το ψάθινο μοτοσακό

Το ψάθινο μοτοσακό δεν είναι ένα σουρεαλιστικό λογοπαίγνιο, η πραγματική του υπόσταση και μόνο, ξεπερνάει οποιαδήποτε νοητική μου διεργασία θα μπορούσε να το εφεύρει/φανταστεί. Ιδωμένο και φωτογραφημένο πριν 2 Κυριακές στο Μοναστηράκι μπήκε κατευθείαν στη λίστα εκείνων των αντικειμένων που αδυνατώ να πιστέψω ότι δύνανται ποτέ να βρουν λογικό άνθρωπο για αγοραστή (παρεμπιπτόντως έχω φωτογραφημένα πολλά τέτοια αντικείμενα). 

Θα μου πεις κάποιος μπορεί να λέει το ίδιο και για μένα, σκέφτηκα στη σημερινή μου βόλτα στο παζάρι και τα πέριξ λίγο πριν σκύψω και πάρω στα χέρια μου το “Η κοιλάδα με τις κούκλες”. «Οι “κούκλες” είναι οι τρεις ηρωίδες και, ταυτόχρονα, τα πολύχρωμα χάπια που καταπίνουν, για να κοιμηθούν, να ξαγρυπνήσουν, ν’ αδυνατίσουν, να παρηγορηθούν ή ν’ αυτοκτονήσουν» διαβάζω στον πομπώδη/cult υπότιτλο της πρώτης σελίδας. Το “Valley Of the dolls”, το πάλαι ποτέ best seller των sixties στην πρώτη του ελληνική έκδοση του 1968, το αγόρασα αντί ενός ευρώ. 

Όσο για το τραγούδια που ακούστηκαν στο σημερινό - πετυχημένο θέλω να πιστεύω - επεισόδιο της εκπομπής, έχω την αίσθηση ότι δέσανε καλά. Στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον και στη διάθεσή μου. 

Ευχαριστώ όσες και όσους μου κράτησαν παρέα σήμερα το πρωί. Εις επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το επεισόδιο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

108th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Ιδού το σημερινό playlist:

• Ben Webster - Ill Wind
• Synanthesia - The Tale Of The Spider And The Fly
• Egberto Gismonti - Lendas
• The Ex & Tom Cora - New Clear Daze
• Peter Gabriel -  Shock The Monkey
• Arcade Fire feat. David Byrne - Speaking in Tongues 
• Exuma -  You Don't Know What's Going On
• Eulenspygel - Die Wunde bleibt
• Husker Du - Standing By The Sea
• Timmybear - On Some Faraway Beach (excerpt)
• Inspiral Carpets - Beast inside Radio Sessions 199
• Peter Jefferies - The Fate Of The Human Carbine
• Arturo Stalteri-On Some Faraway Beach 
• Sandie Shaw - A Girl Called Johnny
• The Fall - My New House (Mark's Rough Mix)
• Silver Apples - Program
• radio tuning sample
• dEUS - Everybody's Weird
• Gary Numan - M E
• Air feat P.S.H. - Kelly watch the stars 
• Wire -  & Much Besides
• Beck - Turn Away
• The Kinks  - Such A Shame
• Television - The Fire
• The Modern Lovers - Someone I Care About 
• Zounds - Target
• Λευκή Συμφωνία - Το Φεγγάρι Αιμορραγεί
• Lush - Demystification
• The Beatles - We Can Work It Out

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

sugar spun friday

Αύριο, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα, όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

Παλιές και νέες κυκλοφορίες, άλμπουμ ξεχασμένα, φρέσκες βινυλιοανασκαφές σε δίσκους που δωρήθηκαν, προτάθηκαν, αγοράστηκαν ή απλά κατέβηκαν ξανά από τα ράφια της δισκοθήκης μου. 

it takes all these things and all that time // [Friday, Feb 7th at 10:00 am (+2 GMT)]

https://www.facebook.com/events/747607585279583/?source=1

σχεδία για το μέλλον

Θυμήθηκα, όχι χωρίς λόγο*, τη φίλη μου την Κ που μένει εδώ και χρόνια στο Λονδίνο. Η Κ είναι εικονογράφος. Έψαξα και βρήκα ένα πρωτότυπό της σχέδιο από τον καιρό που ήμασταν συγκάτοικοι. Οι "πρόσφυγες". Με είχε συγκινήσει τότε και μου το χάρισε. Καθόλα σημερινά επίκαιρο. 

Η Κ έχει σχεδιάσει και το ανθρωπάκι που χρησιμοποιώ σαν avatar στο μπλογκ, στο Fb και στα λοιπά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

 - Εδώ είσαι εσύ, μου είχε πει όπως μου έδειχνε το εξώφυλλο του επετειακού τεύχους (guest guide) της Athens Voice για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κι εγώ είχα αναγνωρίσει όχι μόνο εμένα να τρέχω με ένα βινύλιο παραμάσχαλα, αλλά και τους περισσότερους από τους πρωταγωνιστές του εξώφυλλου. Καλοκαίρι του 2004, περασμένα …μεγαλεία, κοντά 10 χρόνια πριν.

*Η Κ (η Katherina Manolessou δηλαδή) μόλις κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο, είναι παιδικό κι έχει τίτλο “Zoom Zoom Zoom” . Στο γνωστό σουρεαλιστικό της ύφος πάντα..

http://www.flickr.com/photos/katherina_manolessou/with/9214510781/

The Fall, η πτώση του κ. Mark E. Smith

Κατεβαίνω την Ερμού, οκτώ παρά Κυριακή πρωί, από το ηχείο του περιπτερά αντηχεί ένα παλιομοδίτικο dub σε όλο τον άδειο δρόμο κι εγώ έχω την ελπίδα να ξεχαστώ λίγο, να σπάσει η μάσκα που φοράω για πρόσωπο τις τελευταίες μέρες.  Κάτι που ανεπιτυχώς προσπάθησα κι εχθές το βράδυ στη συναυλία των Fall.

The Fall

[Νιώθω άσχημα που σας δέχομαι ξαπλωμένος. Δεν είναι τίποτα, ένας πυρετάκος που τον αντιμετωπίζω με τζίν. Είμαι μαθημένος σ’ αυτές τις κρίσεις. Ελονοσία νομίζω, την κόλλησα τον καιρό που ήμουν πάπας. Όχι, δεν αστειεύομαι παρά κατά το ήμισυ.

”Η Πτώση”, Albert Camus, 1948]

Αν η παραπάνω φράση αφορούσε την περίπτωση του Mark E. Smith, του εμβληματικού – δεν υπερβάλλω – frontman των Fall, έχω τη βεβαιότητα πως στην …ελονοσία θα βρισκόταν ο αστεϊσμός και το αναληθές. Ο (άλλοτε) πάπας της art punk σκηνής, αρνούμενος να συνταξιοδοτηθεί, μάζεψε μπάντα και βαλίτσες κι έκανε άλλο ένα ταξίδι στην Eλλάδα.

  -Τους έχω δει ήδη τέσσερις φορές, μας είπε ένας φίλος που συναντήσαμε στο χώρο. Την πρώτη φορά, στη Νέα Υόρκη, έπαιξαν δεκαπέντε λεπτά! Και μετά πλακώθηκαν στο ξύλο πάνω στη σκηνή μεταξύ τους. Πάνε όμως ευτυχώς αυτοί οι καιροί, τώρα τα παίρνουν τα φάρμακά τους.

Μάλλον τα παραπαίρνουν, όποια κι αν είναι αυτά, σκέφτομαι όταν βλέπω τον μεσήλικα Mark με το ταγγισμένο κουστούμι να βγαίνει στη σκηνή του Gagarin. Φανερά καταβεβλημένος από τις καταχρήσεις της ημέρας,  τρεκλίζοντας και μετά βίας στεκόμενος όρθιος. Με τη βαριά του προφορά να γίνεται πολύ πιο δυσνόητη από την τσίχλα που πάλευε για την επιβίωσή της ανάμεσα στα σαγόνια του.

Η τελευταία - από τις εκατοντάδες - ενσάρκωση της λοιπής μπάντας, με δυο ντράμερ παρακαλώ, των Fall απλά καταπληκτική.

Δεν ξέρω, δεν αναγνώρισα ποια τραγούδια έπαιξαν οι Fall από την προσωπική τους δισκογραφία. Βέβαια και στα καλά του να ήταν ο Mark E. Smith πάλι μπορεί να μην τα έπιανα όλα. Θέλω να πιστεύω όμως πως άκουσα το Blood Outta Stone, τουλάχιστον αυτούς τους στίχους τραγουδούσα εγώ, αλλά πάλι δεν ορκίζομαι.

Τρία ή τέσσερα τραγούδια πρόλαβε να πει ο κ. Smith κι αυτά όχι ολομόναχος αφού τον συνέδραμε η σύζυγος Έλενα Πούλου, πριν καταρρεύσει κι εξαφανιστεί από προσώπου σκηνής. Στα εικοσιπέντε (25) λεπτά της ώρας. Έχοντας ολοκληρώσει μόλις το τριτοτέταρτο τραγούδι, την ανέλπιστη για μένα (ξέρω ότι το έχει ξαναπεί στο John Peel αλλά δεν περίμενα να το ακούσω χθες) εκτέλεση του Strychnine, επιχείρησε άλλη μια ερμηνεία, καθιστός αυτή τη φορά.

 Mark E. Smith, η κατάρρευση

Κομμάτια. Παρέδωσε το χαρτί με τους στίχους και το μικρόφωνο σε έναν …θεατή… και αποχώρησε. Ο θεατής με το μικρόφωνο, για θεατής, μια χαρά τα κατάφερε. Αποχωρεί όλο το συγκρότημα από τη σκηνή. Για κάμποση ώρα πριν ξαναβγούν.

οι Fall, εκτός σκηνής

Ένα τραγούδι ακόμα από τη σύζυγο στα φωνητικά, κι έπειτα άλλο με τον κιθαρίστα και ακόμα δύο από τον ντράμμερ, κι άλλο ένα (Pushin’ too hard) σε ρόλους τραγουδιστή.

Εντυπωσιακή η αμηχανία και η ντροπή – άνοιξε γη να με καταπιείς – στις ματιές και στην κινησιολογία όσων μελών κλήθηκαν να τραγουδήσουν υποκαθιστώντας το μεγάλο αφεντικό. Έχω την άποψη πως θα είχαν εξαφανιστεί όλοι με τη μία, αλλά κάτι το συμβόλαιο που λογικά θα είχαν υπογράψει με τον αιθουσάρχη, κάτι ο φόβος του «τα λεφτά μας πίσω» ή άλλης βιαιότερης αντίδρασης του – κοσμιότατου είναι η αλήθεια - κοινού τους ανάγκασε να ξοδέψουν ένα μισάωρο της ζωής τους  επί της ελληνικής σκηνής. Αυτά.

οι Suicide Rattler Proxy επί σκηνής

Για τα ακριβά ποτά του Gagarin και το χαράτσι επί του εισητηρίου που επιβάλλει το Pvblic θα γκρινιάξω άλλη φορά.

Στα υπόλοιπα θετικά (μεταξύ των περισσότερων αρνητικών) προσμετράται η ελληνική μπάντα των  Rattler Proxy που άνοιξε τη βραδιά. Ο ήχος τους είναι επιτούτου αρκετά ως πολύ πρωτόλειος, θυμίζει αρκετά Foetus  και πάρα μα πάρα πολύ εκείνον του Alan Vega Martin Rev. Το ίδιο και η μινιμαλιστική τους παρουσία. Δεν χρειάζεται να έχεις πιει πολλές μπύρες για να φαντασιώσεις πως βλέπεις live τους Suicide. Καλή ή κακή τώρα η τόση ομοιότητα; Τι να σου πω; Εγώ τους ευχαριστήθηκα.

Όπως επίσης (και μετά την κατάληξη του live σε φιάσκο) το ότι πληρωμένο ήταν το ένα εισιτήριο μόνο από τα δύο, το άλλο μου το είχε δώσει ο σταθμάρχης λίγες ώρες πριν. 

Αυτά σκεφτόμουν λοιπόν, το πρωί της Κυριακής κατηφορίζοντας την Ερμού υπό τους ήχους του παλιομοδίτικου dub που σάρωναν τον άδειο δρόμο με την ελπίδα να ξεχαστώ και να σπάσω για λίγο τη μάσκα που φοράω για πρόσωπο τις τελευταίες μέρες.  

ένα χαρμόσυνο μνημόσυνο

Παράξενη η εβδομάδα που ξεκινάει αύριο για εκείνο το κομμάτι της μουσικής κοινότητας που αγαπάει το rock ‘n roll και τη jazz, τόσο στην  καθαρόαιμη εκδοχή τους όσο και σ’ εκείνες τις σκοτεινότερες και πιο ιδιαίτερες εκφορές τους. Η πρώτη εβδομάδα του Φλεβάρη είναι μια εβδομάδα παράδοξα γεμάτη αναχωρήσεις. Θρύλοι του surf, του rock, του garage , του punk και της jazz παίρνουν μικρόφωνα, vox κιθάρες, σαξόφωνα και κοντραμπάσα και συντάσσονται σε ένα σαν προσυννενοημένο μουσικό καραβάνι στο δρόμο προς τα επουράνια. Στήνουν δε ένα soundtrack που θα ζήλευε ο Jarmusch και ο Tarantino.

Ευχαριστώ όσες και όσους μου κράτησαν παρέα σήμερα το πρωί. Εις επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το επεισόδιο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

107th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

Ιδού το σημερινό playlist:

• Hugo Montenegro & His Orchestra - The Vice O Killing
• The Bostweeds - Faster Pussycat Kill Kill
• Jimmy Smith - Ol' Man River
• Bill Haley - Shake, Rattle and Roll
• The Stooges - 1969
• The Shirelles - I Met Him On A Sunday
• Ritchie Valens - Now you're gone
• Radio announcement: The Day the Music ied Radio News Flash 59
• Don McLean American Pie
• The Beach Boys - God Only Knows
• Alex Harvey - Strange Fruit
• Donald Byrd - Requiem
• Del Shannon - Runaway
• Buddy Holly - That'll Be The Day
• Sweet - Ballroom Blitz
• The Troggs - 66 5 4 3 2 1
• The Cramps - Aloha From Hell
• Frankie Laine - Rawhide
• Radio announcement: Sid Vicious is dead
• Sex Pistols - My Way 
• Manic Street Preachers - Motorcycle Emptiness
• Thin Lizzy ft Gary Moore - Still In Love With You
• The Valentinos - It's All Over Now
• The Kinks - Death Of A Clown
• Grateful Dead - That's It For The Other One (Parts I-IV)
• The Triffids - The 107
• Matmos - Snails and Lasers for Patricia Highsmith
• Spell [Boyd Rice & Rose McDowall] - Johnny Remember me
• Augustus Pablo - King Tubby Meets The Rockers Uptown
• Sparks - The Ghost Of Liberace
• Carpenters - Yesterday Once More

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

the week that music died

Τι κοινό έχει μια ιέρεια του cult underground σινεμά με έναν από τους πιο διάσημους τρομπετίστες της τζαζ και με έναν από τους πρωτοπόρους της rock n roll; Σε ποιο σημείο ενώνονται τελικά οι ιστορίες ενός αγαπημένου ψυχοπαθή που καταπίνει μικρόφωνα με μια gospel τραγουδίστρια αν τούτο δεν είναι ένα αεροπλάνο που συντρίβεται στη γη; 

Κάτι οι συνειρμοί και οι μνήμες κάτι μια μικρή (στα όρια της διατριβής) μελέτη δεν άργησαν να γεννήσουν και να γιγαντώσουν το μύθο της πρώτης ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗΣ εβδομάδας του Φεβρουαρίου. Της εβδομάδας κατά την οποία ο θάνατος σέρνεται σαν ιός θερίζοντας έναν έναν πρωταγωνιστές και εκπροσώπους της rock n roll αντίληψης.

Αυτά θα έγραφα αν μου ζητούσαν ένα "δελτίο τύπου" για το αυριανό επεισόδιο. 

Στις 10:00 το πρωί όπως πάντα και όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/472033029589198/?ref_dashboard_filter=upcoming&source=1

Friday, Jan 31st, 10:00 am (+2 GMT)

η φιλική χάρη

Είχα να τον δω καιρό, δεν ξέρω τι βγάζω μάγκα μου, η δουλειά πάει περίφημα, ξεχρέωσα ότι χρωστούσα και δεν χρωστούσα, σπίτια, αμάξια, δάνεια κλπ, επεκτάθηκα σε άλλους δυο ορόφους, προσέλαβα κόσμο και πάω με τα χίλια, μου είπε πριν καλά καλά πιάσουμε την άκρη του μίτου της γνωριμίας μας από εκεί που την αφήσαμε την προηγούμενη φορά που βρεθήκαμε. Κι εγώ χάρηκα. Χάρηκα πολύ. Άκουγα τα νέα με εκείνη την ευχαρίστηση που νιώθει κανείς όταν κάποιος φίλος του πετυχαίνει.

Ήπιαμε τα τριτοτέταρτα ποτά μας, δίπλα μου χόρευε ο Χ με τη Β, είπαμε και λίγα παραπάνω για τις ζωές μας και τα νέα μας, κακή εργασιακή περίοδος  για μένα του λέω, αλλά δεν το βάζω κάτω. Κάποιο τραγούδι των Cramps δονεί τον πηχτό απ’ τα τσιγάρα αέρα και ‘μεις πιάνουμε το ρυθμό στα ταλαντευόμενα γόνατα και τα κεφάλια μας, απόηχος λες των χορών που ρίχναμε κάποτε, όταν κωλοβαρώντας  διασκεδάζαμε ανέμελοι τα χρόνια των τριάντα μας. 

Έχω μια δουλειά για σένα, δεν είναι για πολύ, σε χρειάζομαι όμως, μου είπε, είσαι ο άνθρωπός μου συμπλήρωσε κι εγώ σταμάτησα πρώτος το άγαρμπο  λίκνισμα για να ακούω καλύτερα. Συγκεντρώνομαι στην περιγραφή της προσφοράς και σε μια πρώτη εκτίμηση έχουμε και λέμε: αντικείμενο θαυμάσιο, μέρες οκ, ωράριο βαρύ αλλά μαζεμένο - μια χαρά -, προοπτικές βλέπουμε, μετακινήσεις δικές μου - δεν τρέχει τίποτα -, αμοιβή ….. «φίλος είσαι ρε συ, χάρη σου το ζητάω».

Τώρα κάνω ένα βιαστικό διάλειμμα από τα "γραφτά" μου για να ανεβάσω την ανάρτηση αυτή. Διορθώνω, ή μάλλον καλύτερα επιμελούμαι λογοτεχνικά (πάω για Νόμπελ) το πρώτο μου προς δημοσίευση διδακτορικό. Το οποίο για να είμαι ειλικρινής δεν είναι δικό μου, είναι της Β.  Στην φθοριοφασματοφωτομετρική  μελέτη και ανάλυση xrf μεταλλικών αρχαιοτήτων.  O ρόλος μου; Να προσθέτω τις λέξεις εκείνες, το κείμενο που λείπει και που θα κάνει τη διατριβή κατανοητή και ευανάγνωστη ακόμα και σε όσους δεν ανήκουν στο χώρο της φυσικής, της χημείας ή της αρχαιολογίας. 

Βρε λέμον δε βάζεις ένα χεράκι, είμαι σε απόγνωση και εσύ γράφεις τόσο καλά, μου τηλεφώνησε πτοημένη η Β* τις προάλλες. Πάρ’ το σα δουλειά, επ’ αμοιβή μιας και θα σου πάρει πάρα πολλές ώρες, Καλά δε ντρέπεσαι να μιλάς για λεφτά της κάνω, θα στο κλείσω! Καλά τότε σκλάβα σου για πάντα, μου λέει γελώντας.

* Με τη Β γνωριζόμαστε 26 χρόνια. Έχουμε συμπληρώσει μαζί άλμπουμ ολόκληρα φωτογραφιών και θα γέμιζα ιστολόγια και ιστολόγια αν ποτέ αποφάσιζα να διηγηθώ τα όσα μας ενώνουν ή αν δημοσίευα τις ανά τις δεκαετίες περιπέτειές μας. Η Β περνάει δύσκολη εργασιακή περίοδο σαν τους περισσότερους από μας. 

Α, και κάτι ακόμα, η Β δεν είναι φίλη μου, είναι οικογένεια.

ποτέ μην υπογράφεις σε λευκά χαρτιά

Πάω Δευτέρα δημοτικού, μέσα δεκαετίας εβδομήντα και να ‘μαι στο σχολείο με μπλε ποδιά, άσπρο γιακά, κατακόκκινα από τη ζέστη αυτιά και τα καστανά σγουρά μου μαλλιά ανακατεμένα όσο δεν παίρνει σε μια προσπάθεια να κατευνάσω τον κνησμό που μου προκαλούν πότε οι ψείρες πότε η ιδέα (ιδεοληψία καλύτερα) πως κόλλησα ψείρες ξανά. Πίσω μου, από το ανοιχτό παράθυρο, ένα κρύο ρεύμα αέρα εισβάλλει στην τάξη και στεγνώνει τον ξαφνικό ιδρώτα που λούζει το πρόσωπό μου. Μπροστά στο θρανίο μου στέκεται η δασκάλα μας, η κυρία Κάκια (με το παρατονισμένο όνομα - ήμουν σίγουρος από τότε -) και με κοιτάζει σαστισμένη. 

Ξέρω πως από στιγμή σε στιγμή θα με αρπάξει από τις φαβορίτες – έτσι κάνει σε όσους  την «κουράζουν» εν ώρα μαθήματος-  και θα με σηκώσει στον αέρα (στην αρχή θα κρατάω σκέφτομαι τα γόνατά μου λυγισμένα, μετά θα σταθώ στο ύψος μου – όχι, των περιστάσεων, το άλλο το σωματικό – αργότερα κι όσο εκείνη θα συνεχίζει την ανοδική πορεία των χεριών της εγώ θα ψηλώνω πατώντας στις μύτες των ποδιών μου και μετά βλέπουμε.

Προς μεγάλη της γενναιοδωρία και μεγαλύτερη μου έκπληξη συγκρατείται και αρκείται σε μια απλή ερώτηση: 

 - Λέμον, παιδί μου ποιανού υπογραφή είναι αυτή;

 - Του πατέρα μου κυρία, της απαντάω.

 - Και γιατί είναι έτσι; Κολλημένη πάνω στο χαρτί; μου κάνει με γουρλωμένα μάτια τινάζοντας τα ξανθά της μαλλιά προς τα πίσω. Τα βλέπω να κινούνται όλα μαζί, ενωμένα, σαν μια κοκκαλωμένη μάζα προς τα πίσω. Λακ, σκέφτομαι.

 - Έτσι υπογράφουν εμένα οι γονείς μου κυρία, της απαντάω …εύστοχα.

Που να της εξηγώ τώρα πως πήρα έξι στο διαγώνισμα, πως δεν άντεχα τα κηρύγματα στο σπίτι,  πως δεν έβαλα τον πατέρα μου να υπογράψει κάτω από εκείνο το περιβόητο «έλαβα γνώση», πως - αντιθέτως - παιδευόμουν ώρες ατέλειωτες να ξεπατικώσω την υπογραφή του από κάτι επίσημα έγγραφα που βρήκα στο γραφείο του, πως απέτυχα να την ξεπατικώσω, πως η κόλλα του διαγωνίσματος τρύπησε από τα πολλά γράψε σβήσε,  πως μετά από τόση ώρα που μου πήρε η προσπάθεια ήρθα σχολείο αδιάβαστος, πως νύσταζα τρομερά και είχα πονοκέφαλο, πως λίγο πριν κοιμηθώ ζήτησα από τον πατέρα μου να υπογράψει σε μια λευκή κόλλα χαρτί, πως εκείνος μου είπε ότι ποτέ δεν υπογράφουμε σε λευκά χαρτιά γιατί ποτέ δεν ξέρεις, πως «Έλα ρε μπαμπά, απλά θέλω να μάθω να υπογράφω όπως κι εσύ, ίδια γράμματα δεν έχουμε στο ονοματεπώνυμό και οι δυο μας;», πως εκείνος τελικά υπέγραψε, πως έκοψα με ένα ψαλίδι την υπογραφή του γύρω-γύρω, πως προσέχοντας να ταιριάζουν οι διαγραμμίσεις των χαρτιών την κόλλησα με νερόκολλα στο διαγώνισμα.

Δε με ακούμπησε καθόλου. Ούτε μου φώναξε. Μόνο έφυγε από την τάξη και μας άφησε σχεδόν όλη την ώρα μόνους. Ανακουφισμένος που τη γλίτωσα, συμμετείχα κι εγώ στο γενικό χαμό που επικράτησε!

 - Όλα καλά στο σχολείο σήμερα μικρέ; Ρώτησε μόλις γύρισα σπίτι η μητέρα μου.

 - Όλα καλά

 - Είσαι σίγουρος;

 - Ναι

 - Σίγουρος, σίγουρος;

 - Ναι είπα

 - Γιατί άμα έγινε κάτι είναι καλύτερα να το μάθω από σένα και όχι να μου το πει κανένα άλλο πουλάκι.

Αυτό με το πουλάκι ήταν το σημείο καμπής της ανάκρισης. Με λύγισε. Έσπασα. Τα ξέρασα όλα με το νι και με το σίγμα στο πι και φι.

ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ 

The Langley School Music Project

Την ίδια ώρα κάπου στην Βρετανική Κολομβία του Καναδά,  ο Hans Fenger, ο σχεδόν χίππης δάσκαλος μουσικής του δημοτικού σχολείου του Langley έχει μια ιδέα. Να μαζέψει στο γυμναστήριο του σχολείου τους μαθητές του, τα εκεί συνομήλικά μου παιδιά, και να τα βάλει να τραγουδήσουν όσα από τα τραγούδια τους έμαθε κατά τη διάρκεια της σχολικής σεζόν. Beach Boys, David Bowie, Paul McCartney, Fleetwood Mac. 

Φωνάζει μάλιστα κι έναν φίλο του με ένα μαγνητόφωνο και τα ηχογραφεί. Οι ηχογραφήσεις αυτές κυκλοφορούν μάλιστα σε βινύλιο σε καμμιά τρακοσαριά αντίτυπα. Το ίδιο, τοπικά επιτυχημένο εγχείρημα του επαναλαμβάνει και την επόμενη χρονιά.

ο Hans Fenger

Όλα αυτά ξεχάστηκαν γρήγορα και θα ήταν εντελώς λησμονημένα μέχρι σήμερα, αν το 2001, σε κάποιο φιλανθρωπικό μαγαζί με μεταχειρισμένα (SPCA) του Βανκούβερ, ένας συλλέκτης δίσκων ονόματι Brian Linds δεν έπεφτε πάνω σε μια κόπια των ηχογραφήσεων αυτών. Και αν φυσικά του έλειπε η μεγαλοψυχία να μοιραστεί την ανακάλυψή του αυτή με τον Irwin Chusid, έναν από τους παραγωγούς του ραδιοφωνικού σταθμού WFMU του New Jersey.  Ο οποίος και έβαλε στοίχημα με τον εαυτό του να δει τις ηχογραφήσεις αυτές επίσημα κυκλοφορημένες και ευρέως διαδιδόμενες. 

Το στοίχημα το κέρδισε (με κόπο) κι έτσι τώρα και εγώ ακούω έναν από τους καλύτερους κατά τη γνώμη μου δίσκους της λεγόμενης outsider music (και όχι μόνο). Είκοσι ηχογραφήσεις που διακατέχονται από στοιχειωμένη παιδική αφέλεια, σχεδόν τελετουργική θα έλεγες διάθεση και σίγουρα Αριστουργηματικές σε πάρα πολλά σημεία ενορχηστρώσεις. Προτείνω την απόκτησή της ανεπιφύλακτα. Άκου για παράδειγμα τη μυστηριακή εκτέλεση του Space Oddity, την οποία ευλόγησε και ο ίδιος ο δημιουργός της. 

Και δες ΕΔΩ άμα θες ένα ντοκυμαντεράκι εικοσάλεπτο που γυρίστηκε για τα περίφημο αυτο project.  

ΚΛΕΙΝΕΙ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Στο τέλος της σχολικής χρονιάς, μήνες μετά, στην απονομή των ενδεικτικών, το δικό μου έλειπε από το σωρό των απολυτηρίων. "Εσείς θα το παραλάβετε από το γραφείο της διεύθυνσης" ενημέρωσε η δασκάλα τους γονείς μου. 

 - Χαριστικά του βάζουμε διαγωγή κοσμιωτάτη, είπε ο διευθυντής. Να μην του χαλάσουμε εμείς το μέλλον. Όμως εσείς οφείλετε να τον προσέχετε γιατί τον βλέπω να έχει μπλεξίματα με το νόμο. 

Οι γονείς μου αποχώρησαν από το γραφείο του σκασμένοι στα γέλια.

εκατόν έξι

Η οδός – σχήμα λόγου το οδός – Αγάθωνος είναι ένας στενός δρομίσκος στο κέντρο της πόλης που με κάποιο μαγικό τρόπο τηλεμεταφέρεται.  Όπερ σημαίνει πως φτύνεις αίμα μέχρι να τον προσεγγίσεις  με το φίλο σου τον Χ. Μετά όμως αφού τον  βρεις, ξαναεντοπίζεις το μικρό μαγειρείο με τα όλα κι όλα τρία τέσσερα τραπέζια που είχατε κάτσει και την άλλη φορά. Κάθεσαι, συζητάς για ώρες τρώγοντας και πίνοντας ς μπύρες.  Κι έπειτα γυρνάς σπίτι και λίγο πριν την πέσεις για έναν υπνάκο να φύγει ο πονοκέφαλος, θυμάσαι πως έχεις να κάνεις κάποια «δουλειά»  ακόμα.

Έχω να ανεβάσω την εκπομπή, σκέφτομαι και στρώνομαι στη δουλειά. Καταγράφω το σημερινό playlist ενώ αμφιταλαντεύομαι για το αν θα διηγηθώ τον τσακωμό μου με τα μικρόφωνα στο σταθμό, τα σαρδαμ και τις αρλούμπες που είπα όσο τα μαστόρευα (και καλά), τις πολύ καλές ακροαματικότητες, το πόσο το ευχαριστήθηκα, το φίλο Χ που πέρασε και με μάζεψε απ' το σταθμό. Αποφασίζω πως δε θα γράψω για τίποτα. Θα βάλω στην ανάρτηση απλά ένα σκίτσο του αγαπημένου μου Gary Larson που ταιριάζει με τον τίτλο του σημερινού επεισοδίου (Έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους γονείς. Μα, την πίστη μου).

Ευχαριστώ όσες και όσους μου κράτησαν παρέα σήμερα το πρωί. Εις επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το επεισόδιο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

106th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

υγ. Απάντηση στην Ιρένα. Όχι, δεν έχουμε παντρευτεί. Ακόμα.

υγ2. Το playlist της σημερινής εκπομπής όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.