Tommy's gone

Παράδοξο αλλά δυστυχώς αληθινό. Η "κατάρα" ξαναχτύπησε αργά χθες το βράδυ και πήρε μαζί της και τον Tommy. To  τελευταίο εν ζωή αυθεντικό μέλος των Ramones.

• Joey Ramone (May 19, 1951 – April 15, 2001)
• Dee Dee Ramone (September 18, 1951 – June 5, 2002)
• Johnny Ramone (October 8, 1948 – September 15, 2004)
• Tommy Ramone (January 29, 1952 – July 11, 2014)

New York, ice cream, TV, travel, good times

Norman Wisdom, Johnny, Joey, Dee Dee, good times

These are the things that dreams are made of

Human League

 - Dead Meadow? What the hell is wrong with the Ramones?  ρωτάει ο McNulty τον γιο του μα εκείνος ούτε που δίνει σημασία στην παρουσία τού πατέρα του.
 

το βράδυ που πρωτάκουσα Ηλίθια Αστεία

Λίτρα εξατμισμένου νερού κολλούν τα σεντόνια και τα φανελάκια στα σώματά μας, η δροσιά ενός παρηκμασμένου ανεμιστήρα αδυνατεί να μας συνεφέρει οπότε παραδινόμαστε αμφότεροι σε εκείνη την ιδρωμένη μακαριότητα του μεσημεριανού ύπνου που σου επιφυλάσσει ένας καυτός Ιούλιος στην Πάτρα έπειτα από μερικές μπύρες, ίσως και κάποιο ξαναζεσταμένο φαγητό.

Κι αν σήμερα αυτό θα ήταν αρκετό για να ξυπνήσεις στο υπόλοιπο της ημέρας (ή και της νύχτας) σου κακοδιάθετος, προσπαθώντας να διώξεις τον καταραμένο πονοκέφαλο, τότε, 21 ολόκληρα χρόνια πριν, δε σε εμπόδιζε να σηκωθείς απ' το κρεβάτι για μερικές μπύρες ακόμα κ έναν ανήφορο μέχρι το Κάστρο της πόλης, Παίζει μια μπάντα ήχους της οποίας που δεν έχεις ακούσει ποτέ αλλά την ξέρεις μόνο στα χαρτιά. 

Η πρώτη γνωριμία με τους Στέρεο Νόβα είναι δυο φωτοτυπίες που μοιράζονται στην είσοδο του χώρου, δυο τυπωμένα χαρτιά εν είδει μανιφέστου, τα οποία στην αρχή χρησιμοποιώ σαν αντήλιο. 

" Τη συγκίνηση που φέρνει η εκκόλαψη μιας μορφής, η προσαρμογή των διαθέσεων μου στην αυτοδυναμία ενός διαλόγου χωρίς διάρκεια είναι για μένα μια κατάσταση ιδιαίτερα πιο πολύτιμη από τον κορεσμό της δραστηριότητάς μου. είναι η λυδία λίθος για μερικά πνευματικά ψεύδη.

Είναι αυτό το είδος οπισθοχώρησης που κάνει το πνεύμα δώθε από τη συνείδηση που το καθορίζει, για να πάει να βρει τη συγκίνηση της ζωής. Αυτή η συγκίνηση βρίσκεται έξω από το ιδιαίτερο σημείο όπου το πνεύμα την αναζητά, και αναβλύζει με μια πλούσια πυκνότητα μορφών και με μια δροσερή ροή, αυτή η συγκίνηση που ξαναδίνει στο πνεύμα το συγκλονιστικό ήχο της ύλης, ολόκληρη η ψυχή κατρακυλάει εκεί και περνά από το φούντωμα της φωτιάς της. Μα πιο πολύ κι απ’ τη φωτιά, αυτό που θέλγει την ψυχή είναι η καθαρότητα, η ευκολία, η φυσικότητα και η παγερή αγνότητα αυτής της υπερβολικά δροσερής ύλης που αποπνέει το ζεστό και το κρύο.

Αυτή εκεί ξέρει τι σημαίνει φανέρωση αυτής ύλης και η εκκόλαψη της ποιας υποχθόνιας σφαγής είναι το τίμημα. Αυτή η ύλη είναι το στάθμισμα ενός κενού που αγνοείται.

Όταν στοχάζομαι, η σκέψη μου ψάχνει τον εαυτό της μέσα στον αιθέρα ενός καινούριου χώρου. Βρίσκομαι στο φεγγάρι όπως άλλοι βρίσκονται στο μπαλκόνι τους. Συμμετέχω στη διαπλανητική έλξη όντας μέσα στις ρωγμές του πνεύματός μου.

Ξ ζωή θα τραβήξει το δρόμο της, τα γεγονότα θα ξετυλιχθούν, οι πνευματικές συγκρούσεις θα λυθούν, κι εγώ δε θα συμμετέχω σ’ αυτές. Δεν περιμένω τίποτε ούτε απ’ τη φυσική ούτε απ’ την ηθική πλευρά. Για μένα μένει ο αδιάκοπος πόνος και η σκιά, η νύχτα της ψυχής, και δεν έχω τη φωνή να το φωνάξω.

Αντονέν Αρτώ"

Ο ήλιος δεν έχει δύσει ακόμη όταν πιάνουμε θέσεις στα σανίδια των πυρωμένων μεταλλικών κερκίδων, έχει έρθει μαζί μας και μια Μαρία (ή Σοφία) που έκτοτε δεν ξανάδα, εγώ προσπαθώ ματαίως να διαβάσω και να κατανοήσω τις παραγράφους της μεγάλης φωτοτυπίας. 

Θυμάμαι τους 3 ισαπέχοντες συνθετητές στο μέσο της σκηνής, πλεξούδες καλώδια που συστρέφονταν στο έδαφος, εμένα να αδημονώ - όπως κάνω πάντα στις συναυλίες – για τις πρώτες νότες, τον Α. που μου τους είχε προτείνει μερικούς μήνες πριν στο υπόγειο δισκάδικο της Σόλωνος (κοιτάζοντας με αποδοκιμασία αμφότερες τις τότε αγορές μου - Pixies και Μαρίζα Κωχ -), την ώρα να περνάει, ένα αποτυχημένο τελευταίο sound check και τον κόσμο στο κοινό που δεν ήταν πολύς (οι Σ.Ν. δεν έχουν αποκτήσει ακόμα λαϊκό έρεισμα)

Έχει σκοτεινιάσει για τα καλά όταν ο Κωνσταντίνος Β. ο Μιχάλης Δ. και ο Αντώνης Π. βγαίνουν στη σκηνή. Φορώντας φαρδιά ρούχα πυτζάμες κι έχοντας φακούς (ή μήπως ήταν strobo lights;) στα κεφάλια τους.

Μένω εμβρόντητος με τον ήχο που σκάει στα τύμπανά μου. τόσο με τις μελωδίες που αναπαύονται ανάμεσα στον μάλλον πρωτόγνωρο για τα αυτιά μου ζωντανό καταιγισμό των beats όσο και με τη στιχουργική η οποία απομακρύνεται παρασάγγας από τη συνθηματολογική γραφή που έχω συνηθίσει να ευχαριστιέμαι διηγούμενη κατεβατά τοπίων  φτιαγμένων με λέξεις.  Στην αρχή παρακολουθούμε τη συναυλία καθιστοί όπως όλοι με ένα είδος αμηχανίας ανατολικού μπλοκ. 

Ρουφώντας λούπες και ήχους, αποκρυπτογραφώντας - όρθιοι στη συνέχεια – κάθε απαγγελία   του Κ.Β., την ίδια ώρα που συνειδητοποιείς πως κάτι σπουδαίο γίνεται  μπροστά στα μάτια και τα αυτιά σου.  Μνημονεύω ακόμα την εμπειρία του να ακούς τα «Προάστια», τα «Ηλίθια Αστεία» και το «Μικρό Αγόρι» για πρώτη φορά.

Αθήνα μερικές μέρες αργότερα, πρέπει να έχει μπει ο Αύγουστος, με τη Ντισκολάτα υπό μάλης γυρνάω σπίτι μου και ξέρω πως η σχέση μου με τους ΣΝ έχει πλέον εδραιωθεί, πως θα αποκτήσω όλα τα άλμπουμ τους και πως θα τους συναντήσω ζωντανά ξανά και ξανά.

ερωτεύσιμος δι' αλληλογραφίας

" Γεια σου φίλε,

Ελπίζω να είσαι καλά. Το όνομά μου είναι Τζίνα Σαγιέντ, είμαι ένα τρυφερό, γλυκό, πιστό και ειλικρινές κορίτσι. Είμαι έτοιμη να δώσω όλη τη φροντίδα, την αγάπη, την προσοχή, την αφοσίωση και το σεβασμό μου στον άντρα που θα αγαπήσω. 

Είμαι μόνη αυτόν τον καιρό, ψάχνοντας εδώ μια σοβαρή σχέση μακράς διάρκειας. Κι εσύ, είσαι ακριβώς ο άντρας των ονείρων μου, πιστεύω πως εμείς οι δυο μπορούμε να είμαστε μαζί στο μέλλον με αληθινή αγάπη και εμπιστοσύνη. 

Υπόσχομαι να σου στείλω πρόσφατες φωτογραφίες μου και να σου πω περισσότερα για μένα.

Σε χαιρετώ με αγάπη

Τζίνα Σαγιέντ"

Πως θα μπορούσα να μην αισθάνομαι διπλά τυχερός διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές. Όχι μόνο γιατί το συγκεκριμένο τρυφερό email απευθύνεται ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ σε εμένα, αλλά και γιατί κατάφερα να το σώσω την τελευταία στιγμή από το βόρβορο και τη λήθη του junk mail στο οποίο όλως αναιτίως είχε αρχικά καταχωρηθεί.

Με τις μετοχές μου ανεβασμένες όσο δεν παίρνει λοιπόν, μετράω πλην 6 από το μέσο του καλοκαιριού και σχηματίζω στο μυαλό μου τα λόγια της απάντησης ενώ φυσιολογικότατα – έτσι δεν είναι; -  νιώθω αξιαγάπητος. Όχι πως δεν το γνώριζα βέβαια. 

υγ. Ένα πρώτο googlαρισμα του ονόματος της Τζίνας στο δίκτυο (είμαι ανυπόμονος βλέπεις να τη δω πως δείχνει), βγάζει ένα σωρό φωτογραφίες από μεσήλικες γενειοφόρους μουτζαχεντίν της χεζμπολάχ και άλλους τροπικούς άραβες θρησκευτικούς ηγέτες, αλλά αυτό - αλίμονο κιόλας - δε με τρομάζει καθόλου. Η Τζίνα, το είπε και η ίδια, είναι ειλικρινής μαζί μου.

είναι που είμαι αόρατος

Δεν είναι ο συνδυασμός της τυχαίας μέρας με τα πρεζάκια που τρυπιούνται στη γωνία, τους βιαστικούς και φυσιολογικά αδιάφορους περαστικούς, τα παιδάκια που παίζουν ή τον αστικό καύσωνα που σα μαρκαδόρος stabilo υπερτονίζει κιτρινίζοντας την εγκατάλειψη. 

Ούτε η μυρωδιά λιβανιού και κάτουρου που αναδύεται από την πλάτη του ιερού της εκκλησίας, ο μαύρος έμπορας που ανακάθεται στο παγκάκι του στραβοκοιτάζοντάς τους περασυικούς, η ζέστη ή ο ιδρώτας που θολώνει τα μάτια πριν τον ρουφήξουν σα κλάμα τα γένια μου. 

 
Δεν είναι τίποτα από το φολκλόρ του Αθηναϊκού κέντρου και δη του Μεταξουργείου που κάνουν τις φωτογραφίες που τράβηξα ωραίες.

Είναι που είμαι αόρατος, που περιφέρομαι στα κινηματογραφικά στούντιο της καθημερινότητας εν ώρα γυρισμάτων χωρίς να με προσέχει κανένας. Που δε σκέφτομαι τίποτα παρά πως θα αποτυπώσω στα απανωτά κλικ της μηχανής μου σκηνές από παράλληλα εκτυλισσόμενα, ξένα σε μένα έργα.

Είναι που κουμαντάρω το μυαλό μου, που σήμερα δε μου λείπει τίποτα. Που νιώθω ανάλαφρος κι ας με πονάει το πόδι μου.

Και που δεν με φοβάμαι (παρ' ότι καλοκαίρι).

τῆς Ἀθηνᾶς ἀνάγλυφο

Τῆς Ἀθηνᾶς ἀνάγλυφο

Πῶς ἀκούμπησες ἄπραγα τὸ δόρυ;

Τὴ φοβερή σου περικεφαλαία

βαριὰ πῶς γέρνεις πρὸς τὸ στῆθος, Κόρη;

Ποιὸς πόνος τόσο εἶναι τρανός, ὦ Ἰδέα,

γιὰ νὰ σὲ φτάση! Ὀχτροὶ κεραυνοφόροι

δὲν εἶναι γιὰ δικά σου τρόπαια νέα;

Δὲν ὁδηγεῖ στὸ Βράχο σου τὴν πλώρη

τοῦ καραβιοῦ σου πλέον πομπὴ ἀθηναῖα;

Σὲ ταφόπετρα βλέπω νὰ τὴν ἔχη

καρφωμένη μία πίκρα τὴν Παλλάδα.

Ὤ! κάτι μέγα, ἀπίστευτο θὰ τρέχη ...

Χαμένη κλαῖς τὴν ἱερή σου πόλη

ἢ νεκρὴ μέσ᾿ στὸ μνῆμα καὶ τὴν ὅλη

τοῦ τότε καὶ τοῦ τώρα, ὠιμένα! Ἑλλάδα;

Κωστὴς Παλαμᾶς

υγ. Χαρὰ σ᾿ ἐσέ, χώρα λευκὴ καὶ χώρα εὐτυχισμένη! Καμιὰ χώρα σ᾿ ὅλη τη γῆ, καμιὰ στὴν οἰκουμένη δὲν ηὖρε τέτοιο φυλαχτὸ σὰν τὸ δικό μου μάτι. Ἀπ᾿ ἄλλες χῶρες πέρασα γοργὰ - γοργὰ τρεχάτη καὶ μ᾿ εἶδαν τῆς Ἑλλάδας μου τ᾿ ἀγαπημένα μέρη σὰν ἄνεμο καὶ σὰν ἀϊτὸ καὶ σύννεφο κι ἀστέρι. Ὅμως σ᾿ ἐσὲ τὸ θρόνο μου αἰώνια θεμελιώνω καὶ ρίζωσ᾿ ἡ ἀγάπη μου στὰ χώματά σου μόνο. 

Ὕμνος εἰς τὴν Ἀθήνα, Κωστὴς Παλαμᾶς

η Νάνα, ο Βαλάντης, κι εγώ στους ευωδιάζοντες κήπους

Ευγενέστατη και τιμητική η ερώτησή του, πως θα μπορούσα συνεπώς να αρνηθώ να φτιάξω ένα mixtape για το μπλογκ του Electric Looser, του φίλτατου Βαλάντη του Spychedelic Sally (και του πάλαι ποτέ Blue Beat In My Soul). 

Διάλεξα τραγούδια από τη φαρέτρα των πολυακουσμένων (καθένα για το δικό του λόγο) των τελευταίων καιρών, βγήκαν τουλάχιστον διπλάσια απ' όσα μου είχαν ζητηθεί και λίγο πριν ξεκινήσω τη χωροθέτησή τους, αναγκάστηκα να κάνω τις απαραίτητες περικοπές.

Μην ξεχάσεις να βγάλεις και τις συνοδευτικές φωτογραφίες μου είχε δώσει στο μεταξύ οδηγίες ο Β., εγώ τις ακολούθησα αμέσως μόλις βρήκα χρόνο (η καλύτερή μου), σκηνοθέτησα λοιπόν τα 14 Lp, το ένα 7ιντσο, το ένα CD και τη μία κασσέτα σε όλους (ή σχεδόν όλους) τους χώρους του σπιτιού μου, τα φωτογράφησα, τα έκανα όλα ένα ηλεκτρονικό πακέτο και του τα έστειλα.

Κι εκείνος μετά από μια σειρά καλά λόγια για την αφεντιά μου (θενκς φίλε), ανάρτησε ως καλημέρα, την Κυριακή που μας πέρασε, μια ώρα (και 4 λεπτά) μουσικής διαλεγμένης από εμένα. 

Αν θες να δεις το tracklist των 16μιση τραγουδιών ή να κατεβάσεις το mixtape ως αρχείο mp3 δεν έχεις παρά να επισκεφτείς στο Spychedelic Sally την εν λόγω ανάρτηση:

In A Perfumed Garden by Lemonostiftis

Αλλιώς μπορείς να την ακούσεις όπως την έχει ανεβάσει στο κανάλι του από εδώ.

http://spychedelicsally.blogspot.gr/

άλλα σχεδίαζα να πω

 - Έλα, τι μου λες; Πότε έγινε; Πως; Ρε τον καημένο! είπε στο τηλέφωνο και άφησε σκυθρωπός το ακουστικό στη θέση του. 

Πέθανε ο κουμπάρος μου, καλός άνθρωπος και καλός κουμπάρος, απευθύνθηκε τώρα σε μένα. Και μικρός, στα 65 του, αλλά ταλαιπωρημένος άνθρωπος. Είχε χάσει πριν δεκαπέντε χρόνια την κόρη του, καλό κορίτσι κι εκείνη, συμμαθήτρια της Βάνα Μπάρμπα. Αλλά τι σου τα λέω αυτά; Έλα, πάρε το κλειδί που σου έφτιαξα. 

 - Κι όπως είπαμε, έτσι και έτσι θα κάνεις και θα φτιάξει, με χαιρέτησε την ώρα που τον συλλυπούμουν.

Και να ‘μαι τώρα με την εργαλειοθήκη μου, να φτιάχνω τη χαλασμένη εξώπορτα της κουζίνας, - έσπασε το κλειδί μέσα στην κλειδαρότρυπα πριν 5-6 μέρες -, σήμερα εδέησα να επιμεληθώ της επισκευής, μέσα στο γενικευμένο κλίμα home improvement (στη διάρκεια του οποίου έπλυνα και κάνα δυο χαλιά) του εικοσιτετράωρου που αντιμάχεται την καλοκαιρινή καταθλιβική αεργία με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. 

υγ. Άλλα σχεδιάζα να γράψω. Στο μυαλό μου στριφογυρνούσαν αναρτήσεις για εκείνο το γάμο που τον σχόλασαν οι καλεσμένοι πριν την ώρα του λόγω μουντιάλ, για την αγαπημένη μου παραλία η οποία πριν καν καλά-καλά φτάσει το καλοκαίρι στα μισά απέκτησε το γνωστό σκουπιδότοπο στις παρυφές της, για μια συζήτηση του Σαββατόβραδου που περιστράφηκε γύρω από την ηλιοφάνεια και τις επιρροές αυτής στην ψυχολογία του κ. Μερσώ, για τα 2 εγκεφαλικά της αγχωμένης Μ που αν και μικρότερή μου με κοντράρει στα ίσα σε αρτηριακή πίεση, για το ταξίδι με το ΚΤΕΛ όπου μετράς ζωντανούς φοίνικες για να περάσει η ώρα σε αυλές και πεζοδρόμια (149) ώσπου σε παίρνει ο ύπνος, για τους στίχους εκείνου του τραγουδιού που με ταλανίζουν νυχθημερόν τελευταία, για τη …φήμη που έχω αποκτήσει ως γυμνός, καθιστός στη σκιά του παραθαλάσσιου βράχου Βούδας (- Εσύ πρέπει να είσαι ο καθηγητής, ε; με ρώτησε το πρωί της Δευτέρας στην παραλία, ο μοναδικός - άγνωστός μου - συλλουόμενος), για τη ζέστη που με αποχαυνώνει και κάνει το μέλι να τρέχει καθημερινά από τις πρωινές φρυγανιές στη θερινή μου μπυροκοιλιά, για την καθιερωμένη εν καιρώ καύσωνα διάσχιση του Εθνικού κήπου, καταγράφοντας τα σεχταριστικά νεύματα των παρευρισκόμενων. Αλλά στο "χαρτί" δε μου έβγαιναν.

των αισθήσεων και των παραισθήσεων

Ήταν την προηγούμενη Παρασκευή, όταν το τελευταίο επεισόδιο της 3ης σαιζόν της εκπομπής είχε λάβει χώρα, και αρταφιχθείς στο σπίτι, επεξεργαζόμουν το ηχογραφημένο δίωρο πριν το ανεβάσω κονσερβαρισμένο για κάθε πιθανό ενδιαφερόμενο.

Καθώς λοιπόν έλεγχα την ποιότητα της εγγραφής, όπως κάνω πάντα πριν την καταθέσω ως podcast για δευτερότριτες ακροάσεις,  έπεσα πάνω σε μια από τις καλύτερες επιλογές του δίωρου. Ο λόγος για το αριστουργηματικό  “The Ballad of Senses & Illusions” ερμηνευμένο από τον Shawn Phillips, το οποίο δεν είναι άλλο από τη "Μπαλάντα των Αισθήσεων και των Παραισθήσεων" από την Πορνογραφία του Μάνου Χατζιδάκι (σε στίχους του Άρη Δαβαράκη και ερμηνεία του Βασίλη Λέκκα), έτσι όπως αυτό είχε πρωτακουστεί στο φιλμ “ The Martlet's Tale ” του 1970.

Η ιδιαιτερότητα όμως της εκτέλεσης που είχα επιλέξει είναι πως δεν επρόκειτο για την ηχογράφηση που ακούγεται καταγεγραμμένη στο φιλμ αλλά μια άλλη. Σπανιότερη. Μια σπιτική πιθανότατα, πρώιμη εκτέλεση του τραγουδιού (με τη συμπαρομαρτούσα κακή ποιότητα ήχου που συνεπάγεται), την οποία εντόπισε ο κ. Phillips στα συρτάρια του και φρόντισε να τη δωρίσει μέσω της σελίδας του σε όποιον θα ενδιαφερόταν να την αναζητήσει. 

Καθώς είναι υπεραγαπημένο μου τραγούδι, δεν το προσπέρασα για να ελέγξω το επόμενο απόσπασμα, παρά το άφησα να αντηχεί στο ημίφως του δωματίου, ξεντύθηκα καθυστερημένα τα ιδρωμένα μου ρούχα και βάλθηκα ασυναίσθητα να το τραγουδάω κι εγώ. Με τη μόνη διαφορά πως έκανα χρήση των ελληνικών του στίχων.

Κι έτσι τραγουδώντας έκατσα να τσεκάρω το ηλ. ταχυδρομείο και να απαντήσω σε κάνα δυο mails. Εντελώς αδιάφορα κι ανάξια λόγου όλα αυτά θα μου πεις, και θα συμφωνούσα μαζί σου κι εγώ, αν εκείνη τη στιγμή δεν ακουγόταν το ιδιότυπο «μπλινκ» που αντικατέστησε τη φράση «you’ve got mail» στον υπολογιστή μου.  

Το τραγούδι μου κόβεται απότομα όταν βλέπω πως στο όνομα του αποστολέα του μηνύματος γράφει Άρης Δαβαράκης!  

Ειλικρινά, έτσι έγιναν τα πράγματα ακριβώς. Στο δευτερόλεπτο.

Τι στην ευχή μονολογώ. Τόσο δυνατά τραγουδάω; Και προπάντων τόσο άσχημα; Τουλάχιστον τους στίχους δεν τους κακοφόρμισα. Ότι είμαι κακόφωνος το γνωρίζω, αλλά από ‘κει μέχρι να δεχτώ παρατήρηση για δυσφήμηση του τραγουδιού η απόσταση είναι αιώνια, σκέφτομαι και γελάω.

Έκπληκτος ακόμα από τη συγκυρία, ανοίγω το μήνυμα. Αντί του όποιου κατηγορητηρίου, διαβάζω μια ευγενέστατη ερώτηση για χρήση μιας ανάρτησής μου (αυτής με τα 13 φανταστικά συγκροτήματα που ποτέ δεν υπήρξαν) στο theportal.gr .

Φυσικά και απαντάω θετικά (από ντροπή στην απάντηση δεν συμπεριλαμβάνω την παραπάνω ιστορία) αλλά καλού κακού δεν ξαναπιάνω το τραγούδι.

http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politismos&id=4359

ο ίδιος δρόμος

Σε μια μακρινή εποχή, η οποία πλέον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και πλειστόκαινος, ιουράσια ή ηώκαινος, όλα έβαιναν καλώς, μαζί και ο καιρός. Μέχρι και η Ανταρκτική πιθανολογώ πως θα διέθετε το κλίμα της Καλιφόρνιας, αλλά ποιος τα θυμάται πλέον αυτά?

Τώρα, και παρ’ ότι η Γη συνεχίζει να περιστρέφεται, ένα συνονθύλευμα αφρικανικής λάβας και ελληνικότατου ήλιου έχει αράξει πάνω και μέσα στο κεφάλι μου κατακαίγοντας ο,τιδήποτε χρήσιμο άμα τη αφίξει του. Εντωμεταξύ, προσπαθώ ιδρωμένος να καταγράψω τα γεγονότα που με χειρίζονται, να τα αξιολογήσω εκ νέου και να επανακαθοριστώ στην νέα τάξη πραγμάτων. Όμως η σβελτάδα σαλίγκαρου σε ξηρασία που με διακρίνει στις ακραίες καιρικές - και όχι μόνο - συνθήκες με οδηγεί γοργά σε παραίτηση.

Συμβιβάζομαι στην ελάχιστη - μηδενική σχετική ως προς τις λιθοσφαιρικές πλάκες του πλανήτη – ταχύτητα.  Παρ’ ότι κρατάω σχεδόν την ανάσα μου, να μη ζαλίζομαι, - βλέπεις αντιλαμβάνομαι την παραμικρή μου κίνηση σπασμωδική και βίαια, όπως θα ήταν εκείνες ενός θυμωμένου νίντζα -, βρίσκω το κουράγιο - χρονοτριβώντας τις σημαντικές δουλειές άλλων που έχω επωμιστεί - να σηκώσω τη φωτογραφική μηχανή κα ινα απαθανατίσω το "42 χρόνια αργότερα".

Στους Αμπελόκηπους.