φτυστός

Πάγωσέ το εκεί, πάτα παύση τώρα αμέσως φώναξα στην Ε.

Με το που είδα το γυναικείο αυτό πορτραίτο να περνά για κλάσματα δευτερολέπτων από την οθόνη, μήτε η κόμη καρυάτιδας που φέρει, μήτε ο περίπλεκτος γιακάς του φορέματος μπόρεσαν να με ξεγελάσουν. Η εικόνα του στροβιλίστηκε μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου και σκασμένος στα γέλια, αναφώνησα:

 - Δε μπορεί, αυτός είναι!

κι έβγαλα από την τσάντα μου τη φωτογραφική μηχανή.

και η ζωή συνεχίζεται

...υπαιθρίως. Με γκρίνιες, μουρμούρες και ένα "Ρε μαλάκα" διάχυτο στην ατμόσφαιρα. Στην προκειμένη μαζί με ένα "που έστειλες τη μπάλα;" 

Κοτζάμ άντρας και κοιμάται με τον λούτρινο αρκούδο του αγκαλιά. Από τον δρόμο ακούγονται φωνές που τον ξυπνάνε. Ντύνεται άρον άρον, ρίχνει ένα βιαστικό κατούρημα, στρώνει το κρεβάτι του και τώρα, πιάνει να τσακώνεται με τους αστυνόμους που σε λίγο θα του πετάξουν το δωμάτιο στα σκουπίδια. 

Μουσική. Είδε και απόειδε, τόσες ώρες έχουν πρηστεί τα δάχτυλά των χεριών του αλλά πέρα από δυο τρία πενηντάλεπτα δεν έχει μαζέψει τίποτα άλλο. Ο ακορντεονίστας της γειτονιάς κουράζεται να γυρνά στους δρόμους των Αμπελοκήπων και στήνει μια μικρή συναυλία έξω από τις σκάλες του μετρό. Λιγοστό αλλά πιστό το κοινό. Σε λίγο θα παραγγείλει δυο σουβλάκια να φάει.

Της εθνικής ανατάσεως. Εποχιακά είδη Μαρτίου. Όπου να 'ναι θα αρχίσουν και οι ηλεκτροφόρες ρακέτες για τα κουνούπια. 

 Δε μπορώ να γυρίσω με άδεια χέρια σπίτι. Δε μπορώ να γυρίσω με άδεια χέρια σπίτι. Δε μπορώ να γυρίσω με άδεια χέρια σπίτι. Δε θέλω να γυρίσω με άδεια χέρια σπίτι.

Η διαμαρτυρία. Οργή, εκδίκηση, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι, θυμός, συμβολισμός έξω από την παλιά Βουλή κι απέναντι από τα ακριβά καταστήματα το καμένο μοτοσακό. Η κακιά στιγμή και οι νεραντζιές, παράπλευρες απώλειες.

Η θολή χλιδή, το βασίλειό μου. Το λουστρίνι στην πένα, το ίδιο και το ατσαλάκωτο κουστούμι. Χρυσό δαχτυλίδι στον παράμεσο, η μυρωδιά του πούρου σπάει μύτες και οι κουβέντες του με κάθε περαστικό αυτιά. ...άρχοντας. Καφές με 2 ευρώ στις όχθες της Ερμού.

ηθικόν;

Πλούσια τα μουσικά ακούσματα και τα ευρήματα στις αντίστοιχες ανασκαφές της προηγούμενης εβδομάδας, ήρθαν σήμερα το πρωί και έδεσαν σε ένα σκοτεινά ηδονικό - τουλάχιστον για τα αυτιά μου - κολλάζ ήχων. Ο Miles Davis παίζει την τρομπέτα του για τους Radiohead, οι Tortoise συνοδεύουν τους Death In Vegas και η Laurie Anderson να τραγουδά υπό τις νότες των Neu!.

Κι υπέροχοι (και λίγα λέω) ως γέροι οι Human League στα νειάτα τους να τραγουδούν για τα ίδια λάθη, την πείρα που αποκτήθηκε και ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε:

"Don't talk

Close the door

You've been here before

Your shape dim

I'm an old man now

The air's thin

The walls very damp now

And if I don't go

I'll always be stuck here in this poor little room

With a view of the corner

I don't forget

The light growing weak now

Experience is useless

Unless you can learn

And I've never met anyone

Who used their knowledge

To avoid those mistakes made again and again

And if I don't go

I'll always be stuck here in this poor little room

With a view of the corner"

 "Morale" 1979

Ευχαριστώ ξανά τόσο για την παρουσία τους όσο και για το feedback όσες και όσους μου κράτησαν παρέα σήμερα το πρωί στο "how does it feel to feel ?". Εις επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό επεισόδιο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

116th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Ιδού και το σημερινό playlist:

• Mystical Weapons - Hostile Takeover
• Low - Plastic Cup
• Beth Gibbons & Rustin Man - Drake
• Nick Waterhouse - High Tiding
• Nick Cave & The Bad Seeds  - Red Right Hand (Scream 3 Version)
• Shawn Phillips - Lookin' Up lookin' Down
• Lalo Schifrin - Danube Incident
• Timber Timbre - Bring Me Simple Men
• Robert Wyatt - Fragment
• Pink Floyd - Astronomy Domine
• Kraftwerk - Strom
• Talk Talk- After The Flood
• Neu! *  feat Laurie Anderson - Weissensee
• *Laurie Anderson - Walking & Falling
• Donovan - The River Song
• Nico - Janitor of Lunacy
• Your Hand In Mine - Intro
• Film School - Ms. Connection
• The Human League - Morale
• Radiohead - Kinetic
• Miles Davis - Miles Runs the Voodoo Down (excerpt)
• Lost Animal - Beat Goes On
• The Wake - Uniform
• The Vietnam Veterans - Be My Baby
• Ride - How Does It Feel To Feel
• Feeding Fingers - Breathing Partners
• Talking Heads - Drugs (Alternate Version)
• Tortoise - Whitewater
• Death In Vegas - Hands Around My Throat
• David Bowie - Space Oddity (re-Recorded Single b-Side, 1979)

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

how does it feel to feel?

Ο εναρκτήριος τόνος είχε δοθεί από την προηγούμενη βδομάδα, μεσολάβησαν γεγονότα και ταξίδια. πριν η διαδικασία να ξαναπάρει μπρος: τα βινύλια, παλιά και καινούρια, καθαρίζονται ευλαβικά, καταγράφονται κι ανακατεύονται με όσα ανεβοκατεβαίνουν (σπανίως ανεβαίνουν τελευταία λόγω έλλειψης χώρου) στα ράφια της δισκοθήκης. Έπειτα, και υπό τους ήχους του Shawn Phillips, των The Wake και των Neu!, στοιβάζονται δίπλα στα cd, τις κασσέτες, τα 45αρια και τα mp3, σε φρέσκιες και μη κυκλοφορίες, σε νέους μουσικούς συνειρμούς που σχηματίζουν σιγά-σιγά το soundtrack της εβδομάδας. “How does it feel to feel” λοιπόν, 

Αύριο, Παρασκευή 4 Απριλίου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα, όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/1402602806678026/?ref_dashboard_filter=upcoming

μια καθυστερημένη πρωταπριλιάτικη ανάρτηση

Αγαπημένο μου παιχνίδι κάποτε, η σύνθεση ψευδο-ονοματεπωνύμων τα οποία κατά την εκφώνησή τους αποκαλύπτουν «κρυφά» νοήματα σχηματίζοντας φράσεις/λέξεις τόσο στην ελληνική όσο και σε άλλες γλώσσες. Παρτίδες πετυχημένες με προβοκατόρικες επιστολές σε έντυπα, η λήξη αυτών (των παρτίδων) να συμπίπτει με τις αντίστοιχες δημοσιεύσεις, κι  η αποδελτίωση τέλος, το έπαθλο σ’ ένα κομμάτι αποδελτιωμένου χαρτιού ή ένα screenshot.  

Μια αρχινημένη ανάρτηση επί του θέματος αυτού αναμένει χρόνια τώρα την ολοκλήρωση και δημοσίευσή της η οποία όμως όλο αναβάλλεται. Κι αυτό καθώς η επιστολογραφική μανία των καλύτερων τουλάχιστον ονομάτων από αυτά δεν έχει ξεθωριάσει εντελώς. 

Το παιχνίδι αυτό μετράει πολλά χρόνια. Σε μια από τις καλύτερες στιγμές του, κάποιοι - από τους πρώτους διδάξαντες - εμπνευσμένοι "παίκτες" ανέλαβαν δράση στα βρετανικά αεροδρόμια. Ο μύθος τους θέλει μεταμφιεσμένους σε οδηγούς ταξί να γράφουν σε ένα χαρτί τα ονόματα, να εμφανίζονται στις αφίξεις των εξωτερικών πτήσεων των Pakistan Airlines, Air India και Thai Airways και να ζητούν τις δημόσιες ανακοινώσεις των ονομάτων με το πρόσχημα πως ανήκουν σε πελάτες τους που δεν έχουν εμφανιστεί.

Έτσι από τα μεγάφωνα του Heathrow (1-5) και του Gatwick (6) ακούστηκαν τα παρακάτω ευφάνταστα (ειδικά με το πέμπτο γελάω μέχρι δακρύων) δίδυμα ονοματεπωνύμων:

1. Ajheddis Varkenjaab and Aywellbe Fayed

ακούγεται ως: I hate this fucking job, and I will be fired

#

2. Arhevbin Fayed and Bybeiev Rhibodie

ακούγεται ως: I‘ve been fired, and bye-bye everybody

#

3. Aynayda Pizaqvick and Malexa Kriest

ακούγεται ως: I need a piss quick, and my legs are crossed

#

4. Awul Dasfilshabeda and Nowaynayda Zheet

ακούγεται ως: Oo-ah, that feels better and now I need a shit

#

5. Makollig Jezvahted and Levdaroum DeBahzted

ακούγεται ως: My colleague just farted, and left the room, the bastard

#

6. Steelaygot Maowenbach and Tuka Piziniztee

ακούγεται ως: Still, I got my own bath and took a piss in his tea

υγ. Καλό μας μήνα

όταν τα πράγματα δε φτιάχνουν με τα λόγια

ευδιάκριτος

Φοράω πάλι κάποια από τα σκούρα μπλε ή πράσινα ρούχα μου και το γκρι κοτλέ μπουφάν και τα μούσια μου τα ‘χω κοντά και περιποιημένα. Παρ’ όλα αυτά και αντίθετα με ό,τιπερίμενα, έχω την εντύπωση πως σήμερα είμαι ιδιαιτέρως και άβολα ορατός. Αυτό όχι μόνο δυσκολεύει την παρακολούθηση των συνεπιβατών μου στο μετρό - πολυαγαπημένη ασχολία που μου αδειάζει το μυαλό από βαριές εμμονικές σκέψεις σε κλειστούς χώρους – αλλά την καθιστά αδύνατη. Η κοπέλα που ισιώνει το σφιχτοφορεμένο σουτιέν, ο νεαρός με το τσουλούφι που σκαλίζει τη μύτη, ο κύριος που ξεκολλά τα ιδρωμένα γεννητικά του όργανα και η εύσωμη πενηντάρα που κοιτώντας το άπειρο, σκουπίζει ένα δάκρυ λίγο πριν κυλήσει αντιλαμβανόμενοι την εποπτεία μου σταματούν κάθε κίνηση και μαζεύουν αμήχανοι τα χέρια τους κοντά στα σώματά τους. 

Προσποιούμαι τον αδιάφορο και βυθίζομαι στο βιβλίο μου μέχρι το σταθμό στο Σύνταγμα όπου και κατεβαίνω απ’ το συρμό.

115. το νούμερο του σημερινού επεισοδίου της εκπομπής που απ’ ότι φάνηκε πήγε περίφημα. Τουλάχιστον έτσι είπαν κατά τη διάρκειά της οι φίλοι κι οι ακροατές. Σε υπερθετικό βαθμό έφταναν τα καλά σχόλια. Ώσπου κοκκίνισα. 

Στο chat-box του site του σταθμού μάλιστα, αναφέρθηκαν (όχι από εμένα) κι επιλέχθηκαν ως αγαπημένα κάποια από τα παλιά επεισόδια της εκπομπής. Η Α. για παράδειγμα, εστίασε στο 32ο κι εγώ καθώς δεν το θυμόμουν, πάνε δυο χρόνια τώρα, μόλις γύρισα σπίτι, ανάτρεξα στο playlist του. 

Έκπληξη οι πολλές κοινές επιλογές τραγουδιών και συγκροτημάτων στο playlist της 5ης Μαίου του ‘12 με τις σημερινές: Ίδια διάθεση δυο χρόνια μετά ή η ζωή (μου) που κάνει κύκλους;

Ευχαριστώ ξανά τόσο για την παρουσία τους όσο και για το θετικότατο feedback όσες και όσους μου κράτησαν παρέα σήμερα το πρωί στο "people like us". Εις επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό επεισόδιο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

115th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Ιδού και το σημερινό playlist:

• Stonephace - Five Miles High
• Neko Case - Never Turn Your Back On Mother Earth
• Caribou - Hello Hammerheads
• Poll - Παρασκευάς & Θωμάς
• Baby Guru - Exegesis
• Country Joe & The Fish - The Baby Song
• The Boo Radleys -The White Noise Revisited
• Chocolate Watchband - I Ain't No Miracle Worker
• Giorgio Moroder - Automation
• Between - Devotion
• Big Brother And The Holding Company - All Is Loneliness
• Echo & the Bunnymen - Hang On To A Dream
• Poltergeist - Lune Deeps
• Dead Meadow  - The Crystal Ship
• Television Personalities - King & Country
• Savage Republic - The Hanging Garden 
• Antony & the Johnsons - Shake That Devil
• Alan Vega - Be Bop a Lula
• Tuxedomoon -  (Special Treatment For The) Family Man 3
• Tangerine Dream - Movements Of A Visionary
• Portishead - The Rip
• Mogwai - Remurdered
• Gary Numan - Me! I Disconnect From You (early version)
• Nine Inch Nails - Metal
• Anne Clark - All Night Party
• Χωρίς Περιδέραιο - Έγχρωμη Γρίπη

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

people like us

Πάντα μια Κυριακή δίνει τον μουσικό εναρκτήριο τόνο. Τα βινύλια, παλιές και νέες κυκλοφορίες, που έρχονται στην κατοχή μου, καθαρίζονται ευλαβικά, καταγράφονται κι ανακατεύονται με όσα ανεβοκατεβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες στα ράφια της δισκοθήκης. Έπειτα, και υπό τους ήχους των Tangerine Dream, των Stonephace  και της Anne Clark, στοιβάζονται δίπλα στα cd, τις κασσέτες, τα 45αρια και τα mp3, σε νέους μουσικούς συνειρμούς που σχηματίζουν σιγά-σιγά το soundtrack των γεγονότων, χαρμόσυνων ή δύσθυμων δεν έχει σημασία, της εβδομάδας που διανύουμε. 

People like us (music & songs for ordinary people)

Αύριο, Παρασκευή 28 Μαρτίου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα, όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/1407482559519299/?ref_dashboard_filter=upcoming&source=1

η μια θέση στον ήλιο

Αριστουργηματική η κατά γράμμα ερμηνεία της φράσης "Για μια θέση στον ήλιο" στη σκηνή της σουρεαλιστικής ταινίας του Vittorio De Sica. Όταν σχεδόν ολόκληρη η μικροκοινωνία των απόκληρων και των αλητών της πόλης κυνηγά χοροπηδώντας, σπρώχνεται και στριμώχνεται για να ζεσταθεί από τη στιγμιαία θαλπωρή των αχτίνων του ήλιου.

Ο λόγος για το «Θαύμα στο Μιλάνο», την ταινία που δυσαρέστησε την κεντρική εξουσία της Ιταλίας άμα τη βραβεύσει της  στο φεστιβάλ των Καννών το 1951. Και ο λόγος αυτής της δυσαρέσκειας κατανοητός σε όποιον την έχει παρακολουθήσει καθώς με προφανέστατα (όπως θα έκανε ο Τσάπλιν ή οι αδελφοί Μαρξ)  αλληγορικό τρόπο, ο φακός εστιάζει στον ορφανό και νεοάστεγο, καλοσυνάτο πρωταγωνιστή, τον Τοτό, και καταγράφει την πάλη των τάξεων στη γείτονα χώρα. 

Ο νεορεαλισμός του "Κλέφτη των ποδηλάτων" είναι και πάλι φανερός, μόνο που εδώ διανθίζεται από μια υπερβατικά ποιητική ματιά και κάμποσο χιούμορ  στη διήγηση των προσπαθειών μιας γκροτέσκας ομάδας άστεγων ανθρώπων που αξιώνει μια θέση για τη νεόχτιστη παραγκούπολή της στις παρυφές της πόλης  του Μιλάνου, τη «χτίζει» και συγκρούεται με τα συμφέροντα των ιδιοκτητών, την αστυνομία,  τους πολιτικούς και ενίοτε και με τον κακό της εαυτό για να την διαφυλάξει.

Οι σκηνές του «κάμπινγκ» των αστέγων με τους ανθρώπους να ζουν σε χαρτόκουτα, βαρέλια και αναποδογυρισμένες λαμαρίνες και του κυνηγητού των αχτίνων του ήλιου εκτός του ότι τις θεωρώ εικαστικά σημεία αναφοράς, μου έφεραν στο μυαλό  κάποιες αντίστοιχες (και εξίσου συγκλονιστικές) από την Απεργία του Sergei Eisenstein. Αλλά γι αυτές νομίζω πως οφείλω δυο λόγια σε μια ξεχωριστή ανάρτηση. 

Ο Ιταλός ηθοποιός Francesco Golisano που ενσάρκωσε τον καλοσυνάτο Τοτό στην ταινία του Ντε Σίκα, σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1959, σε ηλικία μόλις 29 χρονών.