ένα ακόμα τελευταίο επεισόδιο

Τρομαγμένος από την ολοήμερη επίθεση των ηλεκτρικών συσκευών που σημειώθηκε εχθές εναντίον μου βγήκα από το σπίτι και κατηφόρισα βραδιάτικα στο μετρό να συγχρωτιστώ με το ανθρώπινο είδος.  

Με το κατατρυπημένο σχεδόν σάπιο  χέρι της προτεταμένο με πλησίασε η γυναίκα της πλατείας Συντάγματος. Επιθετικά. Κι εγώ αντανακλαστικά, πισωπάτησα, άλλαξα πορεία και την προσπέρασα με το βλέμμα στραμμένο αλλού, διαπιστώνοντας με ντροπή  « Τι μαλάκας που έχω γίνει!». 

Δε θέλω χρήματα, μόνο κάτι να φάω, την άκουσα να μουρμουράει και πλέον ήταν φανερό πως η παραπάνω διαπίστωση/αυτοκριτική δε σήκωνε πλέον καμία ένσταση.  Με χρόνο απόκρισης στη συνείδησή μου τα μερικά δευτερόλεπτα σταμάτησα, ξαναλλαξα κατεύθυνση και χώθηκα στο κοντινό έβερεστ. Πήρα μια τυρόπιτα κι ένα νερό και της τα πήγα. 

Κοίταξε κουρασμένα μία την τυρόπιτα και μία εμένα, άπλωσε το χέρι , τα πήρε και με την ένρινη φωνή της μου είπε 6 λέξεις μόνο:  

 - Εγώ ήθελα μπισκότο και χυμό όμως!

Πέντε λεπτά αργότερα κι ενώ οι λέξεις  αμηχανία, αχαριστία, έμπλεξα, κρίμα είχαν φτάσει και προσπεράσει από το μυαλό μου, συνειδητοποίησα πως είχε δίκιο. Έπρεπε να την είχα ρωτήσει τι θέλει να φάει. Δεν το σκέφτηκα και δεν ήταν καν θέμα κόστους. Πάνω κάτω τα ίδια χρήματα θα έδινα στην τελική.

Αν θέλεις να βοηθήσεις κάποιον, οποιονδήποτε, πρέπει πρώτα να μάθεις την ανάγκη του (ή αν είναι αλλεργικός στο τυρί).

Μετά πήγα στο Όμικρον. Το στέκι της Τετάρτης όσων εμπλέκονται στις μουσικές του σταθμού. Κλείνει οσονούπω για καλοκαίρι βλέπεις ο indieground και μια ακόμα συνάντηση με ωραίους ανθρώπους και φίλους – ειδικά εν μέσω μπύρας – είναι πάντα ευπρόσδεκτη.

Αύριο Παρασκευή 12 Ιουlίου στις 10:00 το πρωί (και για 2 "μόνο" ώρες) λοιπόν, το τελευταίο επεισόδιο (το 90^ο) της δεύτερης σεζόν της εκπομπής "στον λεμονοστίφτη" θα πάρει σάρκα και οστά. Ελπίζω χωρίς (ιδιαίτερους) μελοδραματισμούς. Νομίζω πως αυτούς (τους μελοδραματισμούς εννοώ) τους αποφύγαμε με το στήσιμο της πραγματικά διασκεδαστικής - τουλάχιστον για μένα - εκπομπής/αφιερώματος στους ακροατές την προηγούμενη εβδομάδα.

Έτσι όποιος/α επιθυμεί να συντροφεύσει αύριο το "End Of The Season" επεισόδιο αρκει να σθμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  για να ακούσουμε ΠΑΡΕΑ τα τραγούδια που έχω διαλέξει, πατώντας εδώ:

με το Βασσιλικό στο Γκάζι - εχθές

Η σχέση μου με τη φωνή του Μπίλλυ ξεκινάει από πολύ πολύ παλιά (ελάχιστα παλαιότερα της προσωπικής γνωριμίας) και περνάει από μεθυσμένα μπαρ, προβάδικα,  κασέτες και ταράτσες σε συναυλίες, δίσκους, θέατρα,  κλπ. Και παραμένει αμετάβλητη. Δηλώνω μεγάλος οπαδός. Άλλωστε ο Vassilikos, είτε με τους πρώιμους Rest In Peace και (κυρίως) τους Raining Pleasure,  είτε ως solo performer είναι ο καλλιτέχνης που έχω δει ζωντανά τις περισσότερες φορές στη ζωή μου. Δεκάδες. Πολλές δεκάδες.

Ο Μπίλλυ θέλει να τραγουδάει, είναι πλασμένος γι αυτό. Έχει μια από τις καλύτερες αντρικές φωνές της χώρας. Στις πρόζες μεταξύ των τραγουδιών ανέκαθεν έδειχνε μια γλυκύτατη μα καθόλου ξεσηκωτική αμηχανία (δεν ξέρω αν είναι αυτή η κατάλληλη λέξη), σα να νιώθει άβολα ένα πράγμα - με το που πατάει όμως η φωνή του κάθε πρώτο στίχο μεταμορφώνεται σε κάτι πολύ μεγάλο. Σε μέγα crooner, σε μέγα rocker, σε ποπ είδωλο, σε ότι τον οδηγήσουν κάθε φορά τα μουσικά βιώματα που κρύβονται μέσα του. 

Γι αυτό (γιατί τον Βασιλικό τον ξέρω και τον αγαπάω) και δεν είμαι αντικειμενικός, και δε βαθμολογώ και είμαι παραπάνω  αυστηρός στην κριτική μου στην κατά γενική ομολογία πολύ καλή παράσταση που έδωσε εχθές στο Γκάζι. Ορεξάτος πολύ ο ίδιος, άψογος στα φωνητικά. Όλος ο κόσμος έδειξε να περνάει καλά το ίδιο και η παρέα που συντρόφευα στην οποία έθεσα αργότερα ένα πολύ ελαφρύ «αλλά», γιατί ποιος θέλει να ακούει «αλλά» εν ώρα ευφορίας; 

Που λες, η δική μου ένσταση έχει να κάνει με την ενορχήστρωση/παραγωγή που επιλέχθηκε για την ήχο των τραγουδιών. Αταίριαστα και πολύ "ελληνικά ροκ" (sic) κατά τη γνώμη μου οι κιθάρες, ακόμα και στο “All Tomorrow’s Parties” που είναι από τα τραγούδια που τρέχουν στο αίμα του Μπίλλυ. Εξαιρώ μόνο το “Whole Lotta Love” μετ-ενσαρκωμένο άψογα στο encore. Ένιωθα να λείπει ο απαιτούμενος για μένα, προβοκατόρικος μελοδραματισμός (από τη μουσική, όχι τη φωνή) που κάνει τις επανεκτελέσεις του Μπίλλυ σε κλασσικά anthems (60s, Burt Bacharach κλπ) να έχουν σοβαρότατο λόγο ύπαρξης.

Στα δε τραγούδια των Pleasure που ερμήνευσε  – και ευτυχώς ήταν αρκετά αφού τραγουδώντας τα δείχνει άλλο εκτόπισμα – έλειπαν φανερά (και για τον ίδιο με παραπάνω λόγο) από δίπλα του οι Pleasure (ιδιαίτερα η κιθάρα του Β. Κολοκυθά). Οι R.P.  που ακόμα και στην πιο άχρωμη συναυλιακή τους μέρα να τύχαιναν θα σε έκαναν να χοροπηδάς χωρίς προτροπές και παραινέσεις. Φαντάζομαι πως είναι η αίσθηση του να βλέπεις τον Bryan Ferry να ερμηνεύει με μπάντα αποτελούμενη από session μουσικούς, τα τραγούδια των Roxy Music.

Παρόλα αυτά δεν ήταν κάμποσες οι στιγμές που άλλοτε η δύναμη καθαυτή των τραγουδιών (Χατζιδάκις/Reflections) άλλοτε η φωνάρα του Βασιλικού, μου ‘στειλε ανατριχίλες, μυϊκούς σπασμούς και μια υγρασία στα μάτια (ενεργοποιώντας τη δακρύβρεχτη φλώρικη πλευρά μου) στο “Sealed with a kiss”. 

Πάντως πέρασα καλά (αν ενδιαφέρει κανέναν αυτό) και ίσως στην τελική να ζητάω πολλά. Τη συναυλία άνοιξε ο Theodore με το πολυμελές συγκρότημα του αφήνοντας μου θετικές εντυπώσεις.

υγ.1:μπρος πίσω στο χρόνο

υγ.2: Μεγάλη Δευτέρα στο Μικρό Παλλάς

υγ3.:dancing queen

ο ευγενής των παζαριών

 

- Να δεις πως τη λέγανε εκείνη την ηθοποιό, Αντωνιάδου νομίζω

- Δεν υπάρχει τέτοια ρε φίλε τον μισοκορόιδεψε ο συνομιλητής του

- Πως δεν υπάρχει! Γεωργία Αντωνιάδου, η άσχημη.

Εγώ στο ρόλο του ωτακουστή - σκυμμένος πάνω από μια ντάνα δίσκους στο παζάρι  – τελικά δεν κρατιέμαι.  «Βασιλειάδου» του σιγοσφυρίζω, αυτός το επαναλαμβάνει αλλά ο συνομιλητής   του είχε ήδη πατήσει το τσόλι με τα μπακίρια παραδίπλα. 

- Ευχαριστώ, μου είπε και κάπως έτσι έγινε η αρχή μιας λογοτεχνικής ημερίδας που φιλοξενήθηκε Κυριακή πρωί  στη σκιά της ομπρέλας του Χουσσείν του ρακοσυλλέκτη. 

Έτσι που λες, είχα βρει τη βιβλιοθήκη της Γεωργίας Βασιλειάδου.  Χρόνια μετά το θάνατό της, πεταμένη στα σκουπίδια Μια ανηψιά της, η κληρονόμος του σπιτιού στους Αμπελοκήπους  θέλησε να το αδειάσει. Έβαλε τα βιβλία σε κούτες, σε σακούλες, πολλά βιβλία, και τα έβγαλε στα σκουπίδια.  Κι άλλα πράγματα, πολλά. Και τα μάζεψα εγώ. Κοίταζα τα βιβλία ένα-ένα, τα καθάριζα και τα ξεφύλλιζα.  όταν κοίταξα με προσοχή το εξώφυλλο και είδα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης - τον Παπαδιαμάντη βρήκε να πετάξει;  - και μετά την ημερομηνία έκδοσης, σκέφτηκα αμέσως πως ίσως και να κρατούσα κάτι πολύτιμο

- Το πούλησες;

- Όχι βέβαια, καταρχάς το πήγα μετά από μερικές μέρες στο κέντρο βιβλίου αρχικά, κι έπειτα στο μουσείο Μπενάκη. Το βιβλίο ήταν παλιό και έπρεπε να συντηρηθεί. Με βεβαίωσαν ότι ήταν η πρώτη του έκδοση, ρώτησαν που το βρήκα, πολύ δύσκολο να υπάρχει άλλο αντίτυπο και μάλιστα σε τόσο καλή κατάσταση είπανε. Ούτε τους το χάρισα, η δουλειά μου είναι εμένα αυτή. Αλλά τους ζήτησα ένα πολύ μικρό αντάλλαγμα  (σ.τ.λεμ.: όντως ευτελές κατά τη γνώμη μου) για να το κρατήσουν. Αυτά τα έργα  πρέπει να τα έχει κάποιος κρατικός φορέας, ένα μουσείο για να το βλέπουν όλοι, όχι μόνο όποιος να ‘ναι από δημοπρασίες. Ούτε να μη μείνει στα χέρια μου. Μου είπαν πως τα κονδύλια δεν επαρκούν, πως πρέπει να επιτροπή, θα με ειδοποιήσουν αλλά τελικά τίποτα από αυτά δεν έγινε. 

- Και τι έγινε το βιβλίο;

- Το έχω εγώ είπε. Και καλύτερα έτσι γιατί κατάφερα και το τελείωσα. Πάντα διαβάζω τα βιβλία που βρίσκω πριν φύγουν από τα χέρια μου. Διαβάζω πολύ, μου αρέσει. Να μένει κάτι και σε μένα. Το μόνο κρίμα είναι πως το παιδί μου δεν έχει μάθει να εκτιμάει τη λογοτεχνία. Ούτε διαβάζοντάς την ούτε πουλώντας την , γελάει και συμπληρώνει. Αν τον αφήσω μια στιγμή στο πόδι μου τα πουλάει όλα για 5 ευρώ το κομμάτι. 

Μιλήσαμε για πολλά, για συγγραφείς, για βιβλία, για ιταλικά πυροβόλα του 18^ου αιώνα, για πίνακες ζωγραφικής - δεν ήταν ανάγκη πλέον να τον ρωτάω για τα άλλα υπέροχα σκουπίδια που πουλούσε, μου λεγε μόνος την ιστορία τους – για την Αμερικάνα που παζάρεψε μέχρι τα 5 ευρώ ένα βιβλίο που μεταπώλησε 50000 δολάρια,  για το βιβλίο με τις γυμνές σταρ του’50, για να καταλήξουμε τελικά στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος».

- Η «Σονάτα του Σεληνόφωτος» - πολύ ωραίο ανάγνωσμα – είναι του Ρίτσου. Οι συγγενείς των πεθαμένων όμως, συνήθως νοιάζονται μόνο για τα σπίτια που κληρονομούν. Και πετάνε οι άσχετοι ότι υπάρχει μέσα σε αυτά. Κάπως έτσι βρήκα και την πρώτη έκδοση της «Σονάτας». Κι αυτό το πήγα στο κέντρο βιβλίου. Είχε στη δεύτερη σελίδα του χειρόγραφη επιστολή του Γιάννη Ρίτσου στον Στρατή Τσίρκα, το ξερες πως ο Στρατής Τσίρκας ήταν Αιγυπτιώτης;, επιστολή που πιστοποίησε για πρώτη φορά τη φιλία των 2 ανδρών, η οποία τουλάχιστον ως την εμφάνισή της (της επιστολής) δεν ήταν γνωστή στους λογοτεχνικούς κύκλους. Τελικά το πούλησα σε έναν εκπαιδευτικό, καθηγητή λυκείου, που έτρεμε από τη συγκίνηση όταν το έπιασε στα χέρια του. Χάρηκα που πήγε σε άνθρωπο που το εκτιμάει κι ας μην είχε τα χρήματα που του ζήτησα. Μου τά φερε την επόμενη Κυριακή, δεν τα πήρα, αλλά πήγαμε και με κέρασε στην καντίνα. Ηπιαμε μπύρες παρέα και τα είπαμε.

Η κουβέντα τράβηξε σε μάκρος, (τόσο που “έχασα” λίγο παρακάτω ένα Ep των Portishead μέσα από τα χέρια μου. Δύο λεπτά νωρίτερα να ήμουν τώρα θα μου ανήκε. Ας είναι όμως). Σηκώθηκα, τον χαιρέτησα δια χειραψίας και λίγο πριν ξαναβγώ στην καταραμένη ηλιοφάνεια άκουσα:

- Εϊ Λέμον, που είσαι; Για έλα μία να δεις. Να, κοίτα: Αυτό το κάδρο, η λαϊκή ζωγραφιά αγνώστου που μου είπες πως είναι βλακεία (ναι έτσι είχα πει πριν για να μου απαντήσει πως μπορεί εγώ να μην το έβαζα στο σαλόνι μου αλλά αν το «έβλεπα» σε άλλο χώρο πχ ένα παραδοσιακό καφενείο θα μου άρεσε πολύ) υπάρχει και σ’ αυτό το λεύκωμα με τις ένθετες εικονογραφήσεις. Άνοιξε το λέυκωμα "Pour une renaissance de la peinture francaise" του 1946 (το κατά δήλωσή του τελευταίο κομμάτι της βιβλιοθήκης της Γεωργίας Βασιλειάδου), και αφού μου έδειξε ποιοι είναι οι αγαπημένοι του πίνακες κατέληξε με ένα τεράστιο χαμόγελο ικανοποίησης να δείχνει:

- Ντεγκάς. Να τος. Βλέπεις από πού εμπνεύστηκε την Αφροδίτη ο άγνωστος λαϊκός  ζωγράφοε του πίσω κάδρου;

υγ.  Η "Σονάτα του Σεληνόφωτος" αφηγημένη από τη Μελίνα Μερκούρη: Μέρος 1ο, Μέρος 2ο, Μέρος 3ο.

η ισχύς εν τη ενώσει - η εκπομπή των ακροατών

listen to OUR jukebox

Η ισχύς εν τη ενώσει λοιπόν, στον λεμονοστίφτη για δεύτερη φορά οι επιλογές των ακροατών σημειώνουν  μεγάλη επιτυχία σε συμμετοχές, σε ακροαματικότητες ελπίζω και στη διάθεση όσων άκουσαν ή πρόκειται να ακούσουν την εκπομπή κονσερβαρισμένη αργότερα. 

Μερικά στοιχεία για το σημερινό επεισόδιο:

• Σχεδόν 4 ώρες το μαραθώνιο σημερινό επεισόδιο.
• Απροσδόκητα πολλές οι συμμετοχές, 49 με μία δική μου και μία τόσο καθυστερημένη που δεν πρόλαβε να ακουστεί στη διάρκεια της εκπομπής. 
• Οι περισσότερες αργοπορημένες στην άφιξή τους παραγγελιές  ανήκαν σε ακροάτριες.
• 3000^ο τραγουδι το "I’m New Here" του Gil Scott Heron που διάλεξε ένας σχετικά νέος ακροατής, ο Σπύρος. 
• Για την ιστορία το τραγούδι με α/α 2000 της εκπομπής ήταν το "Philosophy Of The World" των The Shaggs ενώ το 1000^ο κατεγράφη το «A Forest»  των Cure. 
• Η επιλογή των πιο πολλών τραγουδιών νομίζω πως έγινε με κριτήριο τη βαθιά τους χάραξη ως μουσικό soundtrack του παρελθόντος των ακροατών.
• Δε διάβασα καμμία πληροφορία για τα τραγούδια που ακούσαμε όχι μόνο γιατί δεν προλάβαινα αλλά κυρίως γιατί δεν έβλεπα.
• Το πιο αντιραδιοφωνικό τραγούδι το διάλεξα εγώ!
• Η χρονολογική …χωροθέτηση των επιλογών στο playlist με «ππροβλημάτισε» καθώς ούτε η  σειρά άφιξης των  στα πάσης φύσης inbox μου ούτε η αλφαβητική ροή (όνομα/nicname ακροατή - όνομα του καλλιτέχνη - τίτλος του τραγουδιού) έδενε καλά.
• Η μουσική είναι μία και ναι: θα μας σώσει όλους.
• Κιλά υπερέντασης μετά το πέρας του επεισοδίου τοποθετήθηκαν σε περπάτημα χιλιομέτρων, αγορά μερικών πολύ καλών jazz βινυλίων (1ευρώ το ένα σε ένα πεζοδρόμιο της Ερμού)  και βολτοκουβεντολόι με τη φίλη  Β.
• Την επόμενη Παρασκευή, το τελευταίο επεισόδιο της σαιζόν.
• Το σημερινό  (το 89ο) επεισόδιο σε ...απευθείας β' προβολή υπάρχει εδώ για όσους/ες το έχασαν ακουσίως:

• ενώ η απόκτησή του ως podcast σε εμ-πη-θρη επιτυγχάνεται με το πάτημα των ακόλουθων εικονιδίων σε 2 μέρη.

click for Part 1

click for Part 2

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΟΛΟΥΣ & ΟΛΕΣ

λεμονοστίφτις

υγ. Και ιδού το απίθανο playlist:

1. Louis Tillett - Pennelope's Lament
2. Divine Comedy - If
3. Herman's Hermits - No Milk Today
4. Adele - Right As Rain
5. The Velvet Underground - Rock And Roll
6. Joan Baez - Sweet Sir Galahad (live at Woodstock)
7. Rest In Peace - Love
8. Death cab for cutie - A lack of color
9. Bryan Ferry - Slave To Love ( 12'' Mix)
10. Lana Del Rey - Video Games
11. Q65 - Summer Thoughts in a Field of Weed
12. The Beatles - Love me do
13. The Constellations - Felicia
14. The High Spirits - I Believe
15. Miles Davis - The Pan Piper
16. The Fuzztones - Charlotte's Remains
17. Gil Scott Heron - I'm New Here
18. Pink Floyd - Lucy Leave
19. Ventures - Telstar
20. Butthole Surfers - Summer in the City
21. Mazzy Star - Wild Horses
22. Neil Diamond - Pretty Amazing Grace
23. Flaming Lips - Do You Realize
24. Carpenters - We've Only Just Begun
25. Daft Punk - Get Lucky (feat. Pharrell Williams)
26. Dusk - What are the Chances
27. The Selecter - Celebrate The Bullet
28. Manu Chao - Rumba De Barcelona (Acoustic Kcrw Radio)
29. Raining Pleasure - Waiting For The Bell To Ring
30. Fear Of Men - Spirit House
31. Babybird - Atomic Soda
32. OMD - Julia's Song
33. Momus - A Complete History of Sexual Jealousy (Pts 17-24)
34. The Stranglers - Nice And Sleazy
35. Γενιά Του Χάους - Στίγμα
36. Crocodiles - I Wanna Kill
37. Thom Yorke - Hearing Damage
38. Massive Attack - Angel
39. Sea Urchins - A Morning Odyssey
40. David Bowie - Life On Mars
41. Captain Beefheart - This Is The Day live
42. Touche Amore - Gravity, Metaphorically
43. Tom Waits - Russian Dance
44. Tocotronic - Der Schoenste Tag In Meinem Leben
45. The Young Gods - Freeze
46. Wooden Shjips - Flight
47. Of Montreal - Coquet Coquette
48. The Doors - When The Music's Over