χρήσιμα όχι μόνο ως αεραγωγοί αλλά και για την έξοδο του εξορυσσόμενου μολυβδούχου αργύρου. 

Το βάθος τους h το υπολογίζεις από τον τύπο h=1/2 gt^2 , όπου g=10m/s^2 και t ο χρόνος πτώσης μιας πέτρα από την επιφάνεια του πηγαδιού στον πάτο του.

Ο αρχαιολογικός χώρος της πρώτης επεξεργασίας, του καθαρισμού και του εμπλουτισμού του εξορυσσόμενου μεταλλεύματος στέκει άψογα διατηρημένος ανάμεσα στο νεογνό δάσος, προσεγμένος, διατηρημένος και φυσικά ΚΛΕΙΔΑΜΠΑΡΩΜΕΝΟΣ και ΚΛΕΙΣΤΟΣ για ακόμα μια φορά. 

 Ήταν η πολλοστή μας επίσκεψη στην περιοχή αλλά μόλις η πρώτη που περιπλανηθήκαμε στην πέριξ αυτού εξοχή, ανά διαστήματα και περιμετρικά του φράχτη που τον προφυλάσσει, όταν βρήκαμε την πλαϊνή πόρτα ανοιχτή. 

η στεγανοποίηση της δεξαμενής, άθικτη έως σήμερα,
είναι αντικείμενο μελέτης για τις δεξαμενές φύλαξης
ραδιενεργών αποβλήτων

Οι αδιαβροχοποιημένες δεξαμενές, τα πλυντήρια, τα σφυρηλατεία, τα καταλύμματα ήταν εκεί. Ο Ν. διάβαζε μεγαλόφωνα από το βιβλίο οδηγό για τη Λαυρεωτική, κι ο Τσόκο, η Σ. κι εγώ προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε τη λειτουργία και τις χρήσεις κάθε κτίσματος.

τμήμα του πλυντηρίου

Οι δούλοι της Αθήνας, έπειτα από πολλές καταπνιγμένες απελευθερωτικές εξεγέρσεις , εγκατέλειψαν επιτυχώς τα καταναγκαστικά προσεταιριζόμενοι από τους Σπαρτιάτες κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. 

Το βράδυ, είδαμε και αυτό το Αγγελοπουλικό ντοκυμαντέρ για την αρχαία μεταλλεία του Λαυρίου και την αρχαία τεχνολογία και λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος κατανοήσαμε απόλυτα το μέγεθος του ανθρώπινου αυτού αρχαίου εγχειρήματος στα έγκατα της γης.

υγ. Κάποια στιγμή περάσαμε και από την 110η οδό. 

υγ2. Οι φωτογραφίες 1,2,5,6,8 είναι του συνταξιδιώτη Chocorello.

της πόλης και των φαντασμάτων

Όταν ξεκίνησα το ιστολογείν. Τότε ήταν που η δουλειά στο γραφείο και εγώ χωρίσαμε τα τσανάκια μας και τραβήξαμε διαφορετικές ρότες – επιλογή μου θα μπορούσε να καταλογίσει κάποιος το χωρισμό αλλά δε θα είχε απόλυτο δίκιο –  έχουν περάσει χρόνια.  Κι ευχαριστιέμαι τη νέα (θα την έλεγες ;) ζωή που ζω έκτοτε, αφότου αρνήθηκα το διορισμό, ελεύθερος και μακριά από το δημόσιο, την ευθυνοφοβία, τη γαλιφιά, την τεμπελιά, τις κολλημένες αφίσες παραδείσιων νησιών σε οθόνες υπολογιστών, τα πάσης λογής βύσματα, την αμορφωσιά, το χρυσαυγιτισμό, την κατινιά, τον ψευτοτσαμπουκά του γραφειάκια, το να φυλάς την πλάτη σου. Τι μου λείπει; Μου λέιπει μερικές φορές η φύση της δουλειάς. Μου λείπουν και δυο τρία άξια άτομα μόνο, αλλά και πάλι δεν επιδιώκω ιδιαίτερες σχέσεις, τηλέφωνα και συγχρωτισμούς. 

Κάποιοι άνθρωποι που ως εργαζόμενος με – δε ντρέπομαι να το πω παρά τα «Χαλάς την πιάτσα» που άκουγα τότε - υπερβάλλοντα ζήλο είχα βοηθήσει, ακόμα μου τηλεφωνούν στη γιορτή μου, μου στέλνουν χαιρετίσματα, ένα βιβλίο ο γλυκύτατος κ. Γιάννης, με αγκαλιάζουν και χαμογελούν όποτε με συναντούν τυχαία. Ως και ένα ταψί σπανακόπιτα ήθελε να μου στείλει μια ηλικιωμένη κυρία, της έδωσαν το νούμερο του κινητού μου από το γραφείο, παρόλο που είχε μια διετία να με δει.

Έχει ξεθωριάσει επίσης κάθε σύνδεση και κάθε καταθλιβικός συνειρμός  που μπορεί να μου έφερνε η ακρόαση του SmithersJones των  Jam με τη γλυκόπικρη (σταχνάρια του Ray Davis)στιχουργική του Paul Weller.

Ή έτσι νόμιζα μέχρι σήμερα, που αφότου ακούσαμε το συγκεκριμένο τραγούδι στην εκπομπή, σκεφτόμουν ξανά την ιστορία του κ. Smithers καθώς ταξίδευα με το μετρό ή όταν περίμενα στη στάση το λεωφορείο που θα με γύριζε στο σπίτι.  Για να σου είμαι ειλικρινής δεν είχα κανένα στενάχωρο συναίσθημα ταύτισης καθώς το ψιλομουρμούριζα αλλά να, σκεφτόμουν τι θα έκανα αν έβλεπα μπροστά μου κάποιους από τους όχι ιδιαίτερα αγαπημένους μου πρώην συναδέλφους. Είναι που αν και δίχως να το ‘χω βάλει όρκο ή στοίχημα με τον εαυτό μου είχα επιτυχώς αποφύγει τη συνάντηση με αρκετούς από αυτούς.

 - Όπως σου έλεγα και μέσα, στίβεις δύο λεμόνια και όπως έχεις τη σούπα έτοιμη με το μπέικιν πάουντερ...  Γνώριμη φωνή που την ακούω  από απόσταση αναπνοής και κοίτα να δεις: η προϊσταμένη και η εξ από δω. (Έχεις δίκιο, μερικές φορές φαίνεται παρανοϊκό το να διακτινίζεις ανθρώπους που μελετάς μπροστά σου μόνο με τη δύναμη της σκέψης και να το καλείς τυχαία συγκυρία). 

Περπατούν αγκαζέ, με βήμα, συνεπαρμένες από τη συνταγή και κοιτάζοντας τα παπούτσια τους. Με προσπερνούν εφαπτομενικά, (έχω παχύτερα γένια και πιο αδύνατη …κορμοστασιά από τότε που ειδωθήκαμε για τελευταία φορά) και δεν με προσέχουν.

Τη γλίτωσα σκέφτομαι,  κι έπειτα είμαι εγώ που κινούμαι προς το μέρος τους. 

- Γεια σας, τους κάνω, χρόνια και ζαμάνια.

Δεν έχουν αλλάξει καθόλου, έχουν γεράσει μόνο, όπως όλοι μας νομίζω. Ξεκινούν αυτοοικτιρόμενες την ανελέητη γκρίνια για το πόσο κουράζονται, πόσο λίγα λεφτά παίρνουν, πόσο δύσκολα τα βγάζουν πέρα κλπ. Αν δεν τις έβλεπες θα νόμιζες πως σου μιλούν  δυο γυναίκες άνεργες, απολυμένες, πάμφτωχες. Μη σου πω και άστεγες. «Ελάτε τώρα, κλαιν οι χήρες κλαιν κι οι παντρεμένες» τις διέκοψα κι εκείνες με χαιρέτισαν  βιαστικά απογοητευμένες που δεν συμμερίζομαι τον πόνο τους.  

Τα φαντάσματα είναι για να τα σκοτώνεις.  Έτσι δεν είναι;

Ακολουθεί μαγνητοφωνημένη η σημερινή εκπομπή. Αυτή με τις αστικές, καθημερινές, μουσικές ιστορίες. Αυτή στη διάρκεια της οποίας τα μικρόφωνα έκαναν πάλι μερικά μαγικά. 

Ευχαριστώ όσες και όσους μου κράτησαν παρέα σήμερα το πρωί. Εις επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό επεισόδιο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

111th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Ιδού και το σημερινό playlist

• Moondog - Lullaby (2 W 46th Street)
• Fun Boy Three - The Lunacy Legacy
• Tom Waits - Barber Shop
• Can - Your Friendly Neighbourhood Whore
• Primal Scream - Goodbye Johnny
• The Specials - Ghost Town
• Max Minty & his Gay Blades - A Naughty Cal-Tale (Drunken Sailor)
• Bruce Springsteen -  It's Hard To Be A Saint In The City
• Afghan Whigs - Lost in the Supermarket
• Αγάπανθος - Στον Ηλεκτρικό
• Eddie Gale - Ghetto Summertime
• Lou Reed - Walk On The Wild Side
• The Auteurs - Chinese Bakery (BBC Session)
• Peter Hammill - (On Tuesdays She Used To Do) Yoga
• The Cure - Subway Song
• Space - Neighbourhood
• Belle & Sebastian - The Eighth Station of the Cross Kebab House
• Paul McCartney & Wings - Single Pigeon
• Television Personalities - In A Perfumed Garden
• Pink Floyd - Us & Them (a lemon remix)
• Richard Wright - Us & Them
• Inspiral Carpets - Directing Traffic
• Arthur Kay's Originators - Watching The Rich Kids
• Peter Jefferies -  Guided Tour Of A Well Known Street
• The Boy - Είμαι Αυτός
• Saint Etienne - Heart Failed (In The Back Of A Taxi)
• The Band Of Holy Joy - Cities
• Stereo Nova - Προάστεια 
• OMD - Architecture And Morality
• Velvet Underground - Sunday Morning
• The Jam - Smithers Jones
• Joe Strummer - White Riot
• Atkinson - La Banda - Caracas infame
• The Kinks - Dead End Street

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό τριήμερο σε όλους.

το περιστέρι που καιροφυλακτούσε να περάσω από κάτω του

Ένα περιστέρι κάθεται σ' ένα υπόστεγο και παρατηρεί τις ζωές των άλλων καθώς καιροφυλακτεί να περάσω από κάτω του,  φορτωμένος παλιά και καινούρια βινύλια, cd, κασσέτες, 45αρια και σκληρούς δίσκους. 

Στο δρόμο για τη μετατροπή των μουσικών μου συνειρμών σε soundtrack της ένατης εβδομάδας του χρόνου. Με Specials, Moon Duo και Lou Reed κολλημένους στο πλατώ του πικάπ. “The Pigeon (and other stories from the streets)” λοιπόν, (s03e21), 

Αύριο 28 Φεβρουαρίου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα, όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/222885257903912/?ref_notif_type=like&source=1

μεταμεσονύκτιο καθημερινής

Με πιωμένη τη μία μπύρα μου από ώρα, έχω αφήσει φίλους και γνωστούς στο μπαρ που παίζει μουσική η Σ και λίγο πριν μεταμορφωθώ σε κολοκύθα περπατάω νύχτα στην Αθήνα.  Μόνος μου. Τεντώνω τις κεραίες μου σε μια προσπάθεια - και καλά - να εντοπίσω και να καταγράψω σε εικόνες, πλάνα της νυχτερινής ζωής της πόλης. Ξέρεις τώρα, όμορφες νυχτερινές φασαρίες με πόρτες που ανοίγουν και ξεχύνονται νότες που αναγνωρίζεις, μικροφωνισμοί και μπουζουκοπενιές,  με μαρσάρισματα και φωνακλάδικα ποτισμένα πιτσιρίκια και πιωμένους μεσήλικες που τους προσέχουν οι κυρίες τους, με γυναίκες χωρίς εσώρουχα ανεβασμένες σε ψηλοτάκουνα και μάγκες με λυτές γραβάτες, με πάνκηδες με σκισμένα αμάνικα που γράφουν DK και κοκοράκια με δερμάτινα μπουφάν, με επιδειξίες κρυμμένους σε εισόδους πολυκατοικιών, και  μυστηριώδεις ταγγισμένους τύπους από κωλόμπαρα, με καθωσπρέπει κυρίες του σινεμά που σχόλασε να ανακατεύονται με rock n roll ιδρωμένα φαντάσματα που τραγουδούν το strychnine στον τύπο που ήπιε παραπάνω σήμερα για να ξεχάσει, με αλήτες κάθε ηλικίας και γυναικοπαρέες που ψωνίζονται εκκλησιαστικά, με πέφτουλες «θες να σε πετάξω κάπου;» σε κάμπριο αμάξια, πρεζάκια, με μιά μασκαρεμένη παρέα με πολύχρωμα ρόπαλα ανά χείρας - μέρες που είναι -  και κάθε λογής και κατηγορίας μεταμεσονύκτιο τυχοδιώκτη που σε πλησιάζει και σου τάζει πρώτης κατηγορίας πράγμα. Με όλη εκείνη τη μυθολογία της πόλης που μυρίζει αλκοόλ, σεξ και σουβλάκια, την οποία ορκίζεσαι πως την έχεις δει κι ενίοτε ζήσει αλλά κανένας ιστορικός δε μπορεί να βεβαιώσει με σιγουριά ότι κάποτε υπήρξε πραγματικά.

Όλα – κόντρα στη διάθεσή μου - είναι φαινομενικά ήρεμα. Ή καλύτερα, λουφαγμένα. Μόνο περιπολικά βάζουν μπρος και ξεπαρκάρουν από τα πεζοδρόμια, τα γαλάζια τους φωτορυθμικά αντανακλούν στα μπετά και άστεγοι, πολλοί άστεγοι,  που έχουν πλαγιάσει από νωρίς, στριμωγμένοι στις γνωστές θέσεις που απαγκιάζουν.  Κάποιος τους κρύωσε και κλάνει, οι άλλοι τον καταριούνται γελώντας.

Χωρίς ίχνος αμφιβολίας για το αν βρίσκομαι στη νεκρή μεριά της πόλης, στρίβω δεξιά και κατεβαίνω μερικά τετράγωνα. Εδώ τα πράγματα δείχνουν φωτεινότερα - μεγαλύτερη πυκνότητα μπαρ που βαράνε μύγες όμως - καθώς κατηφορίζω βλοσυρός και τόσο ξενέρωτος όσο και πριν στην περιοχή που νέμονται κακοκουρεμένα παιδιά στη δευτερότριτη δεκαετία τους που φορούν χοντρούς σκελετούς γυαλιών και ανόητα παλτά. 

Αν και δεν κάνει κρύο, οι δύο από τους τρεις φορούν μοντγκόμερυ που κλείνουν μέχρι πάνω με τεράστια κουμπιά. Περπατούν πιάνοντας όλο το πεζοδρόμιο, παραμερίζω όσο μπορώ μα τους παρατηρώ πως - σα να μην υπάρχω - έρχονται κατά πάνω μου χωρίς καμιά διάθεση σύμπτυξης. Το ‘χω  ξαναδεί το έργο.  

Αναπηδώντας προς τα πίσω, ο πιο κακοκουρεμένος της παρέας, αυτός που 'χει το δεξί μισό του κεφαλιού του ολότελα ξυρισμένο, ναι αυτός που όταν προ ολίγου κοίταζε πίσω απ’ τη φράντζα πως δε φεύγω από τη μέση για να περάσει αποφάσισε να επιταχύνει, πιάνει τον πονεμένο του ώμο και συγυρίζει τα ρούχα του. Μας συγχωρείτε μου λέει στον πληθυντικό ένας εκ των φίλων του καθώς απομακρύνονται. 

Η πόλη τη μέρα μοιάζει πιο ενδιαφέρουσα τελικά, λέω θα γυρίσω σπίτι αν και δε νυστάζω, θα δω κανά επεισόδιο από τη σειρά με τα ζόμπι που παρακολουθώ. Ξεντύνομαι, δεν ανοίγω τηλεόραση, πιάνω τα Τοπία της Φιλομήλας, πριν διαβάσω τρεις γραμμές με παίρνει ο ύπνος.

ο παράδεισος από δεύτερο χέρι

επένδυση ?

Τα πρωινά της Κυριακής στην Αθήνα ή ας εστιάσω καλύτερα λίγα μέτρα έξω από αυτήν - για τα παζάρια των ρακοσυλλεκτών μιλάω - βρίσκει κανείς τον παράδεισο των πάσης φύσης φτωχοδιάβολων, των συλλεκτών και των ηλικιωμένων (Ουκ ολίγες φορές οι 2 ή και οι 3 κατηγορίες αλληλεπικαλύπτονται).  Και αν για την τρίτη ομάδα φαντάζει ως φυσιολογική η συνέχεια μιας καθημερινότητας (που περιλαμβάνει αποθήκευση ηλιακής ενέργειας στα κόκκαλα σε λίγο πιο ενδιαφέροντα περιβάλλοντα στην προκειμένη από το εσωτερικό ενός τρόλλει που ανεβοκατεβαίνει την Πανεπιστημίου), για τις άλλες 2 κατηγορίες η μέρα είναι πραγματικά ξεχωριστή.

απογοήτευση, το παζάρι δεν άνοιξε λόγω βροχής

Κέρματα κουδουνίζουν σε παλάμες συλλεκτών του ότι να ‘ναι και χαρτονομίσματα ξετυλίγονται από μικρά η μεγαλύτερα κουβάρια που ξεπροβάλλουν βιαστικά πριν ξαναβυθιστούν σε τσέπες παλτών εσωτερικές ή παντελονιών. Το να κουβαλάς πορτοφόλι για τους μυημένους απαγορεύεται δια καδρονιού φέροντος καρφιά διότι ένα πορτοφόλι όπου και να το βολέψεις, όσο σφιχτά κι αν το κρατάς, είναι πανευκόλως αρπάξιμο. Αλήθεια σου λέω, αν το δοκιμάσεις θα περάσεις το απόγευμα της Κυριακής σου μιλώντας με τράπεζες και ακυρώνοντας πιστωτικές κάρτες – αν έχεις - .

Στις πρώτες σου επισκέψεις εντός αυτού του τεράστιου πολύχρωμου πανηγυριού αν παρασυρθείς μπορεί να γυρίσεις σπίτι σου ταπί. Οι ιδιαιτέρως εκπαιδευμένοι ελαφροχέρηδες που θα κάνουν το παν για να οικειοποιηθούν το πορτοφόλι σου είναι ο ένας μόνο κίνδυνος, ο άλλος - πέρα από τη ζαλάδα - φωλιάζει μέσα σου  και μπορεί να σε παρασύρει σε αγορές δεκάδων συχνά υπερκοστολογημένων αντικειμένων που δε χρειάζεσαι.

Την υπερκοστολόγηση ενίοτε την αποφεύγεις με τη χρήση του αλγόριθμου του κατάλληλου ντυσίματος. Το μήκος του μπουφάν/παλτού σου για παράδειγμα (σε συνδυασμό κάποιες φορές με τα έκπληκτά σου μάτια) είναι αντιστρόφως ανάλογο με την αρχική τιμή που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις και παζαρέψεις με τους αθίγγανους ως επί το πλείστον αετονύχηδες πωλητές. 

Αλλοδαποί κι ιθαγενείς μετανάστες ξαναγοράζουν τα πράγματα που πούλησαν κάποτε – οι πρώτοι από ανάγκη επιβίωσης οι δεύτεροι λόγω μεταβαλλόμενου γούστου και αισθητικής -   άμα τη άφιξή τους στον τόπο διαμονής. Ή λοιπά αντικείμενα στα όρια της σαβούρας που τους προσγειώσουν περιδινούμενους σε παιδικές ηλικίες τόπων μακρινών και χρόνων ανελέητα παλιών.

Μάτια μισοκλείνουν πρεσβυωπικά εστιάζοντας σε αντικείμενα που τα κρατάνε βρωμισμένα χέρια, τα χέρια σου, βιβλία, αυγά φαμπερζέ, δίσκοι, κούκλες και σπιρτόκουτα, γυαλικά, παράσημα, περιοδικά, γκραβούρες, βάζα και σερβίτσια, πρίζες, κονκάρδες, ηλεκτρικές συσκευές. Βλέπεις εκατομμύρια πράγματα, λίγο να κοντοσταθείς, μια ιδέα της στιγμής μετατρέπεται σε αγορά κι ίσως μια καινούρια συλλογή έχει ήδη ξεκινήσει. Ένας φίλος αγοράζει μεταλλικά κουτάκια με βελόνες γραμμοφώνου. Και σπιρτόκουτα. Και πακέτα από καταργημένα brands τσιγάρων. Κι ένας άλλος γνωστός τσίγκινα παιδικά παιχνίδια. Κι ο θείος μιας τρίτης φωτιστικά και λαμπατέρ. Εξαρτήματα από πλοία ένας οικογενειακός φίλος Συναντάω τον πατέρα ενός γνωστού, μαζεύει κουδούνια χάλκινα, τσαρούχια και κανάτια κι ότι λαογραφικό θα μπορούσε να σταθεί στο άχτιστο ακόμα μουσείο της Γενέτειρας, έτσι αποκαλεί συγκινημένος το χωριό του.

Στο παζάρι ξεδιπλώνεις χαρακτήρα. Εκτίθεσαι. Θυμάσαι, ενθουσιάζεσαι, γνωρίζεσαι, μοιράζεσαι,  προσέχεις, κοντράρεις,  συμμαχείς, νευριάζεις, χαίρεσαι, ζηλεύεις, φωνάζεις, βρωμίζεις, συνωμοτείς, συναντάς, μαθαίνεις, ξεχνιέσαι, απογοητεύεσαι, βοηθάς, ξεθυμαίνεις, ταξιδεύεις, αγαπάς και μισείς, πλουτίζεις και φτωχαίνεις, ρισκάρεις, επενδύεις.

Εγώ αγοράζω δίσκους, για να τους ακούω όμως, δε θέλω να νοούμαι συλλέκτης δίσκων. Εντυπωσιάζομαι από κάθε είδος συλλογής είναι η αλήθεια. Θαυμάζω και την υπομονή και τις γνώσεις των συλλεκτών. Ζηλεύω και την όρεξή τους. Παρότι καθαυτές, οι κάθε λογής συλλογές, μου βγάζουν πότε πότε ένα αίσθημα ματαιότητας, έχω ξεκινήσει ακόμα μία την οποία δεν αποκαλύπτω ακόμα.

 - Εσείς αντέχετε ακόμα να σκύβετε μας λέει ένας ηλικιωμένος άντρας για να συνεχίσει Την ίδια μούρλια είχα κι εγώ απ’ τα νιάτα μου, απ’ την ηλικία σας ακόμα. Με τα βιβλία. Απομακρύνεται σέρνοντας ένα καρώ υφασμάτινο καροτσάκι λαϊκής. Είναι βαρύ, το ‘χει γεμάτο βιβλία.

χθεσινές εφημερίδες

Υπάρχουν κάτι μέρες που χτυπάει το τηλέφωνο κι εσύ πετάγεσαι τρομαγμένος και εξισώνεις δογματικά το «καθόλου νέα» με το «καλά νέα»! Αυτό σκεφτόμουν σήμερα από το πρωί, -  νομίζω το είπα και στην εκπομπή -  δίστασα όμως και δεν προειδοποίησα τον άντρα της φωτογραφίας που ξεφύλλιζε και διάβαζε βιαστικά ληγμένες εφημερίδες από τον κάδο της ανακύκλωσης.  Βάλθηκα όμως να μουρμουρίζω το Yesterday’s Papers των Stones καθώς το παιζα αδιάφορος ενώ τον στόχευε ο φακός της μηχανής μου.

Who wants yesterday’s papers

Nobody in the world

Living a life of constant change

Every day means the turn of a page

Yesterday’s papers are such bad news

Same thing applies to me and you

Ευχαριστώ όσες και όσους μου κράτησαν παρέα σήμερα το πρωί. Εις επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό επεισόδιο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

110th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Ιδού και το σημερινό playlist

• DJ Cam - Twilight Zone
• Cocteau Twins - Blue Bell Knoll
• Le Mystere Des Voix Bulgares - Pritouritze Planinata
• Thw Mec Up Singers - Dies Irae
• Brigitte Bardot - Un jour comme un autre
• Jens Lekman - Maple Leaves (7 Version) 
• Television Personalities - Someone To Share My Life With 
• Beck - Country Down
• Steve Harley & Cockney Rebel - Friend For Life
• Rose Windows - Wartime Lovers
• The Handsome Family - Far From Any Road (True Detective score)
• MindFlowers - Little Prayer
• Deerhunter - Nitebike
• Donovan - Hurdy Gurdy Man
• Jacco Gardner - Where Will You Go
• Roxy Music - For Your Pleasure
• The Pretty Things - The Sun
• Jean-Claude Brialy & Anna Karina - Je M'Avais Qu'Un Seul Mot A Lui Dire
• Portishead - Requiem for Anna 
• Gnarls Barkley - Neighbours
• Pastor T.L. Barrett & the Youth For Christ Choir - Nobody Knows
• Pink Floyd - Crumbling Land (Take One)
• Κώστας Τουρνάς - Ο Αστρικός
• Hawkwind - Silver Machine (Original Single Version)
• Zounds - Fear
• Savage Republic - Next To Nothing
• Tuxedomoon-I Heard it Through the Grapevine
• The Stranglers - North Winds

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

υγ. Who wants yesterday’s papers? Nobody in the world

σαν κολλάζ

Καθώς είμαι καθόλα καθόλου έτοιμος για το αυριανό επεισόδιο, το start it with a rumor, εικάζω πως η εκπομπή της Παρασκευής θα βγει τελικά σαν αυτά τα κολλάζ που έφτιαχνα μικρότερος. Άσχετες μεταξύ τους, αποδελτιωμένες φωτογραφίες (τραγούδια στην προκειμένη), που η καθεμία για διαφορετικό λόγο μου έλεγε κάτι, που τις συνταίριαζα φαινομενικά άναρχα σε ένα ταμπλώ πριν τα στείλω για κορνίζωμα και τα χαρίσω σε φίλους. Κάποιοι, όπως η Β απ' όπου και φωτογράφισα ένα μέρος του αρχικού κολλάζ για τις ανάγκες της σημερινής αφίσας, τα έχουν ακόμα κρεμασμένα στους τοίχους τους. 

Αύριο 21 Φεβρουαρίου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα, όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/439580876172907/?source=1

ένα απόγευμα με τον Sedaris τον D'

"Όταν μετακομίσαμε στη Βόρεια Καρολίνα, η οικογένειά μου νοίκιασε ένα σπίτι τρία τετράγωνα από το σχολείο όπου θα πήγαινα στην τρίτη τάξη. Η μητέρα μου έγινε φίλη με μία από τις γειτόνισσες, και μια φίλη φαινόταν να αρκεί. Μέσα σε ένα χρόνο θα μετακομίζαμε ξανά και, όπως μου εξήγησε, δεν είχε νόημα να δένεται κανείς με ανθρώπους που θα έπρεπε να αποχαιρετήσει μετά από λίγο. Το επόμενο σπίτι μας απέιχε λιγότερο από δύο χιλιόμετρα, και το σύντομο ταξίδι δεν θα άξιζε δάκρυα, ούτε καν αποχαιρετισμούς. Ήταν περισσότερο μια «τα λέμε» κατάσταση, παρ’ όλα αυτά όμως υιοθέτησα τη στάση της μητέρας μου, αφού μου επέτρεπε να προσποιούμαι πως το να μην έχω φίλους ήταν μια συνειδητή επιλογή. Θα μπορούσα να κάνω φίλους αν το ήθελα. Απλώς δεν ήταν η κατάλληλη χρονική στιγμή".

Έτσι ξεκινάει το «Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια», το πρώτο βιβλίο του αμερικανού – με ελληνικές ρίζες - David Sedaris που διάβασα (το πέμπτο της βιβλιογραφίας του) λίγο μετά τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Και ήταν αυτές οι γραμμές που με κόλλησαν με την αυτοσαρκαστική του ματιά, το χιούμορ και την κυνική του αμεσότητα στο ξεκατίνιασμα τόσο του εαυτού του όσο και των ανθρώπων που αγαπάει (δεν ασχολείται ποτέ με όσους μισεί).

Το άλλοτε λευκό της αμέσως προηγούμενης σελίδας σπάει πλέον η υπογραφή του Sedaris και μια προσωπική αφιέρωση.  Η δεύτερη (και φυσιολογικά τελευταία καθότι δεν “πωρώνομαι” στην ηλικία μου με άλλον pop συγγραφέα – χμμ, βγάλε τον Nick Hornby – και αυτόγραφα)  υπογραφή που συλλέγω μετά από εκείνη του Jonathan Coe.

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Τρίτη απόγευμα, γκρινιάρικα καθυστερημένη άφιξη  που μας …κοστίζει την αμεσότητα της μικρής αίθουσας που θα γινόταν η δίωρη ομιλία του συγγραφέα.  Για τη συνέχεια και όσο σου επιτρέπει η διάθεσή σου, ανακαλείς αποσπάσματα από όλα εκείνα τα βιβλία του που έχεις διαβάσει και που σε κάνουν ακόμα να κλαις από τα γέλια (νευρικό με πιάνει κάθε φορά) την ώρα που σε τσιγκλάει η λεπτή φωνή του κοσμογυρισμένου Sedaris, οι κοφτερής παρατηρητικότητας έθνικ διηγήσεις του και ο ανεκδοτολογικός τρόπος που βίωνε τότε τη ζωή του με τους προγόνους του (η περιγραφή της ελληνίδας γιαγιάς όλα τα λεφτά)  ή τα αδέλφια του και τώρα με τον Χιου, τον σύντροφό του.  

-         -  Χμμ, επανέλαβε το όνομα του Ν, όπως του υπέγραφε το "Ντελίριουμ". Περίεργο όνομα, θα ταίριαζε σε βαμπίρ, συμπλήρωσε.

##

Κι επειδή η εβδομάδα αυτή τείνει να καταγραφεί ως ...υπερκαλλιτεχνική (και το ιστολόγιο κάτι σαν την «εβδομάδα του Ιάκχου» με τον Ζάχο), οφείλω να αναφέρω πως ανάμεσα στη συναυλία των Savage Republic και την ομιλία του David Sedaris, εχθές  πήγα και θέατρο.

Διασχίσαμε την πόλη, και φτάσαμε στα απώτερά της, πίσω από τα βιομηχανικά ερειπωμένα, no man’s land σημεία της (τα οποία εγώ επισκέπτομαι και τις Κυριακές για τα παζάρια τους), στο Βυρσοδεψείο. 

Να τιμήσουμε το καινούριο πόνημα, την πρεμιέρα των φίλων μας, του Τ. και της Α. που υπογράφουν κουστούμια και σκηνικά στον μεταπυρηνικό Ριχάρδο τον Β’, του Σαίξπηρ (σκηνοθεσία της Έλλης Παπακωνσταντίνου). 

Και να φύγουμε ικανοποιημένοι.