Παιδικό απωθημένο να δω τους ViolentFemmes ζωντανά, απωθημένο που
δεν είχε σβήσει ούτε όταν είχα παραβρεθεί στη solo εμφάνιση του BrianRitchieστο
Λυκαβηττό, - πρέπει να ήταν στο μακρινό (και βρώμικο) 89 - . Έτσι όταν πριν από λίγες μέρες μόνο, πήρε το
αυτί μου για την - τότε επερχόμενη -, χθεσινή συναυλία, το αποφάσισα
αυτοστιγμεί.
Αψήφησα λοιπόν το ομολογουμένως (παν)ακριβό εισιτήριο των 29 ευρώ, τις αρνήσεις των
περισσότερων φίλων να με συντροφεύσουν (που συνοδεύονταν σχεδόν από γιουχαΐσματα)
καθώς και τις προειδοποιήσεις πως οι V.F. στα liveείναι
… ή πως τραγουδούν μέχρι και Πυξ Λαξ. Ξεπέρασα ακόμα και την απογοήτευση από τις
ώρες-ώρες αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές του GordonGano (για την οποία είχα γράψει και πολύ πολύ παλαιότερα) όπως και την απόλυση του περίφημου
ντράμμερ τους VictorDeLorenzo.
τελικά ήταν το '89
Μόνο ο δικός μου άνθρωπος, ο καλός μου παλιόφιλος (τυγχάνω
και νονός της κόρης του) ο Χ δέχτηκε με την πρώτη. Toήξερα ότι ανήκει
κι αυτός σε εκείνη την συνομοταξία ανθρώπων που όπως κι εγώ καυλώνει με τους V.F.
Για την παρέα
περισσότερο έρχομαι, τους έχω ξαναδεί πολύ παλιά, δεν ήταν καλοί, για την παρέα
και καμιά μπύρα μετά είπε ο Χ. μόλις αδειάσαμε τις μπύρες περιπτέρου και τα
πατατάκια που επιβάλλονται λίγο πριν την είσοδο στο συναυλιακό χώρο.
Χμμμ, απάντησα. Ας είναι κι έτσι είπα μέσα μου ενθυμούμενος την κοινή μας παρουσία στους OMD πριν κάτι χρόνια.
Λοιπόν στα της συναυλίας τώρα. Οι V.F. έπαιξαν καταπληκτικά
κατά τη γνώμη μου (μας). Ο πρώτος (και καλύτερος τους) δίσκος είχε την τιμητική
του καθώς ακούστηκε σχεδόν ολόκληρος. Ανατριχίλα μέγιστη. Μνήμες εφηβικής οργής
φιλτραρισμένη από τα χρόνια που φορτώθηκαν στις πλάτες των μελών της μπάντας
αλλά και τις δικές μας. Χρέος και υποχρέωση για κοπάνημα. Γνήσιο rocknrollαπό
μια μπάντα που όταν έχανες οπτική επαφή ήσουν σίγουρος πως βρίσκεσαι στις αρχές
της δεκαετίας του 80.Ο νέος (και ηλικιακά) ντράμμερ τους μια χαρά
προσαρμοσμένος στο δαιμόνιο ακουστικό μπάσο του ινδιάνου BrianRitchie, η φωνή και τα
φαλσέττα του Ganoαιωνίως νέα ξεπηδούσε μέσα από το στρουμπουλό πλέον σώμα του,
τα παραπανίσια αλά FrankBlack
κιλά του διόλου δεν επηρέασαν τις ανέκαθεν ανύπαρκτες χορευτικές του ικανότητες
και σκηνική παρουσία.
Οι Femmesτραγούδησαν σχετικά νωρίς τα μεγάλα χιτ τους, ξεμπέρδεψαν θα ‘λεγες γρήγορα πριν βυθιστούν στην ιδιόμορφη country- americana των επόμενων δίσκων τους. Συλλειτουργοί τους επί σκηνής σε αρκετά τραγούδια και όπου χρειάζονταν μια πενταμελής παρέα μουσικών (δε θυμάμαι ονόματα) στο σαξόφωνο, τη λύρα, τη δεύτερη κιθάρα. Μπουζούκι, βιολί και μπάντζο ο Ritchie και ο Gano αντίστοιχα.
Ο ήχος του Stage Volume 1, και θέλει ιδιαίτερη μνεία αυτό, άριστος.
"Blister
in the Sun", "Kiss Off", "Please Do Not Go", "Add It
Up", "To the Kill", "Promise", "Gone Daddy Gone", "Country Death Song" , "Jesus
Walking On The Water" , "Hallowed
Ground" , "I
Hear The Rain" , "Old
Mother Reagan" "Faith" "I Held Her in My Arms" "American
Music" "Mirror Mirror (I See a Damsel)" "Requiem"
Περιττό να πω πως τραγούδησα από τα τρίσβαθά μου, πως χόρεψα
μέχρι λιποθυμίας, πως έγινα μουσκίδι στον ιδρώτα, πως έβγαλα μόνο μια δυο
φωτογραφίες κι ένα μικρό βιντεάκι (το μισόλεπτο εκρηκτικό haiku: "Old mother Reagan") – θα ‘βγαζα παραπάνω αλλά έμεινα από κάρτα
μνήμης (ευτυχώς ψηφιακής) - , πως τηλεφώνησα στον Ν να ακούσει μέσω κινητού το KissOff, πως ψιλοσυγχήστηκα με
μια ηλίθια δίπλα μου που μίλαγε ακατάπαυστα – τουλάχιστον μέχρι να ξεκουμπιστεί
– στο γκόμενό της με γυρισμένη την πλάτη στο συγκρότημα.
Αυτογκόλ στο 90’. Ή μάλλον στην παράταση.
Κάπου εκεί λίγο πριν το τέλος κι αφού είχαν παίξει μια
εκτέλεση του καταπληκτικού κι ακυκλοφόρητου μέχρι πρότινος Requiem, με δεκαμελές σχεδόν σχήμα ο GordonGanoκατελήφθη
από αρχαίο ελληνικό πνεύμα κι άεχισε να
μουρμουρίζει στη φλώσσα μας. Άντε και θα άντεχα τον GordonGanoνα
τραγουδά με τα σπαστά του ελληνικά το «Δε θα δακρύσω πια για σένα» των Πυξ Λαξ,
άλλωστε με τους Πυξ Λαξ έχω μια ιδιαίτερη σχέση την οποία δεν τη λες ακριβώς αγάπης αλλά σίγουρα δεν είναι και μίσους.
Όμως η απόσταση μεταξύ του να ανεχτείς
χωρίς ντροπή το παραπάνω ένα τραγούδι (για το οποίο έχεις άλλωστε φίλοι έχουν φροντίσει
να σε προειδοποιήσουν εκ των προτέρων) από το να σου βγει καμαρωτός καμαρωτός ο
Πλιάτσικας επί σκηνής είναι τεράστια και ιδιαιτέρως απογοητευτική. Άδειασμα και
ξενέρωμα. Σε κανένα πυρ εξώτερον δε θα έστελνα τον Πλιάτσικα, αλλά πώς να το
κάνουμε τώρα άλλο πράγμα οι ViolentFemmes
κι άλλο αυτός. Τουλάχιστον θεωρητικά.
Ή μάλλον υπήρξαν, αλλά γεννήθηκαν σε σελίδες βιβλίων/σεναρίων και μεσουράνησαν σε κινηματογραφικά στούντιο και πλατώ. Ο λόγος για εκείνα τα fiction συγκροτήματα που αποτύπωσαν στην ιστορία, τις νότες και τον ιδρώτα τους απλωμένες σε χιλιάδες μέτρα φιλμ. Χωρίς να καταγράφονται σε επίσημους οδηγούς δισκογραφίας κατάφεραν να μείνουν σε περίοπτες θέσεις στα μουσικές/κινηματογραφικές μας μνήμες.
Αφορμή για τούτη την ανάρτηση, η στιγμή που ανακάλυψα πριν μια δυο εβδομάδες μια καινούρια τέτοια φαντασιακή μπάντα. Αποτελούμενη μάλιστα από κάτι που της προσδίδει τον τίτλο και του super-group όπως καλούνται οι μπάντες οι οποίες χτίζουν το line up τους σε εξέχοντες, ήδη διάσημους μουσικούς άλλων συγκροτημάτων.
1. The Wandering Stars
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από αυτή, την μπάντα αφορμή. Ο λόγος για τους Γερμανούς Wandering Star (ρίξε μια ματιά μόνο στη σύνθεση τους να δεις τα συγκροτήματα προέλευσης), οι οποίοι δημιουργήθηκαν για τις ανάγκες της τηλεταινίας Klassentreffen - Mordfall unter Freunden (2001) του Diethard Küster. Την ταινία δεν την έχω δει συνεπώς και δεν εκφέρω άποψη. Αν όμως είναι τόσο όμορφα cult - εκπέμποντας εκείνη τη ρετρο συγκίνηση παρηκμασμένου ξενοδοχείου - όσο και η μπάντα τότε αν μη τι άλλο, εγκρίνω με τα χίλια!
Roster: Marian Gold (Alphaville) - φωνητικά, Eff Jott Krüger (Ideal) - κιθάρα, Klaus Schulze (Tangerine Dream) - πλήκτρα, Florian Schneider (Kraftwerk) - μπάσο, Toni Nissl (M. M. Westernhagen) - ντράμς.
2. The Weird Sisters
Γοτθικό υπερglam από ταινία που επίσης δεν έχω δει - και για να πω την αλήθεια ούτε σκοπεύω, εκτός αν είναι Κυριακή μεσημέρι, λίγο αφότου έχω γευματίσει, δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω, ανοίξω τηλεόραση μετά από χρόνια και την πετύχω να προβάλλεται στο Star. Από κάποια συνέχεια του Harry Potter λοιπόν το συγκρότημα που έκλεισε εμφανίσεις στο Hogwarts για το 1994 Yule Ball είναι ακόμα ένα super group με εξέχοντα μέλη της Brit pop να το απαρτίζουν.
Roster: Jarvis Cocker (Pulp), Jonny Greenwood (Radiohead), Jason Buckle (All Seeing I), Steve Mackey (Pulp), Steve Claydon, Phil Selway (Radiohead)
3. Leningrad Cowboys
Εξίσου αγαπημένη μπάντα οι Leningrad Cowboys ξεπήδησαν από τη φαντασία του τρομερού Φιλανδού σκηνοθέτη Aki Kaurismaki. Η ιδέα που ξεκίνησε αρχικά ως φάρσα απέναντι στην τότε κραταιά Σοβιετική Ένωση και θα έληγε με την κινηματογράφηση 2-3 video clip της φιλανδικής pop punk μπάντας Sleepy Sleepers πέτυχε μέγιστα ύψη επιτυχίας.
Έγινε ταινία μεγάλου μήκους και οι ροκαμπιλλάδες Ρώσοι με τα τεράστια κοκόρια και τα μυτερά παπούτσια όχι μόνο πήγαν στην Αμερική (στην πορεία του αντίστοιχου φιλμ «Leningrad Cowboys Go America») αλλά μετενσαρκώθηκαν σε πραγματική μπάντα αφότου γυρίστηκαν 1-2 sequel της ταινίας.
Roster: Στην πρώτη τους σύνθεση υπήρχαν οι Mato Valtonen, Sakari Jyrki Kuosmanen (Sleepy Sleepers) και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας μαζί με τον Nicky Tesco ( The Members, UK),
4. Hedwig & The Angry Inch
Ταινία (και μιούζικαλ) σταθμός που ξεφεύγει από τα στενά όρια του cult που θα του επέβαλλαν αθροιστικά η φήμη του ως ανεξάρτητου ψευδοντοκυμαντέρ, η camp αισθητική και η transexual θεματολογία του. Αριστουργηματικός ο σκηνοθέτης John Cameron Mitchell στη σκηνοθεσία αλλά και στη διαχείριση του πρώτου χαρακτήρα του φιλμ. Αυτού του Hedwig που έπειτα από μία αποτυχημένη εγχείρηση αλλαγής φύλου στην πρώην Ανατολική Γερμανία, προσπαθεί να δώσει – μεταναστεύοντας παράνομα στην Αμερική - πνοή στην ια ταλαντούχα μα έρπουσα μουσική του καριέρα μέσα από το συγκρότημα Hedwig & The Angry Inch.
Τα τραγούδια της ταινίας γραμμένα από τον Stephen Trask, είναι ένα κι ένα, σε 70ς glam rock ύφος και στέκουν άνετα αυτόνομα. [Σ’ένα tribute μάλιστα που κυκλοφόρησε αργότερα διασκευάστηκαν ένα προς ένα από τους Rufus Wainwright, Cyndi Lauper, Sleater-Kinney, They Might Be Giants, Frank Black, Robyn Hitchcock, Jonathan Richman, The Breeders, Bob Mould, The Polyphonic Spree, Yoko Ono & Yo La Tengo].
[Περιττό αλλά θα ξαναπώ εδώ για το περίφημο περί έρωτος Origin Of Love (άκουσέ το εδώ) , το τραγούδι με τον στίχο που δίνει τον ορισμό της αγάπης έτσι όπως εγώ τον κατανοώ και με συγκινεί τα μέγιστα.
Last time I saw you
We had just split in two
You were looking at me
I was looking at you
You had a way so familiar
But I could not recognize
Cause you had blood on your face
I had blood in my eyes
But I could swear by your expression
That the pain down in your soul
Was the same as the one down in mine
That's the pain
Cuts a straight line
Down through the heart
We called it love
]
Ρόστερ: (John Cameron Mitchell) and Yitzhak (Miriam Shor), Stephen Trask, Theodore Liscinski, Rob Campbell, Michael Aronov.
5. Sonic Death Monkey
Λιγότερο αγαπητή θα μου πεις ως μπάντα αλλά πώς να αφήσεις στην απ’ έξω τους Sonic Death Monkey, τη μπάντα του φωνακλά Barry (Jack Black) του ενοχλητικού υπαλλήλου του δισκάδικου από το High Fidelity [Steven Frears, 2000], την ταινία (βασισμένη στο βιβλίο του Nick Hornby φυσικά) ευαγγέλιο του κάθε βινυλιομανούς σαν και του λόγου μου. Είναι στις τελευταίες σκηνές του έργου, στο περιβόητο πάρτυ του δισκάδικου που ο Barry τα δίνει όλα τραγουδώντας Marvin Gaye.
6. The Commitments
Μια πολυπληθής ομάδα ανθρώπων, αποτελούμενη από άνεργους, άσημους, ηττοπαθείς, καθημερινούς μα ταλαντούχους Ιρλανδούς απαντούν σε μια αγγελία και γίνονται αυτομάτως το έμψυχο υλικό στα χέρια του Jimmy Rabbitte (Robert Arkins) που θέλει να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Να φτιάξει την Σκληρότερα εργαζόμενη μπάντα του κόσμου!
Η οποία θα παίζει ένα και μόνο είδος μουσικής: Soul! Όλα αυτά στην άκρως ανθρώπινη και συγκινητική (απ’ όσο θυμάμαι) ομότιτλη της μπάντας ταινία (1991) του Alan Parker, με υπέροχο φυσικά soundtrack.
7. The Blues Brothers
Σίγουρα από πολλούς θεωρείται ίσως η καλύτερη φανταστική μπάντα της λίστας και ομολογώ πως σέβομαι απόλυτα την άποψη αυτή. Κι αυτό καθώς το δίδυμο των αδελφών Jake και Elwood Blues (John Belushi & Dan Aycroyd) πέρα από τις απίθανες μουσικές, πέρα από τους θαυμάσιους συνεργάτες, πέρα από την απίστευτη αντοχή τους στα ανελέητα κυνηγητά της αστυνομίας έχουν έναν ιερό σκοπό: Να μαζέψουν χρήματα για να σώσουν το ορφανοτροφείο στο οποίο μεγάλωσαν.
Roster: Πέρα από τους αδελφούς Blues, στην αρχική σύνθεση μεταξύ άλλων ήταν οι Steve "The Colonel" Cropper – lead and rhythm guitar και Donald "Duck" Dunn – bass guitar (Booker T & the M.G.'s), Willie "Too Big" Hall – drums, percussion (the Bar-Kays, Isaac Hayes' band), Tom "Bones" Malone – trombone, trumpet, saxophone και "Blue" Lou Marini – saxophone (Blood, Sweat & Tears), Matt "Guitar" Murphy – lead and rhythm guitar (Howlin' Wolf band)
8. The Venus in Furs
Μια από τις καλύτερες ταινίες κατά τη γνώμη μου για το μύθο των 70’s, το glam rock, την υπερβολή, την αμφισεξουαλικότητα, τον David Bowie και τον Iggy Pop (παρότι δεν κατονομάζονται στην ταινία είναι ηλίου φαεινότερον ότι για αυτούς τους δυο πρόκειται) είναι το Velvet Goldmine. Η οποία καθότι αποκλειστικά μουσική καταγραφή «έβγαλε» όχι μία αλλά δυο μεγάλες φανταστικές μπάντες οι οποίες (δυστυχώς) καταγράφονται μόνο ηχητικά ντουμπλάροντας τους ηθοποιούς μέλη.
Τα μέλη των δύο συναρπαστικών super groups της ταινίας - και οι ηχητικές καταγραφές αυτών - είναι οι ακόλουθες:
The Venus in Furs Thom Yorke και Jonny Greenwood (Radiohead), David Gray, Bernard Butler (Suede), Andy Mackay (Roxy Music)
9. Curt Wild's Wylde Ratttz
Curt Wild's Wylde Ratttz Ewan McGregor, Ron Asheton (The Stooges), Thurston Moore και Steve Shelley (Sonic Youth), Mike Watt (Minutemen), Mark Arm (Mudhoney), Don Fleming (Gumball)
10. The Rutles
Για τους Rutles, την ξεκαρδιστική (πλην του McCartney όλος ο πλανήτης έχει γελάσει μαζί τους) μπάντα παρωδία των Beatles, η οποία έκανε κινηματογραφική καριέρα στα ψευδοντοκυμαντέρ-αφιερώματα για τη μπάντα από το Λίβερπουλ, τα έχουμε ξαναπεί και παλαιότερα (στην ανάρτηση mockumentary, υπέροχα ψέμματα)
Εκεί που αντί για John, Paul, George και Ringo, έχουμε την αντι-θρυλική τετράδα των Ron, Dirk, Stig και Barry.
Roster: Neil Innes (Bonzo Dog Doo-Dah Band), Eric Idle (Monty Python), David Battley, John Halsey (Patto)
11. The Monkees
Εδώ δεν πρέπει να ξεχάσουμε και τους θρυλικούς The Monkees, μια μπάντα που μπορεί να ξεκίνησε σαν κατασκεύασμα για τις ανάγκες του ομότιτλου τηλεοπτικού σήριαλ που κατέγραφε τις περιπέτειες ενός φανταστικού αποτυχημένου συγκροτήματος και των μελών αυτού στην πορεία τους προς την εκθρόνιση των Beatles.
Κατά τους πρώτους μήνες της τηλεοπτικής τους ζωής, οι ηθοποιοί απλά υποδύονταν τους μουσικούς, αργότερα όμως διεκδίκησαν και πέτυχαν την απέκδυση τους από τους ρόλους των μαριονεττών που τραγουδούν και παίζουν playback και η μπάντα των Monkees με σάρκα και οστά ήταν πλέον γεγονός κυκλοφορώντας μεταξύ 1966 και 1970 ουκ ολίγα επιτυχημένα ποιοτικά κι εμπορικά singles και άλμπουμς. (Εδώ ένα ολόκληρο επεισόδιο της σειράς που είναι η αλήθεια πως δεν κράτησε πολύ. Κόπηκε πολύ νωρίτερα απ' όσο κράτησε η φήμη των Monkees)
Ρόστερ: Micky Dolenz, Peter Tork, Michael Nesmith, Davy Jones
12. The Spinal Tap
Τέλος άλλη μία υπέροχη μπάντα. Οι Spinal Tap (και για αυτούς τα έχουμε ξαναπεί εδώ). Ένα συγκρότημα που γεννήθηκε για τις ανάγκες ενός φιλμ και «ψευδώς» η ιστορία του απλώθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 60 και την bubble-gum ποπ μέχρι τα μέσα του 70 και το επικό (μα λίγο φλώρικο) heavy metal.
Μια εκπληκτικού μα όχι απαραίτητα λεπτού χιούμορ ταινία (την έχω δει ήδη 3-4 φορές και την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους) που εκμεταλλεύεται όλα – μα όλα - τα στερεότυπα της μουσικής βιομηχανίας και της ζωής των rock μουσικών για να δημιουργήσει την κωμικοτραγική πορεία ενός συγκροτήματος που ποτέ δεν υπήρξε από την επιτυχία στα τάρταρα της αφάνειας.
Ανυπέρβλητο cult status- νυν και αεί - από τη φαντασία του σκηνοθέτη και εμπνευστή τους Rob Reiner.
David St. Hubbins (portrayed by Michael McKean) lead vocals, rhythm & lead guitar, acoustic guitar (1964–present), Nigel Tufnel (portrayed by Christopher Guest) – lead guitar, acoustic guitar, mandolin, bass, violin, violin bow, harmonica, clarinet, keyboards, piano (1964–present), Derek Smalls (portrayed by Harry Shearer) – bass guitar, backing & lead vocals, acoustic bass guitar (1967–present), "Caucasian" Jeffery Vanston (portrayed by C. J. Vanston) – keyboards, backing vocals, Gregg Bissonette (as himself) – drums, percussion
Στο μετρό χαμογελάω στον δίχρονο γιαπωνέζο που με κοιτάζει καθισμένος στο καροτσάκι του. Πιπιλάει ένα καταμπλέ γλειφιτζούρι που – ένας θεός ξέρει από τι είναι φτιαγμένο – ξεβάφει στα χείλια, τη μικρή του γλώσσα και τον ουρανίσκο του. Ανοίγει το μπλε του στόμα - μοιάζει σα να έχει καταπιεί μπλε λαδομπογιά - για να κλάψει μόλις του το παίρνει η μητέρα του από τα χέρια.
Λίγο παρακάτω τέσσερις αλλοδαποί, ένα νεαρό ζευγάρι με το μωρό τους και μια μεγαλύτερη σε ηλικία γυναίκα, επιβιβάζονται στο βαγόνι. Φαίνονται κουρασμένοι, τα άδεια πλαστικά τελάρα που κουβαλούν κάνουν τους υπόλοιπους επιβάτες να τους στραβοκοιτάζουν αλλά αυτοί δε δείχνουν να το αντιλαμβάνονται. Οι τρεις ενήλικες μιλούν μεταξύ τους δυνατά και το πιτσιρίκι κλαίει, όλα στην κελαρυστή τους γλωσσοδιάλεκτο. Τα πρόσωπα τους είναι άσπρα. Βαμμένα, ή μάλλον κακοξεβαμμένα από τη μπογιά που μέχρι πτιν από λίγο τους μεταμόρφωνε σε άλαλα ανθρώπινα αγάλματα, επαίτες καλλιτέχνες, σε κάποιο πεζόδρομο της πόλης.
Ωραίο τατουάζ έχεις λέω του ταξιτζή τις προάλλες. Το μαύρο λογότυπο των Depeche Mode στολίζει το χέρι του κι αμέσως πιάνουμε κουβέντα για to Music for the masses, τον κακό τελευταίο τους δίσκο, τη συναυλία τους στη Μαλακάσα πέρυσι, τα προσωπικά άλμπουμ και τη στιχουργική του Martin Gore κι ένα σωρό σχετικά πριν καταλήξουμε στους Tuxedomoon και τον δικό μας πλέον Blaine. Το Shake the disease παίζει στο cd player της κουρσας,
- Αύριο είναι το πάρτυ των Depeche, ήθελα τόσο να πάω, να πιω να γίνω κώλος και να χορεύω ασταμάτητα, μου λέει. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μόνος μου όμως. Ο κολλητός, που πάμε παρέα στα εν λόγω πάρτυ, είναι άρρωστος και δεν ξέρω τι να κάνω ...έχω πέσει σε κατάθλιψη. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο το περίμενα. Εσύ θα πάς?
Χμμ, όχι δε θα προλάβω, απαντώ ενώ σκέφτομαι. το ...βαρυφορτωμένο πρόγραμμα του τετραήμερου που ακολουθεί. Παρασκευή πρωί εκπομπή, Σάββατο στις 7 το απόγευμα είναι το ουράνιο τόξο του 10ου Athens Pride (βρε πως περνούν τα χρόνια) που θα σκεπάσει το κέντρο της πόλης, ενώ το βράδυ της ίδιας μέρας το πάρτυ για τα 5 χρόνια του indieground. Και για τη Δευτέρα μόλις αγόρασα τα εισητήρια για μια συναυλία (αλλά αυτά θα τα ξαναπούμε).
Τώρα αν κάποιος επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό επεισόδιο της εκπομπής δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:
Εν τάχει στους δρόμους οι δουλειές, σε συνθήκες πανικού (πότε για καλό και πότε όχι), βινύλια στη μασχάλη, ένα παλιό πικάπ στην εξοχή, παζάρια, βιβλία, συναυλίες ολούθε, τα 5 χρόνια του indieground και το γενέθλιο πάρτυ εν’ όψει, το Athens Pride την ίδια ημέρα, μηδενικός χρόνος για απομόνωση, Παρασκευή και 13, ένα παιό αγαπημένο anthem επανακάμπτει, νέες μουσικές αποκαλύπτονται εμπρός μου και με συνταράζουν, τις καταγράφω είτε ως ήχους είτε ως μνήμες, μια καινούρια μπάντα, ένα μεταχειρισμένο βινύλιο ακόμα, εδώ και όλες οι μικροσυνήθειες που κάνουν τον κόσμο μου να γυρίζει χωρίς να χάνει στροφές, σηματοδοτούν την εκκίνηση ενός νέου επεισοδίου. Και στοβάθος η αίσθηση πως κάποιες φορές μπορώ να δω μεσ' την ψυχή σου.
“Sometimes” λοιπόν, (s03e38),
αυτήν την Παρασκευή, 13 Ιουνίου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα. Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:
Ο θείος τους ο Αντίξοος - έτσι τον φώναζαν όλοι οι συγγενείς - , δε συμμετείχε στα οικογενειακά γλέντια, παρότι καλεσμένος και (ωσεί) παρών σε αυτά. Ούτε στις επισκέψεις με τα τραπεζώματα ή τις οικογενειακές διακοπές και τις εκδρομές στην παραλία άφηνε την παραμικρή χαραμάδα του χαρακτήρα ή της διάθεσής του να φανερωθούν στους παρευρισκόμενους ομοαίματούς του. Με το πρόσωπό του πάντα χωμένο σε ένα τετράδιο, ή σε ένα μπλοκ, ο θείος Αντίξοος έγραφε ασταμάτητα - έτσι τον θυμούνται όλοι, έτσι τον φαντάζομαι κι εγώ από τις διηγήσεις τους - και κανείς δεν είχε το δικαίωμα (ίσως και την όρεξη) να σπάσει το εμπάργκο και να διαβάσει τις ολοένα αυξανόμενες παραγράφους. Μόνο τον άφηναν, ως ήθελε, στην ησυχία του, αμίλητο κι αμέτοχο των όποιων γεγονότων συνέβαιναν γύρω του.
Τον προηγούμενο μήνα που εγκατέλειψε τα εγκόσμια ο θείος Αντίξοος οι κοντινοί του άνθρωποι, οι κληρονόμοι, πήγαν να καθαρίσουν το διαμέρισμα που τους άφησε. Είχαν συγυρίσει τα βιβλία του, τις εφημερίδες του, ίσως να είχαν μαζέψει και τα ρούχα του από τις ντουλάπες, όταν έπεσαν πάνω στα περίφημα τετράδια, τα μπλοκ και τις σελίδες με τα χειρόγραφα του εκλιπόντος. Τα άνοιξαν, περιμένοντας να διαβάσουν με δέος όλα όσα έγραφε θείος τους όλα τα χρόνια. Με πεντακάθαρη γραφή, άψογη γραμματοσειρά, χρήση τόσο στυλό όσο και μολυβιού, και κάπως καθαρευουσιάνικη σύνταξη οι συμπληρωμένες σελίδες δεν περιείχαν άλλο από manual. Εγχειρίδια χρήσης και λειτουργίας συσκευών, αντιγραμμένα λέξη προς λέξη, σειρά προς σειρά στα λευκά φύλλα χαρτί.
Ξεφύλλισα το ένα μπλοκ τις προάλλες. Μια μέρα από αυτές, είπα θα περάσω κι εγώ από το σπίτι του θείου τους.
σ.τ.λεμ.: Στην παραπάνω ιστορία, το μόνο που έχω αλλάξει είναι το παρατσούκλι του θείου.
5 Χρόνια είναι πολύς καιρός (εκ των οποίων οι 3 σαιζόν του λεμονοστίφτη είναι απλωμένες στα 4 σχεδόν εξ αυτών). 2 studios, 134 διαφορετικοί παραγωγοί (χωρίς να υπολογίσεις τους φίλους που έχουν συμμετάσχει ουκ ολίγες φορές), 1.003.845 τραγούδια (τα 5,000 περίπου από αυτά τα έχουμε ακούσει σίγουρα παρέα), περί του 1,5 tera bandwith, 120 συνεντεύξεις συγκροτημάτων, 2 υπολογιστές (οι ίδιοι), 6 οθόνες υπολογιστών, 4 κονσόλες, 3 μπορεί και 4 κυβερνήσεις…
5 χρόνια indieground radio με 1 μεγάλο γενέθλιο party στο stage του Φουάρ το οποίο θα περικλείει κι ένα μινι-φεστιβάλ στο οποίο πέρα από τις live εμφανίσεις των: Acid Barretts, των Cruel Anagrams και τέλος των Microondas θα περιέχεται και μια έκθεση με τα πόστερ του βραβευμένου φίλου Johnny Negri.
Εννοείται πως τα Dj sets θα τα αναλάβουν κάποιοι από εμάς, τους παραγωγούς του Indieground Onlineradio και φυσικά πως η είσοδος θα είναι ελεύθερη (τι σόι πάρτυ θα ήταν αλλιώς).
Τον τελευταίο καιρό, που με χάνεις πουμε βρίσκεις με τη γνωστή - όποιος την έχει δει ας μου πει και πως λέγεται το χρώμα της - κρεμαστή τσάντα στον ώμο είμαι. Ασήκωτη από τα πολλά βινύλια (και ουχί από βιβλία Φυσικής και Χημείας όπως θα επέβαλλε άλλες εποχές ο πρώτος καλοκαιρινός μήνας). Όχι, δεν είναι όλοι οι δίσκοι δικοί μου. Δεν είναι κάθε μέρα Κυριακή άλλωστε - άσε ότι στο παζάρι δύσκολα βρίσκεις τελευταία οτιδήποτε αξιοπρεπές - , ούτε έχω τα χρήματα να αγοράζω καραβιές βινύλια από τα δισκοπωλεία.
Απλά, κάποιος φίλος φίλου, κάτι από ανάγκη - κάτι που δεν τους ακούει πια - πουλάει μεγάλο μέρος της δισκοθήκης του. Κι εγώ τον βοηθάω στη διαδικασία. Δε θεωρώ το μεγαλύτερο κέρδος του όλου project ότι δουλεύω/βοηθάω με το αζημίωτο. Ούτε ότι έρχομαι καθημερινά σε εκείνη την πορωτική επαφή με το φετίχ μου. Το όφελος είναι ότι ανακαλύπτω πράγματα.
Ανακαλύπτω μουσικές και συγκροτήματα που δε θα έφταναν σε μένα με κανέναν άλλο τρόπο. Ακούω, ψάχνω, μαθαίνω, απολαμβάνω, εμβαθύνω όπου νομίζω ότι χρειάζεται, ενίοτε αγοράζω κι όλας. Και χωρίς καμία ειδική έκπτωση. Προτείνω σε φίλους, ψάχνω πληροφορίες για τις εκδόσεις, έρχομαι σε επαφή με άλλους δισκόφιλους, κοστολογώ. Προσπαθώ να μην αδικήσω κανέναν, ούτε πωλητή ούτε αγοραστές. Πως θα μπορούσα άλλωστε; Θεωρώντας εαυτόν αγοραστή, αλλά όντας και κάτοχος δισκοθήκης - συλλογή είναι ηλίθια λέξη για έναν μουσικόφιλο - και ο ίδιος, σέβομαι απεριόριστα το κομμάτι της ιστορίας του που αποφάσισε κάποιος να πουλήσει.
Η ιστορία της ζωής μου βλέπεις, ίσως και της δικής σου αν είσαι πάνω κάτω στην ηλικία μου ή μεγαλύτερος, έχει καταγεγραμμένο το μουσικό της soundtrack σε μαύρους κυκλικούς δίσκους πολυβινυλοχλωριδίου. Οι οποίοι αν το σκεφτείς φέρουν και κάτι ακόμα, άγραφο κι ατύπωτο αυτό, εξίσου σημαντικό πάνω τους. Μνήμες. Είναι φορτωμένοι εικόνες από τον καιρό που τους αγόραζες. Εποχές αυτιστικής εφηβείας, εποχές χορού, εποχές της πρώτης φοράς, μακριών μαλλιών, συνακροάσεων, ευτυχίας, εκπληρωμένων ή μη μεγάλων ερώτων, βίας και ξεσπασμάτων, λύπης κοκ.
Τη μέρα που πήρα τον πρώτο μου μισθό, στην πρώτη μου έξοδο απ'το στρατόπεδο, τη μέρα που ήθελα να σου γράψω μια κασέτα με το τραγούδι που σου άρεσε, τη μέρα που έχασα τη δουλειά μου, τη μέρα που τέλειωσα το σχολείο ή τη σχολή, τη μέρα της απώλειας, τη μέρα που είχα 100 δραχμές στην τσέπη, τη μέρα που ψάχναμε δίσκους παρέα, τη μέρα που θα άλλαζε η χιλιετία, τη μέρα που γύρναγα έρημος στους δρόμους της πόλης αλλά κι εκείνη που σφύριζα ενθουσιασμένος στα ίδια μέρη πήρα ένα δίσκο. Όπως και τόσες άλλες. Πολλές εκατοντάδες μέρες.
Στις γιορτές και τα γενέθλια μου πήρανε δίσκους καλοί φίλοι.
Έτσι όταν έρχονται οι στιγμές - που δεν πυροδοτούνται απαραίτητα από τούτη την πρόσκαιρη ενασχόλησή μου, το 'χουμε συζητημένο ουκ ολίγες φορές με ομοϊδεάτες φίλους - που η κουβέντα φτάνει στη ματαιότητα του να μαζεύεις δίσκους αφού "ούτως ή άλλως μια μέρα..." (...αυτοί θα καταλήξουν είτε αξιοπρεπώς σε ράφια ξένων σε σένα σπιτιών ή στα χώματα του παζαριού να τσακίζονται από ήλιους και βροχές... συμπληρώνω εγώ) δε τη συμμερίζομαι ολωσδιόλου.
Κράτα γερά (και για όσο μπορείς) ότι σε κάνει ευτυχισμένο. Τους ανθρώπους που αγαπάς και τους φίλους, το καλό φαγητό, τον ελεύθερο σου χρόνο, τους ωραίους άντρες ή/και τις ωραίες γυναίκες, τα βιβλία και τις ταινίες που σου αρέσουν, τις ποδαράτες βόλτες, την οδήγηση στην εθνική, τις βουτιές στην αγαπημένη σου παραλία με τα πευκοδάση και τους περιπάτους στη φύση, τη μουσική, τους δίσκους και το ψάξιμο αυτών καθώς και ότι άλλο θες να συμπληρώσεις σε αυτή τη λίστα των απλών πραγμάτων της καθημερινότητας.
Αυτά.
Τώρα αν κάποιος επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό επεισόδιο της εκπομπής δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:
Με τα μαλλιά ακόμα ανακατεμένα από τη μουσική πτήση της Τρίτης, έχω βάλει μπρος και σχεδιάζω ήδη τις λίστες για το πρωινό της Παρασκευής. Όταν θα βρίσκομαι μόνος στον αέρα του indieground και θα διηγούμαι μεταξύ άλλων, με ήχους και τραγούδια, τα άλλοτε καλοδεχούμενα άλλοτε όχι συναισθήματα-επισκέπτες της εβδομάδας που διανύουμε, Με φρέσκα και παλιά ακούσματα, κυκλοφορίες όχι απαραίτητα χθεσινές από βινύλια, cd, κασσέτες, 45αρια και mp3, στις αποσκευές.
- Εχουμε μυσαφιραίους λοιπόν. “The Visitor” (s03e37),
αυτήν την Παρασκευή, 6 Ιουνίου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα.Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:
υγ. Αν παρουσιάστηκε οποιοδήποτε πρόβλημα στο κατέβασμα του podcast της προηγούμενης Τρίτης (που παρουσιάστηκε όπως ενημερώθηκα), ιδού ένα εναλλακτικό link για την πρόσβαση σε αυτό.
Ταξιδεύει πολύ τα τελευταία χρόνια. Ίσως να λείπει από το σπίτι τις μισές μέρες του μήνα, μπορεί και παραπάνω. Δεν είναι τουρίστας. Για δουλειές πάει, αντιπρόσωπος, αλλά ακόμα κι έτσι, δείχνει να το ευχαριστιέται. Από χώρα σε χώρα, από πόλη σε πόλη, κι από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο. Μεθαύριο θα είναι μάλλον στο Παρίσι, τώρα είναι στο Βουκουρέστι.
Το δωμάτιο του ξενοδοχείου σαν όλα τα υπόλοιπα δεν του κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Βγάζει το σακάκι του να ‘ναι πιο χαλαρός, πετάει παραπέρα τα παπούτσια και ανάγει την πρώτη από τις τέσσερις μπύρες που αγόρασε από το απέναντι μάρκετ. Έπειτα, βάζει να ακούσει indieground. “Neon Lights” ο τίτλος της εκπομπής. Το πρόγραμμα του υπογράφοντα την ανάρτηση με καλεσμένο τον Νεκ.
Και είναι το playlist που ακολουθεί αυτό που αντηχεί από το κινητό στην ιδιόμορφη αυτή "ξενιτιά" του.
TriBeCaStan - Communist Modern
Dan Sartain - Pass This On
D Charles Speer & The Helix - Cretan Lords
The Wandering Stars - Those Were The Days
Samurai - Fresh Hot Breeze Of Summer
Marianne Faithfull - Greensleeves
Seftel - An Accident
Wild Beasts - Wanderlust
Edwyn Collins - Johnny Teardrop
Here We Go Magic - Collector
Metronomy - The Look
Morrissey - World Peace Is None Of Your Business
Luna - Neon Lights
King Missile - Detachable Penis
The Damned - Feel The Pain
Yo La Tengo - Demons
Felt - The World Is As Soft As Lace
Slapp Happy & Henry Cow - Excerpt From The Messiah
KISS INC. - Hey Mr. Holy Man
Bobby Parker - Watch Your Step
Spirit - Taurus
Jethro Tull - We Used To Know
Gordon Alexander - Looking For The Sun
The New York Rock & Roll Ensemble - Mr. Tree
The Lollipop Shoppe - You Must Be A Witch
Ballon Farm - A Question Of Temperature
Ultravox - New Europeans
Yachts - Suffice To Say
Common Sense - Grotesque
Alternative TV - Hello Judas
Modern Eon - Waiting For The Cavalry
Michael Rother - Feuerland
The Fall - Cruiser's Creek
Είναι σίγουρο πως την ευχαριστήθηκε την παρέα. Και τα τραγούδια, εκτός ίσως από εκείνο του Morrissey.
Εις επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το χθεσινοβραδινό συμμετοχικό έκτακτο επεισόδιο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:
