η λάσπη που ήξερε πολλά

 Χωρίς να απαιτείται η κατάλληλη διάθεση, δεν αργείς να αντιληφθείς ότι η διαδρομή προς τα λουτρά της Πικρολίμνης, γίνεται όλο και περισσότερο κινηματογραφική. Τα Αγγελοπουλικά τοπία της Μακεδονίας διαδέχονται στερεοτυπικά το ένα το άλλο. Οι μοναχικές κολώνες της ΔΕΗ και τα παντέρμα δέντρα που ξεχωρίζουν στην απλωσιά του κάμπου, οι φιδίσιοι δρόμοι και οι ομίχλες, η παραμικρή ανθρώπινη παρουσία στα άδεια χωριά με τα σκυλιά που γαβγίζουν, τα ηρώα άλλων εποχών με φοίνικες στην κορυφή.  Όλα εκεί. 

 

 

Αυτά όμως διαρκούν μέχρι να φτάσεις. Στην παρόχθια της λίμνης έκταση, υπάρχει ένα ξενοδοχείο δύο χαμηλών κτισμάτων – το παλιό και το καινούριο – και γύρω του χαρούμενα ζώα, σκυλιά, γατιά και αγελαδάκια που σε ακολουθούν σε κάθε σου βήμα. 

Ανοίγεις τη πόρτα του παλιού κτιρίου που φιλοξενεί τα λουτρά και μπαίνεις μέσα. Από εκείνη τη στιγμή ένα γκροτέσκ σύμπαν σε κυκλώνει και είναι στην ευχέρειά σου να το ευχαριστηθείς. Ο κοντόχοντρος ξενοδόχος, οι ανατολικοευρωπαίες μεσήλικες ξανθιές, οι ευτραφείς μοναχοί, εμείς (?), όλοι φιγούρες που το ‘σκασαν από παραμύθι του Terry Gilliam γεμίζουν τον ατημέλητο χώρο με τις σπουδαιοφανείς πινακίδες.

Πνιγηρή υγρασία, η τηλεόραση στη γωνία βγάζει ήχους από γιαπωνέζικα κινούμενα σχέδια, ποιητικά σινεφίλ παρακμή. "Πικρολίμνη, κοσμικό φαινόμενο ή γήινο θαύμα;", διαβάζω σε ένα απόκομμα εφημερίδας στον τοίχο. Σ' ένα άλλο λίγο πιο κάτω μια φωτογραφία του ιδιοκτήτη με τον Στεφανόπουλο.

Μυρωδιά θείου (του χημικού στοιχείου) μέσα και έξω από το κτίσμα. Στα 15 ευρώ το τίμημα της εισόδου (εμάς μας συμπάθησε και το άφησε στα 12) περιλαμβάνει πέρα από τα λασπόλουτρα: κέρασμα καφέ, άφθονο ανθρακούχο νερό πηγής, σεσουάρ, μπατονέτες για τα αυτιά κι άλλο ένα κέρασμα, τσαγιού αυτή τη φορά. Πετσέτες έχουμε, μη μας τις χρεώσετε.

"Μην πεις της λάσπης τι έχεις, θα το βρει μόνη της", 

η ενημέρωση του περήφανου για την εξυπνάδα της λάσπης του ξενοδόχου-υπεύθυνου, λίγο πριν γδυθούμε για να βουτήξουμε στη θερμαινόμενη γούρνα.

Αν έχεις κάνει ποτέ θερμά λουτρά οποιουδήποτε είδους θα ξέρεις την αίσθηση, αν όχι μπορώ να σου αναφέρω μόνο κάποιες φράσεις: χαλάρωση και ηρεμία, σιωπές και γέλια, πόζες, μη δημοσιεύσιμα βίντεο, αδυναμία συγκέντρωσης σε οτιδήποτε σκεφτόσουν πριν από λίγο και ο μόνιμος φόβος του Σ μη μπει ο «υπεύθυνος»  και μας πει κανένα: "Κύριοι, η πισίνα με τη λάσπη είναι παραδίπλα, εδώ είναι ο βόθρος". Στο τέλος νιώθεις κάθε τετραγωνικό εκατοστό του σώματός σου.

 

"Δε με πιάνει η λάσπη σας", γελούσα καθώς ο πηλός στεκόταν με δυσκολία στο σώμα μου.

οι όχθες της Πικρολίμνης

ανθρώπινο γλυπτό

ανθρώπινο γλυπτό

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στα λασπολουτρα της Πικρολίμνης, στην Ξυλοκερατιά Κιλκίς. Είναι - κατά τη γνώμη μου - οι ομορφότερες που έβγαλα στη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων διακοπών. 

Στο ρόλο του "μοντέλου" , ο φίλος Σ.

Επιφυλάσσομαι για ένα μίνι οδοιπορικό  σε επόμενη ανάρτηση.

η λάσπη που ήξερε πολλά

δεν είναι ευχή, είναι προτροπή

 

Στις 00:00:01 της 1^ης 1^ου του 2012, τα ηχεία βρυχήθηκαν σε τούτο το σκοπό.  Η πτώση και το χαμόγελο. 

Ταυτόχρονα, όρθιοι και ανάμεσα σε διαδοχικές αγκαλιές, ρίξαμε τα πρώτα φιλιά του έτους, τα πρωτοχρονιάτικα,  ανακατωμένα με τα ”καλή χρονιά”.  Περίεργο. Φέτος τις καθιερωμένες ευχές, ακολουθούν αρκετά συγκρατημένα χαμόγελα και ατάκες δυσπιστίας πολιτικοοικονομικής φύσης. 

Όταν τα τραγούδια άρχισαν να ξαναπαίρνουν τις αναγραφόμενες στις ετικέτες των δίσκων χρονικές τους διάρκειες βρισκόμασταν ήδη χωμένοι στο 2012 για ένα ολόκληρο πεντάωρο. Τι γρήγορα που κυλάει ο χρόνος, προβληματίζομαι γελώντας και προσπαθώ να θυμηθώ αν άκουσα τον πυροβολισμό του αφέτη. Έπειτα θ’ άρχιζα να τρέχω ολόγυρα μήπως βρεθώ πίσω μου ξανά, θα κυνηγούσα φέτος το …πολλαπλάσιο. 

Ένα ακόμα κομμάτι  cheese cake λίγο πριν μπούμε στο αμάξι, μία ασπιρίνη και 2 ποτήρια νερό έκαναν λίγο πιο υποφερτά τα σφυριά που είχαν ήδη αρχίσει να κοπανάνε τους κροτάφους μου από μέσα.

Μια “μεγαλοφυής” ιδέα για την πρώτη ανάρτηση του έτους ταλάνισε για λίγο το μυαλό μου όταν έπεσα για ύπνο στις 06:12:32 σήμερα το πρωί μα είχε χαθεί για πάντα όταν ξύπνησα – βαρύς όπως όλες τις πρώτες Ιανουαρίου – λίγες ώρες μετά.  

Ευτυχισμένη ας είναι η φετινή. Δεν είναι ευχή, είναι προτροπή, νομίζω θα χρειαστεί ιδρώτας για να το πετύχουμε.

μία και σήμερα

 

Τελευταία ανάρτηση για φέτος, με (τι πρωτότυπο) δώρο το τελευταίο για το 2011 και 13^ο στη σειρά επεισόδιο της εκπομπής «στον λεμονοστίφτη» και φυσικά πολλές ευχές για μία

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

Προσθήκη λεζάντας

Μιας και δεν πρόλαβα – ή μήπως δεν τόλμησα; - να κάνω τον απολογισμό της χρονιάς που φεύγει, καταπιάστηκα να συντάξω μια λίστα με τα άλμπουμ της τελευταίας στιγμής. Τους δίσκους (κασσέτες και cd) που αγορασμένοι ή χαρισμένοι έφταναν στο σπίτι στην εκπνοή του έτους  σημαδεύοντας συνήθως θετικά τα μουσικά μου πρωτοχρονιάτικα ακούσματα. 

υγ. Φυσικά στη λίστα περιέχονται τα άλμπουμ που αντέχει η μνήμη μου να ανακαλέσει, τα "αρχαιότερα" των οποίων εννοείται πως δεν ήταν δικές μου επιλογές.

 υγ2. Το playlist της εκπομπής στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

----------- UPDATE 31/12/11 -------------- 

Οι "Αναμνησις" του Τόνυ Πινέλλι μόλις έχασε τη θέση της από την παραπάνω  λίστα, την οποία καταλαμβάνει πλέον το TARANTULA των RIDE που αγόρασα σήμερα.

μα τον ...άγιο

Κάτι πάει λάθος σε αυτόν τον Άη Βασίλη, είμαι σίγουρος.

  

Αύριο Παρασκευή 30/12/11 η αποχαιρετιστήρια (για φέτος, μην κάνεις έτσι!) εκπομπή "στον λεμονονοστίφτη". Στις 10 το πρωί όπως πάντα στον indieground radio. 

άκου από εδώ

υγ. η φωτό είναι τραβηγμένη πριν τρεις τέσσερις μέρες στη Θεσσαλονίκη.

ο κυρ Βασίλης των ημερών

λεπτομέρεια του χριστουγεννιάτικου δέντρου μου!

 Χρόνια τώρα τους δεκέμβρηδες, από επιλογή, συναισθηματική και ουχί οικονομική, το σπίτι μου κοσμεί το ίδιο δέντρο που στολίζαμε οικογενειακώς στο πατρικό μου. Green forest Canada, κλασσική σεβεντίλα, με κάμποσα από τα παλιά στολίδια του θολά, μα ακόμα ζωντανά, πυκνό παρά τα χρόνια του με ιδιαίτερα άσχημη μεταλλική βάση που όμως καμουφλάρεται εύκολα. 

Κάθε που το βγάζω από το ντουλάπι τέτοιες μέρες, πλήθος αναμνήσεων με πλημμυρίζει: η στιγμή της άφιξής του – με ταξί παρακαλώ (δεν είχαμε τότε αμάξι) -, οι παιδικές μου βρωμόκαλτσες κρεμασμένες πάνω του, το πλαστικό αυτοκινητάκι (σε χρώμα ασημί) δώρο του αη βασίλη αφημένο στα κλαδιά του,  το σοκ της πρώτης μου ηλεκτροπληξίας στα αρχέγονα φωτάκια του, τον καυγά των γονιών μου για το ποιος άφησε το μικρό να παίζει με τα λαμπάκια κλπ. 

το απαραίτητο φλασμπάκ

Χίλιαεννιακόσιαεβδομηνταπέντε. "Παιδιά θέλετε να μιλήσετε στον Αη Βασίλη;" μας είχε μόλις ρωτήσει ο πατέρας μου και εμείς, εγώ κι η αδελφή μου δεχτήκαμε εξιταρισμένοι μα κατακόκκινοι από ντροπή. Σήκωσε το ακουστικό, σχημάτισε 7 νούμερα στο κυκλικό καντράν και το έτεινε προς το μέρος μας. Όταν η αδελφή μου τέλειωσε την συνομιλία-παραγγελία της στον Άγιο, ήρθε η σειρά μου. Δεν είπα πολλά. Απάντησα ένα ναι είμαι καλό παιδί στη σχετική ερώτηση, παράγγειλα το αυτοκινητάκι που επιθυμούσα, τον ευχαρίστησα και μόλις είπα γεια και πήγα να κλείσω τη γραμμή είδα τον πατέρα μου να χειρονομεί προς το μέρος μου ζητώντας μου το ακουστικό.

Τι στο καλό θα μιλήσει στον ΑγιοΒασίλη κι ο μπαμπάς σκέφτηκα πασάροντας του το ακουστικό. Εκείνος μας έκανε κάτι σαν ξουτ με το χέρι του, αλλά βγαίνοντας από το δωμάτιο τον ακούσαμε να λέει: «Έλα ρε Βασίλη, σου μιλήσαν τα παιδιά; …». Κοιταχτήκαμε με την αδελφή μου και οι υποψίες άρχισαν να γιγαντώνονται.

 

 Παρ’ όλα αυτά την παραμονή της πρωτοχρονιάς κρέμασα την κάλτσα μου στο δέντρο.

3 δεκαετίες μετά το περιστατικό, μου τηλεφώνησαν στο γραφείο πως ο κος Β χρειάζεται επειγόντως αίμα. Έφυγα χωρίς δεύτερη κουβέντα και  έτρεξα στον Ευαγγελισμό. Τι στο καλό; Eίναι δυνατόν να μη έδινα αίμα στον Αη Βασίλη; 

να 'χεις την ευχή μου

και πολλές ευχές για υγεία, όμορφη διάθεση και φυσικά,

Καλά Χριστούγεννα

pop goes velvet

Ο θόρυβος είναι ευεργέτης αν του δώσεις ηθελημένα χώρο δράσης. Καθαρίζει κι απολυμαίνει τον ταλαίπωρο νου όπως θα έκανε ένα  αδιάκοπα επαναλαμβανόμενο mantra.  Ο θίασος των Velvet Underground ηχογράφησε εθιστικά δείγματα θορύβου τόσο πριν καταφέρει να τον τιθασεύσει αριστοτεχνικά στις επίσημες κυκλοφορίες του, όσο και μετά τη διάλυσή του. Άλλοτε κατά μόνας και άλλοτε σε  ομάδες των δύο ή τριών (αλλά και ως πρώιμοι V.U.) 

Ξεχώρισα μερικές από αυτές τις δουλειές που εντόπισα σκόρπιες στο δίκτυο, προσπάθησα να τις  επεξεργαστώ λιγάκι προκειμένου να είναι εφικτή η ακρόασή τους, και μαζί με άλλες, - λιγότερες αυτές - από δίσκους, τις «έδεσα» σε μια κασετοσυλλογή (πες την καλύτερα διπλό cd), κατ’ όνομα μόνο Χριστουγεννιάτικη, έφτιαξα κι εξώφυλλα. Είναι αλήθεια όμως πως δεν ηχεί καθόλου εορταστικά. 

Στέκομαι στους ήχους του Angus McLise, του ανθρώπου που αδισκογράφητα πρωτοχτύπησε τα τύμπανα των Velvet, πριν ακόμα καταλάβει η Maureen Tucker τη θέση. Ο περκασιονίστας, συνθέτης, ποιητής, αποκρυφιστής και καλλιγράφος κ. McLise εγκαταλείποντας τους  V.U., έζησε μια ενδιαφέρουσα ζωή ανά τον κόσμο (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης) πριν αποδημήσει από  φυματίωση το 1979 στο Κατμαντού  του Νεπάλ. Άφησε πίσω του κάμποσα χιλιόμετρα ταινιών από  σπιτικές ηχογραφήσεις κάποιες από τις οποίες στάθηκαν η αφορμή να αρχίσω τα συγκεκριμένα ακούσματα και φυσικά να «χτιστεί» ετούτη εδώ η συλλογή της οποίας το tracklist  είναι:

υγ. Το Νοέμβριο του 2011 πc (προ cyta), κατά τη διάρκεια μιας περιήγησης στα χάη του διαδικτύου βρέθηκα να ψάχνω πληροφορίες για το άλμπουμ Squeeze των Velvet Underground. Το πόνημα αυτό του 1973, που  ενώ φέρει το παρωνύμιο (moniker) της αγίας τετράδας (άντε πεντάδας με τη Nico) ως κανονική κυκλοφορία, δε συγκαταλέγεται στην επίσημη εργογραφία του συγκροτήματος. 

Ο λόγος αυτού απλός: κανείς αυθεντικός Velvet δε συμμετείχε στην ηχογράφησή του πλην του Doug Yule  που είχε αντικαταστήσει τον John Cale ήδη από το 1968.

Βρήκα και άκουσα το δίσκο, όντως δεν έχει καμία (ποιοτική) σχέση με τα υπόλοιπα άλμπουμ, η έκπληξη όμως μου ήρθε από αλλού. Έμαθα την ύπαρξη του κ. McLise και άρχισα να ενδιαφέρομαι για τα πεπραγμένα του. 

πάτα εδώ για να κατεβάσεις τη συλλογή

παίρνω τα πατατάκια μου και φεύγω

 1

Ένας σταυρός ήταν χαραγμένος στην πλάτη του, σχηματισμένος από προτάσεις στα λατινικά που δεν πρόλαβα να διαβάσω. Γύρω του δεκάδες άλλα ταττού. Είχε μόλις βγάλει τη μπλούζα, την πέταξε στο πάτωμα του βαγονιού κι όπως ήταν έτοιμος να προστρέξει το φίλο του που έτρωγε βρωμόξυλο λίγο παραδίπλα, ακινητοποιήθηκε από 2-3 επιβάτες, παραδόξως τους γηραιότερους του μισοάδειου τρένου.

Σαν αποκλεισμένος σε γωνία του ρινγκ πριν τελειώσει ο αγώνας, τον είδα να παίρνει φόρα και να κοπανάει με μανία το κεφάλι του στη μεταλλική μπάρα που κρατάει τα διαφημιστικά πλακάτ. Ο κόσμος του γύρω αραίωσε. 

Ο φίλος του, Ρουμάνος κι αυτός μα με φάτσα κολεγιόπαιδου, έχοντας την πλάτη κολλημένη στο καναβάτσο του βαγονιού, φώναζε "τρανκουίλο τρανκουίλο" σε ένα ελληνόπουλο - απ΄αυτά που δε θα ήθελες ούτε για γείτονα - που καθισμένο καβάλα στο στέρνο του συνέχιζε να τον χτυπά. 

Σηκώθηκα κι εγώ από τη θέση μου, πλησίασα φοβισμένα μη φάω καμιά αδέσποτη, και προσπάθησα μάταια να τον ηρεμήσω, άρχισε να μου μιλάει στα ρουμάνικα, do you speak english? τον ρώτησε μια κοπέλα κρυμμένη πίσω μου καθώς το τρένο έκοβε ταχύτητα να βγει από τη σήραγγα. 

 Στάθηκα ο μισός έξω από το βαγόνι, να εμποδίσω την πόρτα να κλείσει και φώναξα δυο φορές τη λέξη ΑΣΦΑΛΕΙΑ. Τρόμαξα από την ένταση της φωνής μου, σώπασα μα κάποιοι άλλοι άρχισαν να φωνάζουν την ίδια λέξη.  Κυριακή.

 2

Γράφω από το σπίτι, τη ροή του γραπτού λόγου στο ίντερνετ καφέ την ανακόπτει η ίδια αμηχανία που σε κάνει να μη ‘φχαριστιέσαι το κατούρημα σε δημόσια ουρητήρια. Το μπλογκ, δεν είναι άλλωστε twitter, τα συναισθήματα της στιγμής που πληκτρολογείς, είναι διαφορετικά από εκείνα της προηγούμενης ή της αμέσως επόμενης. 

Βγαίνω έξω, η βροχή δε λέει να σταματήσει, ένας πιτσιρικάς μου ζητάει τσιγάρο, τον ρωτάω την ηλικία του μου λέει πως ανήμερα τα Χριστούγεννα γίνεται 18. Κάνει πως πάει να βγάλει ταυτότητα, γελάω αλλά ταυτόχρονα – και σίγουρα όχι από deja vu –   έχω τη βεβαιότητα πως ο ίδιος διάλογος είναι ξαναειπωμένος παλιότερα με κάποιον άλλο (;) τρακαδόρο, δε μου ‘ρχεται που.

Κι άλλο λάθος του μάτριξ, σκέφτομαι καθώς απομακρύνομαι και ανοίγω πέρασμα μηχανικά με το χέρι που κρατάει την τεράστια ομπρέλα μου, ανάμεσα από 4-5 Πακιστανούς που με περικυκλώνουν για να μου πουλήσουν …ομπρέλα. 

Βρέχει από το πρωί, τώρα λιγότερο, ασφυκτιώ κάτω από την ομπρέλα μου, την κλείνω, την χρησιμοποιώ σα μπαστούνι τώρα, βγαίνω στη βροχή και το ευχαριστιέμαι, άλλωστε γυρνάω σπίτι, δε με νοιάζει αν φτάσω και μούσκεμα. Δευτέρα.

υγ1. Σήμερα το πρωί ήρθε το δίκτυο. Και το τηλέφωνο μα με χειρότερη από skype γραμμή. Έχω ήδη αιτηθεί αλλαγή εταιρίας και ετοιμάζω τις καταγγελίες μου.

 

υγ2.  Είναι στιγμές που το συναίσθημα "παίρνω τα πατατάκια μου και φεύγω" ειναι τόσο έντονο. Στη φωτό ο μικρός Π, γιος του φίλου  Λ που τράβηξε τη φωτογραφία.